Kasza Prodżekt

Potrawka z pieczarek, kalafiora i musztardy oraz boczniaki z papryką

2012-01-27T22:05:00.000+01:00

Oto dwa dania z grzybami na zimowe obiady.

Pieczarki nie są cenione przez smakoszy, a szkoda, bo wspaniale łączą się różnymi warzywami. Dziś proponuję Wam pieczarki z kalafiorem i musztardą (o tym, jak fantastycznie smakuje kalafior z musztardą, możecie przeczytać tu).

Pieczarki z kalafiorem i musztardą (4-6 porcji)

2 łyżki masła lub oleju

2 posiekane cebule

400 g pieczarek pokrojonych w plasterki razem z nóżkami

1 łyżeczka mąki

1 kalafior

2 łyżeczki musztardy (używam musztardy z Dijon, bo lubię)

0,75 l bulionu warzywnego

1 łyżeczka przyprawy curry

sól, świeżo zmielony czarny pieprz

1 czubata łyżka gęstej śmietany

do posypania: natka pietruszki i płatki chili

Na rozgrzanym tłuszczu zrumienić cebulę i pieczarki. Posypać łyżeczką mąki i smażyć jeszcze przez chwilę. Przełożyć do dwulitrowego garnka, zalać bulionem, wrzucić podzielony na cząstki kalafior. Dodać musztardę, curry i resztę przypraw. Gotować, aż kalafior osiągnie taką miękkość, jaką lubicie. Zabielić śmietaną. Spróbować, czy nie trzeba doprawić. Posypać natką pietruszki. Można też posypać chilli w płatkach - ja na swoją porcję kruszę odrobinę suszonej papryczki, bo lubię ooostre.

Boczniaki z papryką też warte są grzechu - pomimo niezbyt efektownego wyglądu. Podałam je z podsmażoną kaszą jaglaną.

Boczniaki z papryką (6 porcji)

6 łyżek oleju

800 g pokrojonych w paski boczniaków

2 cebule

3 ząbki czosnku

3 czerwone papryki, pozbawione gniazd nasiennych i pokrojone w kostkę

1 czubata łyżka słodkiej papryki

1 łyżeczka ostrej papryki (może być pieprz kajeński)

dodałam też trochę węgierskiej pasty z papryki, jednak jeśli nie macie, tragedii nie będzie

około 2 szklanki wody lub bulionu warzywnego

1 mały słoiczek koncentratu pomidorowego

sól, pieprz i cukier do smaku

śmietana

do posypania, jak prawie zawsze u mnie - natka pietruszki

Boczniaki przyrumienić na trzech łyżkach oleju i zdjąć z patelni. Na pozostałym oleju smażyć przez kilka minut cebulę i paprykę - gdy będą już słodkawe, dodać posiekany czosnek i smażyć jeszcze przez chwilę. Wraz z boczniakami i przecierem pomidorowym przełożyć do garnka i zalać wodą lub bulionem tak, by płyn przykrył składniki. Gotować, aż sos zgęstnieje. Doprawić. Zabielić śmietaną. Posypać natką pietruszki. Podawać z kaszami.

Smacznego!

"Tatar" z suszonych grzybów i makowy creme brulee

2011-12-29T20:23:00.000+01:00

Choć obie potrawy obmyśliłam i przygotowałam na święta, grzybowy "tatar", wykwintny i pyszny, będzie doskonałą przekąską także na sylwestrową noc. Z kolei makowy creme brulee to propozycja dla tych, którzy, tak jak ja, lubią mak, ale w postaci zupełnie innej niż suche nadzienie do makowców.

"Tatar" z suszonych grzybów (porcja na 1 miseczkę)
20 g suszonych podgrzybków, namoczonych przez noc
2-3 ząbki czosnku
duży pęczek naci pietruszki
listki z kilku gałązek tymianku (jeśli nie macie świeżego tymianku, trudno, ale kiedyś koniecznie spróbujcie)
1 ogórek kiszony
olej
sól i świeżo zmielony czarny pieprz (pieprzu dużo!)

Namoczone grzyby ugotować do miękkości w wodzie, w której się moczyły. Wystudzić i drobniutko posiekać. Pozostałe składniki również posiekać najdrobniej, jak się da. Wymieszać w miseczce, doprawić do smaku i zalać olejem. Podawać do świeżego pieczywa.

Tę wersję creme brulee obmyśliłam, by zagospodarować resztkę zmielonego maku. Chciałam go podać na wigilię, ale przypomniałam sobie o nim dopiero w pierwszy dzień świąt. Choć ta wersja creme brulee jest pyszna, mimo wszystko wolę klasyczną :)

Makowy creme brulee (6 porcji)
3 łyżki maku przygotowanego jak do makowca
3 suszone figi pokrojone w małe kawałki
garść posiekanych orzechów włoskich
garść rodzynek
400 ml śmietany kremówki
3 żółtka
1 całe jajo
2 łyżki miodu
dodatkowo po 1 płaskiej łyżeczce cukru na każdą foremkę

Na dnie foremek ułożyć rodzynki oraz kawałki fig i orzechów.
Żółtka i jajko utrzeć z miodem, połączyć z kremówką i wymieszać z makiem. Rozlać do foremek, które potem należy umieścić w kąpieli wodnej w piekarniku nagrzanym do 140 C.
Przykryć folią aluminiową i piec około pół godziny - masa zacznie tężeć po bokach. Foremki wyjąć, gdy środek będzie jeszcze półpłynny. Wystudzić i schłodzić w lodówce. Przed podaniem każdą porcję równomiernie posypać cukrem, który trzeba skarmelizować palnikiem, by powstała twarda skorupka. Do rozbijania jej łyżeczką i do towarzyszącego tej czynności charakterystycznego dźwięku tęsknią chyba wszyscy, którzy choć raz spróbowali creme brulee.

Oba przepisy dołączam do akcji Wegetariańskie święta z Zieleniną.

Czosnkowe "flaczki" z boczniaków na świąteczny stół

2011-12-22T11:44:00.002+01:00

Oto moja propozycja na świąteczny obiad w wersji wegetariańskiej - czosnkowe "flaczki" z boczniaków.

Czosnkowe "flaczki" z boczniaków (4-5 porcji)
600 g boczniaków
3 łyżki masła
3 łyżki oleju
1 mała główka czosnku
1 łyżka mąki
1 litr bulionu warzywnego (może być z kostki)
2 liście laurowe
po 4 ziarenka pieprzu i ziela angielskiego
1 łyżka słodkiej papryki
1 łyżeczka ostrej papryki
świeżo zmielony czarny pieprz
harissa, sambal oelek lub tabasco
gałka muszkatołowa, suszony imbir
majeranek, tymianek
sól do smaku
1 czubata łyżka śmietany
natka pietruszki do dekoracji

Grzyby pokroić w cieniutkie paseczki. Czosnek obrać (odłożyć 2 ząbki) i posiekać drobno.
Na patelni rozgrzać masło i olej, wrzucić czosnek i lekko podsmażyć. Dodać grzyby i smażyć, aż się przyrumienią. Posypać mąką i smażyć jeszcze przez chwilę. Zawartość patelni przełożyć do garnka, zalać bulionem, dołożyć obie suszone papryki, zmielony pieprz, gałkę muszkatołową i imbir. Gotować około 40 minut (lub 15 w szybkowarze ;). Pod koniec dosypać majeranek i tymianek, po czym gotować jeszcze trochę.
Wyłączyć gaz.
Odłożone dwa ząbki czosnku rozetrzeć z odrobiną soli, wymieszać ze śmietaną i dodać do zupy.
Na talerzach, dla urody i smaku, dodać ulubioną pastę z ostrej papryki i posypać natką pietruszki.

Przepis dodaję do akcji Wegetariańskie Święta, prowadzonej przez moją koleżankę, Magdę.

Soczewica z białym winem i pomidorami

2011-11-27T14:02:00.001+01:00

Przepis pochodzi z uroczego romansidła Elizabeth Bard "Lunch w Paryżu". Oddaję głos autorce: To danie proste, sycące i zdrowe. Wystarczy, że mam jeszcze pod ręką zieloną sałatę, pajdę chleba z chrupiącą skórką i kawałek lejącego się sera, żeby zaczęło mi się wydawać, że już nigdy więcej nie przyjdzie mi ochota na wyjście na dwór.
Zgadzam się w całej rozciągłości!

Soczewica z białym winem i pomidorami (6 porcji)
2 łyżki oliwy
2 marchewki pokrojona w półplasterki
2 średnie cebule pokrojone w dużą kostkę
2,5 szklanki suchej soczewicy (1 opakowanie - 400 g)
6 szklanek bulionu warzywnego (w oryginale jest rosół z kurczaka)
450 g pomidorów z puszki lub 1 słoik koncentratu pomidorowego
1 szklanka wytrawnego białego wina
garść posiekanej natki pietruszki
1 liść laurowy (u mnie 3)
świeżo zmielony czarny pieprz i sól do smaku
creme fraiche (u mnie 18% gęsta śmietana do zupy)
1 posiekany pęczek kolendry
3 przepołowione limonki

Na rozgrzanej oliwie smażyć przez 5-10 minut cebulę i marchew. Dodać wypłukaną soczewicę. Smażyć, mieszając, aż soczewica pokryje się warstwą oleju. Wlać bulion, osączone i posiekane pomidory z puszki (lub koncentrat pomidorowy), wino, pietruszkę, liście laurowe. Doprawić pieprzem i solą do smaku. Gotować pod uchyloną pokrywką, aż soczewica zmięknie i wchłonie większość płynu.
Podawać w głębokich talerzach, ozdobione kleksem śmietany i posiekaną kolendrą. Każdy stołownik powinien koniecznie wycisnąć do swojej porcji sok z połówki limonki.

Naprawdę znakomite!

PS. Jeśli jeszcze nie czytaliście, zapraszam do lektury podsumowania IV edycji akcji Gotujemy po polsku!, prowadzonej przez Irenę i Andrzeja. Patronat nad akcją objął, jak co roku, serwis kulinarny Z pierwszego tłoczenia. Zabawa była przednia, a za udział w akcji można było wygrać niezwykłą nagrodę. W tym roku ugotowaliśmy aż 411 potraw inspirowanych kuchnią polską! W podsumowaniu znajdziecie wiele ciekawych inspiracji przed świętami.

Gotujemy po polsku - marchew po opatowsku i ogórki smażone w miodzie

2011-11-17T11:19:00.001+01:00

Oto kolejne moje dwie propozycje na akcję "Gotujemy po polsku!", ogłaszaną co roku na blogu Ireny i Andrzeja. Akcja jest prowadzona pod patronatem serwisu Z pierwszego tłoczenia.

Dzisiaj charakterystyczne polskie smaki - miód i orzechy. Obie potrawy są wyśmienite!

Przepis na marchew po opatowsku pochodzi z książki Hanny Szymanderskiej "Kuchnia polska - potrawy regionalne". Od siebie dodałam tylko cynamon i rum do skropienia rodzynek. Za to przepis na ogórki smażone w miodzie jest mój własny.

Marchewka zapiekana po opatowsku
500 g marchwi
1/2 szklanki śmietany (dałam gęstą, 18%)
1-2 łyżki rumu
dwie garści rodzynek
2 łyżki masła
1 łyżka miodu (w oryginalnym przepisie jest 1 łyżeczka)
1/4 łyżeczki cynamonu
2 łyżki orzechów włoskich
szczypta soli

Rodzynki umyć, osuszyć, przełożyć do miseczki i skropić rumem. Odstawić na 30 minut.
Rozgrzać piekarnik do 190 C.
Marchew obrać i pokroić w plastry. Na patelni rozgrzać masło i podsmażyć na nim marchew do zrumienienia.
Śmietanę wymieszać z miodem, cynamonem, solą i rodzynkami.
Podsmażoną marchew przełożyć do żaroodpornego naczynia. Zalać śmietaną z rodzynkami, obsypać orzechami i piec przez 10-15 minut.

Próbowaliście kiedyś jeść surowe ogórki z miodem? Jeśli nie, spróbujcie koniecznie. Ogórki smażone w miodzie są jeszcze lepsze.

Ogórki smażone w miodzie (na 1 osobę)
1 gruntowy ogórek
sól
1 łyżeczka masła
1 łyżeczka miodu
kilka orzechów włoskich
odrobina soku z cytryny
natka pietruszki do dekoracji i dla smaku - na zdjęciu jej nie ma :)

Ogórek obrać, pokroić w podłużne plastry. Lekko natrzeć solą i odstawić na 30 minut, po czym bardzo dokładnie wytrzeć papierowym ręcznikiem.
Na patelni rozgrzać masło, dodać miód, plastry ogórka i orzechy. Smażyć, przewracając, aż ogórek i orzechy zaczną się przyrumieniać. Na koniec skropić sokiem z cytryny.
Podawać polane wytworzonym sosem i posypane natką pietruszki.

Gotujemy po polsku - budyń z kaszy jaglanej

2011-11-16T22:23:00.002+01:00

To moja druga propozycja na akcję "Gotujemy po polsku!" objętą patronatem Z pierwszego tłoczenia.pl, ogłaszaną już po raz czwarty na blogu Ireny i Andrzeja.

Tym razem klasyk - budyń z kaszy jaglanej. Przepis pochodzi z książki "Kuchnia warszawska", wydanej przez Wydawnictwo Przemysłu Lekkiego i Spożywczego w 1961 r.

Budyń z kaszy jaglanej (4-6 porcji)
1 szklanka kaszy jaglanej
2,5 szklanki mleka
100 g masła, plus dodatkowe masło do wysmarowania formy budyniowej
3 jaja
sól, świeżo zmielony czarny pieprz
po pół łyżeczki kurkumy i mielonej papryki
1-2 łyżki posiekanego koperku
bułka tarta do wysypania foremki
dodatkowo do podania: śmietana lub sos pieczarkowy, pomidorowy albo czosnkowy

Kaszę jaglaną sparzyć na sicie i dokładnie wypłukać pod bieżącą wodą. Zalać mlekiem, dodać przyprawy i gotować, aż kasza wchłonie cały płyn. Zostawić do wystygnięcia.
Foremkę do budyniu (szczegółowo pisałam o takiej foremce tu) wysmarować dokładnie masłem i wysypać tartą bułką.
Masło utrzeć na puch, dodając, po jednym, żółtka.
Z białek ubić pianę.
Kaszę wymieszać z masłem utartym z żółtkami, pianą z białek oraz koperkiem i przełożyć do foremki.
Foremkę zamknąć i gotować na parze przez 1 godzinę.
Otworzyć foremkę i odczekać, aż budyń nieco ostygnie (zacznie odstawać od brzegów).
Foremkę przykryć talerzykiem i odwrócić do góry dnem - kasza powinna sama wypaść.
Podawać na ciepło ze śmietaną albo sosem.

Zapiekanka z kaszy gryczanej i twarogu, przekładana płatami makaronu

2011-11-13T19:46:00.003+01:00

To moja pierwsza propozycja na IV edycję akcji "Gotujemy po polsku!", którą co roku ogłaszają na swojej stronie Irena i Andrzej.
Patronem akcji jest serwis Z Pierwszego Tłoczenia.pl.
Za udział w ubiegłorocznej edycji otrzymałam wspaniały i duży :) garnek firmy Silit. Dzielnie mi służy do gotowania pierogów, kapusty i kajmaku.
W tym roku nagrodą za udział w akcji jest szybkowar. A że marzę o szybkowarze od dawna, zabrałam się do dzieła bardzo ochoczo :)
Przepis jest trochę przewrotny, bo choć korzystałam ze składników charakterystycznych dla kuchni polskiej - kaszy gryczanej, twarogu i wędzonego sera, to do kaszy dodałam suszone pomidory z oleju, a jej warstwy przełożyłam płatami makaronu do lazanii. Chodziło mi o to, by zapiekanka prezentowała się w miarę fotogenicznie i łatwo poddawała krojeniu. Poza tym, połączenie kaszy z makaronem jest bardzo smaczne, kto nie wierzy, niech spróbuje!

Zapiekanka z kaszy gryczanej, twarogu i rolady ustrzyckiej (6 porcji)
200 g kaszy gryczanej
3 łyżki oleju
2 drobno posiekane cebule
500 g twarogu 3 x mielonego
2 jajka
duża garść posiekanych pomidorów suszonych z oleju
kilkanaście plastrów rolady ustrzyckiej lub oscypka
sól, świeżo zmielony czarny pieprz
po pół łyżeczki mielonej łagodnej i ostrej papryki
masło do wysmarowania formy i obłożenia wierzchniej warstwy zapiekanki
8-10 płatów makaronu do lazanii
potrzebna będzie także nieduża foremka do zapiekania (użyłam 23 x 13 cm)

Kaszę ugotować zgodnie z przepisem podanym na opakowaniu.
Cebulę przyrumienić na oleju.
Twaróg wymieszać z jajami, 1/3 powstałej masy odłożyć.
Do ugotowanej kaszy dodać podsmażoną cebulę, suszone pomidory i 2/3 masy twarogowej. Doprawić solą, świeżo zmielonym pieprzem i mielonymi paprykami (przypraw nie żałować).
W wysmarowanej masłem formie ułożyć warstwę makaronu do lazanii. Posmarować ją częścią odłożonej masy twarogowej. Obłożyć plastrami rolady ustrzyckiej lub oscypka. Na to wyłożyć warstwę kaszy wymieszanej z masą twarogową, pomidorami i cebulą. Znowu posmarować częścią odłożonej masy twarogowej, obłożyć oscypkiem, płatami makaronu i znowu warstwą kaszy. Postępować tak do wyczerpania wszystkich składników - wyszły mi cztery warstwy kaszy. Ostatnią warstwę ma stanowić płat makaronu, który także z wierzchu należy posmarować masą twarogową i obłożyć plastrami rolady (lub oscypka). Na wierzchu ułożyć kawałeczki masła.
Przykryć naczynie folią aluminiową i włożyć do piekarnika nagrzanego do 200 C. Po 30 minutach pieczenia zdjąć formę i piec jeszcze przez 10 minut.

Paluszki z czerwonej soczewicy

2011-11-08T19:27:00.000+01:00

To chyba najmniej skomplikowany przepis na bardzo dobre danie z czerwonej soczewicy. Podstawowy przepis pochodzi ze świetnej książki (przy okazji przesyłam serdeczne pozdrowienia właścicielce ;) New Complete Vegetarian autorstwa Rose Elliot, okrzykniętej "królową wegetariańskiego gotowania", a sprowadza się do zaledwie kilku składników:

Paluszki z czerwonej soczewicy (7-8 sztuk)
225 g czerwonej soczewicy
425 ml wody
1 drobno posiekana cebula
2 łyżki oleju
1 łyżka soku z cytryny
sól i świeżo zmielony czarny pieprz
bułka tarta
dodatkowy olej do smażenia

Ja wsypałam także po dużej szczypcie:

kurkumy
mielonej ostrej papryki
mielonej słodkiej papryki
oraz mielonych kuminu i kolendry

Miałam ochotę dodać jeszcze dużą garść posiekanych orzechów włoskich i posiekaną nać pietruszki, czego w końcu nie zrobiłam i żałuję.

Soczewicę wypłukać, zalać wodą i gotować na małym ogniu 25-30 minut, aż cała woda wyparuje, a masa będzie konsystencją przypominała puree. W żadnym wypadku nie skracajcie czasu gotowania, bo w soczewicy zostanie za dużo wody i paluszki będą się rozpadały.
Tymczasem podsmażyć cebulę (10 min) i dodać, wraz z sokiem cytrynowym i przyprawami, do masy z soczewicy. Dokładnie wymieszać i spróbować, czy dobre (a powinno być już bardzo dobre!).
Poczekać, aż masa nieco przestygnie i formować nieduże paluszki. Obtaczać je w bułce tartej, po czym smażyć na rozgrzanym oleju. Podawać koniecznie z jakimś sosem i surówkami, gdyż są dość suche. W wersji wegańskiej może to być sos z awokado z czosnkiem, w wegetariańskiej - sos czosnkowo-śmietanowy.
Paluszki można odgrzewać (albo w ogóle upiec, jeśli odczuwacie niechęć do potraw smażonych) w piekarniku.
Niezwykle smaczne, choć wymagają ostrożnego przewracania cieniutką łopatką, bo są bardzo delikatne (chyba że tylko mnie takie wyszły).
Smacznego!

Kiszona kapusta z soczewicą i papryką

2011-11-06T15:19:00.001+01:00

Blog zwolnił z bardzo prozaicznej przyczyny - mam dużo mniej czasu na gotowanie, a na blogowanie prawie wcale. Mam jednak nadzieję, że kulinarnie jeszcze nie raz Was czymś zaskoczę, więc proszę o mnie nie zapominać :)

Proponuję Wam przepis na najsmaczniejszy ze znanych mi wegetariańskich odpowiedników bigosu. Wypróbujcie jeszcze przed świętami, zapewniam, że warto.

Kiszona kapusta z soczewicą i papryką (10 porcji)
120 g zielonej soczewicy
1,5 kg kiszonej kapusty
5 liści laurowych
po 6 ziarenek ziela angielskiego i czarnego pieprzu
duża garść suszonych podgrzybków
4 łyżki oleju
3 duże posiekane cebule
3 duże czerwone papryki, pozbawione gniazd nasiennych i pokrojone w kostkę
2-4 łyżki syropu klonowego
1 łyżeczka mielonej ostrej papryki
1,5 łyżeczki mielonej łagodnej papryki
świeżo zmielony czarny pieprz
opcjonalnie dobry sos sojowy lub maggi ;)

Soczewicę wypłukać (można namoczyć na 30 min). Ugotować z dodatkiem 2 liści laurowych, 2 ziarenek ziela angielskiego i pieprzu. Soczewica ma być miękka, ale wciąż jędrna (gotowanie zajmie ok. 30 minut). Osączyć na sicie.
Podgrzybki namoczyć na 30 minut w 1,5 szklanki wrzątku i ugotować na małym ogniu w wodzie, w której się moczyły.
Kapustę pokroić na mniejsze kawałki, zalać w garnku wodą tak, by ją tylko przykrywała. Dodać pozostałe liście laurowe, pieprz i ziele angielskie. Gotować do miękkości ok. 1h, mieszając od czasu do czasu. Woda powinna niemal w całości odparować.
Cebulę mocno przyrumienić (ma być brązowa, ale nie przypalona!) na 2 łyżkach rozgrzanego oleju i dodać do kapusty.
Paprykę podsmażyć na pozostałym oleju (5-8 minut) i także przełożyć do kapusty.
Do kapusty dodać również ugotowane grzyby wraz z wywarem oraz soczewicę i całość gotować na małym ogniu, od czasu do czasu mieszając, przez 2-3 godziny.
Doprawić syropem klonowym do smaku, wsypać obie mielone papryki i mielony pieprz. Można dodać odrobinę sosu sojowego (albo maggi ;). Gotować, uważając, żeby nie przypalić, przez dalsze 20-30 minut. Podawać z chlebem lub ziemniakami.

Risotto z pieczoną papryką

2011-09-28T21:24:00.000+02:00

Pieczona, pozbawiona skórki papryka jest jedną z najlepszych rzeczy, jakie znam. Koniecznie należy przypiec ją tak mocno, by skórka zrobiła się miejscami czarna - dzięki temu zyskamy karmelową, lekko dymną słodycz oraz aksamitną konsystencję. Wystarczy paprykę leciutko posolić, popieprzyć, obłożyć kilkoma plasterkami czosnku i listkami bazylii (w niewegetariańskiej wersji można dorzucić maleńkie kawałeczki anchois) oraz zalać dobrą oliwą.

Gdy po raz pierwszy jadłam tę sałatkę wiele lat temu u Anoushki, z wrażenia odjęło mi mowę :)

Dzisiaj proponuję Wam risotto z pieczoną papryką. Wypróbujcie, póki jeszcze można kupić polską paprykę w przyzwoitej cenie.

Użyłam świeżego lubczyku dostarczonego mi przez firmę Pokarm Życia.

Risotto z pieczoną papryką (dla 3 osób)

2 duże czerwone papryki

3 łyżki oliwy

1 posiekana cebula

1 szklanka ryżu do risotto

około 0,5 l bulionu warzywnego

1 łyżeczka słodkiej i 0,5 łyżeczki ostrej papryki

1 czubata łyżka mascarpone lub kremowego serka topionego

kilkanaście posiekanych listków świeżego lubczyku lub naci pietruszki

sól do smaku i świeżo zmielony czarny pieprz

Rozgrzać piekarnik do 220C. Papryki przekroić na pół i pozbawić gniazd nasiennych oraz błon. Ułożyć papryki, przecięciem do dołu, na wysmarowanej oliwą blasze i piec około 30 minut, aż skórka zacznie w niektórych miejscach czernieć (uważajcie jednak, by nie przypalić). Przełożyć je do miski i szczelnie przykryć folią samoprzylegającą. Po wystygnięciu zdjąć skórkę - jeśli uda się Wam odpowiednio upiec papryki, skórka odejdzie sama. Obrane papryki pokroić na mniejsze kawałki.

Podgrzać bulion warzywny.

Na patelni na oliwie zeszklić cebulę, po czym wrzucić ryż i smażyć, aż ziarenka staną się szkliste. Dodać paprykę, posiekany lubczyk (odrobinę zachować do posypania) oraz obie sproszkowane papryki. Stopniowo dolewać gorący bulion, aż ryż osiągnie pożądaną konsystencję - darujcie mi brak szczegółowego opisu robienia risotto, ale bez trudu można go znaleźć w Internecie.

Pod koniec dodać ser mascarpone lub serek topiony i resztę świeżego lubczyku albo posiekaną natkę pietruszki. Wyłączyć gaz i na chwilę przykryć garnek.

Nałożyć na talerze, obficie posypać pieprzem. Jeść natychmiast.

Najlepiej od razu upieczcie 1 kg papryki i z reszty zróbcie sałatkę z oliwą.

Sałatka z kiełków słonecznika z ziemniakami i rzodkiewkami

2011-09-10T17:08:00.000+02:00

Wśród kiełków największą popularnością cieszy się skiełkowany słonecznik. I słusznie. Ja też go bardzo lubię. Jego delikatny, orzechowy smak i przyjemna chrupkość świetnie pasują do sałatek. Kiełki słonecznika wystarczy wymieszać z sałatą, ziołami lub ugotowanymi nasionami strączkowymi albo zbożami. Do tego dodać winegret i sałatka gotowa.

Oto drugi przepis, przyrządzony z kiełków dostarczonych mi przez firmę Pokarm życia. Prosta, wegańska sałatka z kiełków słonecznika z ziemniakami i rzodkiewkami.

Sałatka z ziemniaków z kiełkami słonecznika i rzodkiewkami

4 ziemniaki

1 opakowanie kiełków słonecznika

3/4 pęczka rzodkiewek pokrojonych w cienkie plasterki

duża garść uprażonych na suchej patelni nasion słonecznika

na sos:

2 łyżki soku z cytryny

1 starty ząbek czosnku

1 czubata łyżka musztardy

3/4 łyżeczki cukru

1/4 łyżeczki soli

świeżo zmielony pieprz

1/3 szklanki oleju

pół pęczka drobno posiekanego szczypiorku

Przygotować sos: wymieszać dokładnie sok z cytryny z musztardą, czosnkiem, cukrem, solą i pieprzem. Dodać olej i wymieszać na gładką emulsję.

Ziemniaki ugotować bez obierania. Gorące obrać, pokroić w grube plastry i zalać sosem. Wymieszać z wypłukanymi kiełkami i rzodkiewkami. Posypać szczypiorkiem i uprażonymi nasionami słonecznika.

A teraz, w ramach lokalnego patriotyzmu, kilka migawek z warszawskiego Bemowa, gdzie dużo się ostatnio dzieje.

W Forcie Bema na zaproszenie burmistrza pojawił się street art...

...a na Gliniankach Schneidera, na wodzie, stanęłą replika misia z "Misia":

Budyń z kapusty z kiełkami

2011-09-08T08:23:00.005+02:00

Z przyjemnością przyjęłam zaproszenie do ugotowania na blogu potrawy z kiełków i ziół od znanej mi od lat firmy Pokarm Życia. Dostałam karton pełen skiełkowanych nasion i ziół w doniczkach, ciepły uśmiech i wolną rękę - żadnych formalnych wymagań czy ograniczeń. Moja kreatywność została wystawiona na próbę, a bardzo ją lubię testować ;)
Na razie wykorzystałam świeży tymianek i część kiełków stir fry, w skład których wchodzą kiełki ciecierzycy, fasoli mung i dwóch rodzajów soczewicy.
Budyń z kapusty od dawna chodził mi po głowie, różne wersje przepisu można znaleźć w wielu przedwojennych polskich książkach kucharskich, między innymi w "Doskonałej kuchni" M. Marciszewskiej.
Budyń jest bardzo smaczny na ciepło, a jeszcze lepszy na zimno, na kanapce - dobrze się rozsmarowuje i świetnie smakuje z chrzanem, harissą (i majonezem ;P).
Potrawa jest prosta i tania. W oryginalnym przepisie gotuje się ją w wodzie w specjalnej, zamykanej foremce, którą wciąż można bez problemu kupić za kilka złotych. Zdając sobie sprawę, że nie wszyscy dysponujecie taką foremką, jedną porcję budyniu upiekłam w piekarniku w zwykłej formie do babki.
Budyń (a właściwie zapiekanka;) z piekarnika bardziej urósł i popękał, nie udało mi się tak go wyjąć, by zachować karbowanie wzorku. Ale większych różnic w smaku nie było - obie wersje dobre. Jeśli więc nie dysponujecie specjalną budyniową foremką, proponuję upiec budyń w piekarniku w zwykłej keksówce lub innej niedużej blaszce.

Budyń z kapusty z kiełkami roślin strączkowych (dla 4 osób)
1 kg białej kapusty (przeciętna główka waży ok. 2 kg, zatem potrzeba pół główki)
3 łyżki oleju
1 posiekana duża cebula
2 jaja
80-100 g bułki tartej
80 g kiełków stir fry
sól, pieprz
liście z kilku gałązek świeżego tymianku
suszony cząber do smaku
po pół łyżeczki ostrej i słodkiej czerwonej papryki
tłuszcz i dodatkowa tarta bułka do wysypania blachy

Z główki wykroić głąb i skroić grube nerwy liściowe. Kapustę pokroić na mniejsze części i ugotować na parze (ja gotuję na stalowym sitku) do miękkości - około 35 minut, uważając, by uzupełniać wodę w miarę wyparowywania. Kapusta w trakcie gotowania nie może dotykać wody, inaczej będzie ją trzeba po ugotowaniu bardzo dokładnie odcisnąć.
Na oleju podsmażyć na rumiano cebulę.
Gdy kapusta lekko ostygnie, przełożyć ją do miski i zmiksować "żyrafą" na puree. Wymieszać z jajami i tartą bułką, a następnie z pozostałymi składnikami. Masa powinna być gęsta. Doprawić do smaku - potrawa jest lepsza lekko (lub bardziej ;) pikantna.
Wysmarować tłuszczem niedużą blaszkę i wysypać tartą bułką.
Masę przełożyć do blachy i wyrównać wierzch.
Piec około 45 minut w piekarniku nagrzanym do 190 C - najpierw pod przykryciem (folia aluminiowa), na ostatnie 15 minut odkryć.
(Jeśli macie budyniową foremkę, wysmarujcie ją tłuszczem i obsypcie tartą bułką, a następnie napełnijcie kapuścianą masą. Zamknijcie foremkę i umieśćcie w dużym garnku wypełnionym wodą tak, by sięgała do 3/4 wysokości foremki. Forma z masą jest na tyle ciężka, że nie trzeba jej niczym obciążać. Garnek przykryjcie pokrywką i gotujcie około 1h).

Zajadać na gorąco z sosem pieczarkowym lub pomidorowym, a na zimno z chrzanem, harissą lub majonezem.
Smacznego!

C. D. N.

Zapraszam Was także do wypróbowania innych potraw z mojego bloga zawierających kiełki.

Czarna ciecierzyca w sosie rodzynkowym

2011-08-30T22:13:00.000+02:00

W Indiach mawia się, że wystarczy dziennie zjadać dziesięć nasion ciecierzycy, by nigdy nie mieć zawału serca. Ile w tym prawdy, nie wiem, ale proponuję Wam ciekawy i nietypowy przepis, dzięki któremu możecie jeść więcej ciecierzycy.
Według tego przepisu chili, czosnek, cebulę i imbir miksuje się z namoczonymi rodzynkami na pastę i podsmaża. Do tej megaaromatycznej mieszanki dodaje się, nietypowo jak na kuchnię indyjską, jedynie kolendrę i kumin. W efekcie otrzymuje się bardzo podobny smak, co przy wykorzystaniu pulpy tamaryndowca. Słodkawo-cierpki, wyjątkowo aromatyczny sos świetnie pasuje do ciecierzycy. Wyśmienicie nada się też do podsmażonego tofu. Jeśli nie macie czarnej odmiany ciecierzycy, której poświęciłam kiedyś cały post (klik), użyjcie zwykłej, dostępnej w polskich sklepach odmiany, którą osobiście zdecydowanie wolę od czarnej - tak pod względem smaku, jak z uwagi na zdecydowanie krótszy czas gotowania.
Przepis pochodzi z książki, którą nieustannie promuję na blogu - 660 curries Raghavana Iyera.

Czarna ciecierzyca w sosie rodzynkowym (dla 3-4 osób)
3/4 szklanki suchej ciecierzycy
1 łyżeczka ziaren kolendry
1/2 łyżeczki kuminu
3/4 szklanki rodzynek
3/4 szklanki wrzątku
1 mała cebula
3 ząbki czosnku
1 papryczka chilli, najlepiej zielona (w przepisie są 4 ;)
4 cm obranego ze skórki imbiru
2 łyżki oleju
mały słoiczek koncentratu pomidorowego
1 łyżeczka soli (lub do smaku)
4 łyżki drobno posiekanej kolendry (u mnie nać pietruszki)
(w oryginalnym przepisie jest także 1/2 szklanki śmietany kremówki - pominęłam)

Ciecierzycę namoczyć na noc. Następnego dnia ugotować do miękkości (w przypadku czarnej ciecierzycy zajmie to 2-2,5 h).
Rodzynki zalać wrzątkiem i poczekać, aż napęcznieją (30 minut).
Na suchej patelni uprażyć ziarna kolendry i kuminu, aż zapachną, a kumin zmieni kolor na brunatny - 1-3 minuty, po czym natychmiast przesypać do miseczki do wystudzenia. Zmielić lub rozetrzeć w moździerzu.
Imbir i czosnek zetrzeć na tarce. Dodać pokrojoną w ćwiartki cebulę, pozbawione pestek i ogonka chili oraz osączone rodzynki (wodę z moczenia zachować). Zmiksować na pastę.
Na patelni rozgrzać olej i podsmażyć na nim powstałą pastę, aż ściemnieje - około 5 minut. Zalać wodą z moczenia rodzynek i gotować dalsze 3 minuty.
Dodać koncentrat pomidorowy i sól, wymieszać i gotować dalej, cały czas mieszając, aż sos zgęstnieje i zacznie się oddzielać olej.
Dodać do sosu ugotowaną ciecierzycę, 1 szklankę wody i gotować, aż woda wyparuje, a sos oblepi ciecierzycę.
Pod koniec dodać mielone kolendrę i kumin.
Posypać nacią kolendry lub pietruszki.

Niekulinarnie znad Pilicy

2011-08-22T21:09:00.002+02:00

Wróciliśmy z kilkudniowych wakacji nad Pilicą, z urokliwego miejsca, gdzie noce są tak głęboko czarne i pozbawione dźwięków, jakby patrzyło się w kosmiczną pustkę z okien statku kosmicznego.
Za ścianą chrobotała mysz, która w tym roku wyjątkowo wcześnie usiłowała dostać się do domu (zapowiedź mroźnej zimy?). Na astrach lądowały gigantyczne metalicznozielone żuki, po zmierzchu do lampy na werandzie lgnęły przedziwne skrzydlate stwory, które, poparzone, pikowały następnie prosto do naszych talerzy.
Na leśnych ścieżkach spod nóg umykały jaszczurki i zaskrońce, po brukowanej stuletniej drodze leśnej szybko pełzały ogromne gąsienice trzciniarki czerwicy. Zwierzęta, a szczególnie owady, były wszechobecne - dla nas, mieszczuchów, to zawsze największy szok pobytu na wsi.
Okoliczne lasy i łąki są niemal bezludne - jeśli zgubicie się, długo nie znajdziecie nikogo, by zapytać o drogę.
Był tak duży urodzaj borówek i kurek, że po kilku dniach odechciało się nam je zbierać. Za to podgrzybków i borowików nie było zbyt dużo, ususzyłam zaledwie kilka garści.
Syn zaliczył użądlenie osy, pierwsze w życiu ugryzienie kleszcza i najdłuższą jak dotąd pieszą wycieczkę (36 km) - wszystko jednego dnia.

Stodoła w Szarbsku.

Most w Trzech Morgach - jedyny most przez Pilicę między Sulejowem a Przedborzem, czyli na przestrzeni około 40 km. Zwróćcie uwagę na napis.

"Most" brzmi dumnie, przejście po nim dostarcza wrażeń ekstremalnych ;)

Dziewięciocentymetrowa gąsienica trzciniarki czerwicy.

Łęgi nad Pilicą, w tym roku wyjątkowo mokre.

Fragment urokliwej kapliczki w Zygmuntowie.

Zbiórka siana w Dąbrówce.

Jedna z ostatnich drewnianych chat w Stobnicy.

Przyroda górą :)

Panisse - "frytki" z mąki z ciecierzycy

2011-06-21T12:57:00.001+02:00

Tym razem regionalne danie z południa Francji. Technika robienia panisse - smażonych kawałków ciasta z mąki z ciecierzycy - przypomina jedną z wersji podania polenty. Najpierw z mąki z ciecierzycy gotuje się gęsty "budyń", odstawia na kilka godzin do zastygnięcia, następnie kroi w paski i smaży na rumiano na oleju. Jak możecie przeczytać na blogu La cuisine de papada, z którego korzystałam, na południe od Loary panisse znają wszyscy, a jeśli nie znają, to znaczy, że muszą pochodzić z "północy". Autor bloga miał na myśli przysłowiową dla Francuzów "zimną północ", oznaczającą deszczowe pogranicze belgijskie, tak uroczo ukazane w filmie "Jeszcze dalej niż północ". W Polsce jest wprawdzie i dużo zimniej niż w niegościnnym filmowym Bergues, i obyczaje są zdecydowanie bardziej barbarzyńskie, ale mąkę z ciecierzycy można bez problemu dostać, a że danie jest bardzo smaczne - zachęcam do zrobienia go. Panisse podaje się gorące, obficie posypane solą i świeżo zmielonym pieprzem. Można podać z ratatouille albo innymi warzywami w aromatycznym sosie. O dziwo, nie znalazłam przepisu na to regionalne danie w żadnej z francuskich książek kulinarnych, jakie posiadam. Po włoskiej stronie granicy "panisse" występuje jako "panissa", zwana także polentą z Ligurii. Znalazłam na nią przepis w "Srebrnej łyżeczce", jednej z najbardziej znanych książek kulinarnych o kuchni włoskiej. Przepis wymaga 1,5 h gotowania!

La panisse, przepis podaję za blogiem La cuisine de Papada (6 osób)
200 g mąki z ciecierzycy
800 ml wody
sól (dałam 1,5 łyżeczki)
pieprz
1 łyżka oliwy
fakultatywnie - odrobina wody z kwiatów pomarańczy - żałuję, że nie miałam :(
masło lub olej do wysmarowania formy
olej do smażenia
dodatkowo sól i pieprz lub papryka po posypania gorących panisse

Wodę mocno podgrzać, dodać sól, pieprz oraz oliwę. Cały czas intensywnie mieszając, dodawać mąkę z ciecierzycy (najlepiej przesianą) - stopniowo, tak, żeby nie zrobiły się grudki (oczywiście, że się zrobiły - musiałam użyć blendera). Gotować, nieustannie mieszając, przez około 10 minut, aż masa zrobi się gęsta.
Masę wylać do płaskiego naczynia wysmarowanego masłem lub olejem i odstawić na kilka godzin do zastygnięcia. Kroić zgrabne paski i smażyć na rumiano na rozgrzanym oleju. Podawać natychmiast, gorące i chrupiące, posypane solą i pieprzem.

Ostra zupa marchewkowa

2011-06-20T16:04:00.004+02:00

Niedawno rozmawiałam z Pinos z Piniowych orzeszków o tajnikach przyprawiania zupy ogórkowej. Przyprawy do zupy marchewkowej to wynik inspiracji tamtą rozmową.
W moim domu to ja lubię najostrzej przyprawione potrawy, ale ze względu na pozostałych domowników zazwyczaj się powstrzymuję ;) Jedna łyżeczka harissy w zupie to dla mnie zdecydowanie za mało. Żeby podkręcić ostrość, swoją porcję zupy polałam odrobiną oleju, na którym podsmażyłam 5 suszonych papryczek chilli. Zupę podałam z grzankami z piekarnika. Swoje grzanki, przed wstawieniem do piekarnika, cieniutko posmarowałam sambal oelek - i byłam całkowicie usatysfakcjonowana.

Ostra zupa marchewkowa (5-6 porcji)
500 g marchwi
1 l bulionu warzywnego
2 łyżki oleju
2 posiekane w kostkę duże cebule
5 ząbków czosnku
kawałek startego imbiru
1 pozbawiona gniazda nasiennego i pokrojona w kostkę czerwona papryka
1 łyżeczka Ras-el-Hanout (jeśli nie macie, może być garam masala)
1/2 łyżeczki cynamonu
1/2 łyżeczki mielonego kuminu
1 mały słoiczek koncentratu pomidorowego
0,5-1 łyżeczka harissy (albo ile lubicie i dacie radę ;)
świeżo zmielony czarny pieprz
sól do smaku
dodatkowo, dla zwiększenia mocy:
2 łyżki oleju
5 suszonych chilli

Marchew obrać, pokroić w plastry, zalać bulionem warzywnym i gotować 20 minut, po czym zmiksować blenderem.
Na rozgrzanych 2 łyżkach oleju podsmażyć na rumiano posiekane w kostkę cebule i paprykę. Dodać imbir i czosnek i smażyć dalej przez 2-3 minuty. Wsypać Ras-el-Hanout, cynamon i kumin, wymieszać, po czym wyłączyć gaz.
Do marchwi dodać zawartość patelni i koncentrat pomidorowy oraz harissę, zagotować, wymieszać i gotować jeszcze przez chwilę. Doprawić do smaku.
Rozgrzać pozostały olej, podsmażyć na nim papryczki chilii (wystarczy krótko - aż sczernieją), wyłączyć gaz.
Zupę podawać z grzankami. Dla miłośników mocnych wrażeń: grzanki cienko posmarować sambal oelek, a dodatkowo każdą porcję zupy polać olejem, na którym podsmażyliśmy chilli.

Z innych dań z marchwi obecnych na moim blogu szczególnie Wam polecam gajar halwę oraz tunezyjskie puree z marchwi.

Besan papdi - indyjska przekąska z mąki z ciecierzycy

2011-06-11T16:32:00.000+02:00

Ostatnio odgrażałam się, że zrobię dhoklę, jednak gdy na blogu Pankaj zobaczyłam przepis na inną potrawę z mąki z ciecierzycy - besan papdi, wiedziałam, że papdi muszą być pierwsze. Oto więc kolejny (po karanticie) pomysł na wykorzystanie z mąki z ciecierzycy. Tę wytrawną przekąskę robi się szybko i przyjemnie. Smażone w głębokim tłuszczu "krakersy" są chrupiące, wyraźnie czosnkowe i aromatyczne, smakiem i zapachem przypominają papadamy, choć konsystencję mają mniej delikatną. Doskonale nabiera się nimi gęste sosy, na pewno świetnie sprawdzą się na pikniku. Nie wysiliłam się na żaden indyjski dodatek, choć aż prosiło się o jakąś raitę, i zjedliśmy besan papdi z kremowym twarożkiem z rzodkiewkami i szczypiorem.

Besan papdi według przepisu z blogu Pankaj (przy cieniutkim rozwałkowaniu wychodzi 35-40 sztuk)
150 g mąki z ciecierzycy
6 ziaren pieprzu
3 goździki
2 łyżki oleju
2 ząbki czosnku roztarte i wymieszane z 2 łyżkami wody na pastę
1/2 łyżeczki ajowanu (nie miałam, dałam kumin)
1 łyżeczka kurkumy
3 szczypty asafetydy
1 mała łyżeczka soli (uwaga, jeśli nie solicie dużo, dajcie mniej soli, gdyż papdi są wyraźnie słone)
40-50 ml wody

dodatkowo około 300 ml oleju do głębokiego smażenia

Pieprz i goździki utłuc w moździerzu, wymieszać dokładnie mikserem lub ręcznie z pozostałymi składnikami. Ciasto ma mieć, mniej więcej, konsystencję plasteliny.
Podzielić ciasto na dwie części.
Blat i wałek posmarować odrobiną oleju.
Ciasto wałkować cieniutko. Ponakłuwać drewnianym patyczkiem, wykrawać dekoracyjne kształty i układać na papierze do pieczenia do przeschnięcia na około 15 minut.
Na niedużym ogniu dobrze rozgrzać tłuszcz do smażenia - gdy wokół włożonego drewnianego patyczka pokażą się bąbelki, to znak, że temperatura jest odpowiednia. Smażyć jednorazowo po 4-5 krakersów, po około minutę z każdej strony - najlepsze są leciutko przyrumienione. Osączać i układać na papierowym ręczniku. Podawać z sosami lub twarożkiem.

Sałatka ze szpinaku z kuminem i miodem

2011-05-22T22:37:00.000+02:00

Poniższy przepis pochodzi z mojej ulubionej książki o kuchni indyjskiej, "1000 Indian Recipes" Neelam Batry. Dressing - jogurt doprawiony kuminem, mielonym imbirem, sokiem z pomarańczy i miodem - jest tak dobry, że doskonale sprawdza się jako samodzielny deser lub sos do owoców. Nawet mój mąż, który za kuminem nie przepada, tym razem nie tylko nie kręcił nosem, ale powiedział, że pyszne. Jeśli nie jesteście na diecie, wybierzcie tłusty jogurt - najlepiej grecki lub "typu greckiego".

Sałatka ze szpinaku z kuminem i miodem (4-6 porcji)
3 opakowania młodego szpinaku, umytego i osuszonego
2 łyżeczki kuminu, uprażonego na suchej patelni i grubo zmielonego w młynku do kawy
1 łyżeczka oleju
1 łyżeczka mielonego imbiru (w oryginalnym przepisie jest pół łyżeczki)
3 łyżki świeżo wyciśniętego soku z pomarańczy (w oryginale jest 1 łyżka soku z cytryny)
2 łyżki (lub do smaku) miodu
1 szklanka tłustego jogurtu naturalnego
1/2 łyżeczki soli
świeżo zmielony czarny pieprz do smaku

Wszystkie składniki odmierzyć i przygotować w zasięgu ręki.
W rondelku rozgrzać olej, wsypać mielony imbir, po chwili dodać sok pomarańczowy oraz miód i wymieszać.
Zdjąć z ognia i poczekać, aż zawartość rondelka wystygnie, po czym wymieszać ją z jogurtem, 1 łyżeczką kuminu, solą i pieprzem.
Dressing wymieszać ze szpinakiem, posypać resztą kuminu i podawać.

Karantita - algierski flan z mąki z ciecierzycy

2011-05-17T16:45:00.004+02:00

Ta potrawa znana jest i chętnie jadana w całej Algierii - a szczególnie w zachodniej jej części. Ponoć miejscowe ludy nauczyły się przyrządzać karantitę od Hiszpanów, do których przez dwieście lat (XVI-XVIII w.) należało wielkie miasto portowe zachodniej Algierii - Oran.
Pisownia nazwy jest przeróżna, szukajcie w Internecie pod hasłami: Karantita, Karentika, Kalantita, Garantita, Galentita, Guarantita, Karane i Hami.
Najbardziej tradycyjny z przepisów na karantitę jest wegański - na 200 g mąki z ciecierzycy (besan, do kupienia w Kuchniach Świata i sklepach wysyłkowych) daje się 100 ml oliwy, 1,2 l wody, 1 łyżeczkę (lub więcej) soli i świeżo zmielony kumin do smaku.
Gorącą karantitę dodatkowo posypuje się kuminem (wcześniej kumin dodaje się też do ciasta), rozsmarowuje na świeżej bagietce i zajada z harissą (brakuje tylko ogórka kiszonego, który, jak zgodnie orzekliśmy z mężem, pasowałby wyśmienicie ;)
Jedni lubią karantitę mocniej przypieczoną, inni mniej.
Na dnie naczynia formuje się jednolita i zwarta warstwa, zaś część górna, stanowiąca większą część dania, ma konsystencję doskonale rozsmarowującego się flanu.
Na wierzchu powstaje smakowita, przypieczona skórka.
Ja popełniłam jeden błąd - wlałam masę do zbyt małego naczynia, w związku z czym karantita była wysoka i długo się ścinała - zbyt długo, gdyż warstwa na dnie wyszła chyba za bardzo przypieczona.
Mimo wszystko, była bardzo dobra. Pierwszy kęs wydawał się trochę mdły, ale z dużą ilością harissy i świeżutkim pieczywem karantita smakowała wybornie.
Harissa jest obowiązkowym dodatkiem, ale, jeśli jej nie macie, posmarujcie karantitę sambal oelkiem lub skropcie tabasco.

Korzystałam z przepisu na stronie www.radotouille.com. Zrobiłam z połowy porcji.

Karantita (porcja dla 4 osób)

0,5 szklanki (125 ml) mąki z ciecierzycy

1 jajko

0,25 szklanki mleka

0,25 szklanki oliwy

1,5 łyżeczki świeżo zmielonego (koniecznie!) kuminu

1 czubata łyżeczka soli

2 szklanki wody

świeżo zmielony pieprz do smaku

ewentualnie 1 łyżeczka colombo lub mieszanki przypraw curry

masło lub oliwa do wysmarowania formy

do podania:

świeża, chrupiąca i puchata bagietka, harissa i ogórek kiszony pokrojony w plastry :)

Rozgrzać piekarnik do 180C.

Mąkę z ciecierzycy dokładnie wymieszać z jajem, mlekiem i oliwą. Dodać wodę i przyprawy, i wymieszać trzepaczką, by nie było żadnych grudek. Niektóre przepisy radzą, by odstawić masę, która jest bardzo rzadka, na 6 godzin, ale ja tego nie zrobiłam.

Wysmarować formę do pieczenia oliwą lub masłem.

Przelać masę do formy - najlepiej przez nylonowe sitko.

Piec około 45 minut (ja piekłam przeszło 1h, gdyż dopiero po tym czasie ścięła się cała góra) albo do ścięcia się i lekkiego przyrumienienia całej górnej warstwy.

Gdyby karantita bardzo słabo się przyrumieniała, można pod koniec pieczenia włączyć na chwilę grill, uważając jednakże, by skórka się nie przypaliła.

Jadłam już khandvi, jadłam farinatę i jadłam karantitę, następna będzie dhokla :)

Duszona kapusta z musztardą i pieczarkami

2011-04-14T00:15:00.000+02:00

Kapusta z musztardą z Dijon, małymi pieczarkami dodanymi w całości i całą gamą przypraw. Aromatyczna i lekko pikantna, doskonale doprawiona, ciekawa. Pyszna! Najlepsza, jaką ostatnio ugotowałam, możliwe, że najlepsza w ogóle.

Kapusta z musztardą i pieczarkami

3 łyżki oleju

2 posiekane duże cebule

kawałek posiekanego świeżego imbiru (mniej więcej 1,5 cm)

3 posiekane ząbki czosnku

1 główka kapusty

300 g małych pieczarek

1 łyżeczka słodkiej mielonej papryki

1 łyżeczka chilli w proszku

3/4 łyżeczki kurkumy

3/4 łyżeczki mielonej kolendry

1/2 łyżeczki mielonej kozieradki

duża szczypta mielonego cynamonu

po szczypcie mielonego kuminu, goździków i gałki muszkatołowej

świeżo mielony czarny pieprz i sól do smaku

1 szklanka wody lub bulionu warzywnego

2 czubate łyżki musztardy z Dijon

ewentualnie sok z cytryny do smaku i cukier

natka pietruszki do posypania

W dużym garnku (ja to robię w 5-litrowym) rozgrzać olej. Zeszklić na nim cebulę, dodać imbir, czosnek i smażyć przez 2-3 minuty, mieszając.
Kapustę pozbawić brzydkich zewnętrznych liści, ściąć grube nerwy liściowe i pokroić w kostkę.
Pieczarki oczyścić wilgotną ściereczką - pozostawić w całości.
Do garnka dodać pieczarki, dobrze obsmażyć, po czym dodać wszystkie przyprawy w proszku i smażyć dalej, aż zaczną pachnieć. Wrzucić kapustę, smażyć przez kilka minut, wlać 1 szklankę wody, a jeszcze lepiej bulionu warzywnego i gotować, mieszając od czasu do czasu, aż prawie cały płyn odparuje.
Dodać musztardę, wymieszać i spróbować, czy nie trzeba dodać cukru, przypraw lub soku z cytryny. Dusić do miękkości. Kapustę podawać gorącą, posypaną nacią pietruszki, z kaszą lub ziemniakami i surówką.

Smacznego :)

Sałatka z marynowanych nerkowców z chaat masalą

2011-04-10T19:59:00.003+02:00

Jeszcze nie tak dawno, w wywiadzie dla Ugotuj.to, pisałam, że potrawy i przyprawy niegdyś uważane za egzotyczne, spowszedniały w dobie globalizacji. Na szczęście, nawet dziś po zjedzeniu pewnych dań można osłupieć ze zdumienia, kubki smakowe fikają koziołki, a mózg nie znajduje nic, do czego niezwykłe doznania smakowo-zapachowe dałoby się przyrównać.
Ostatni raz przeżyłam coś podobnego, gdy zrobiłam sałatkę owocową z przyprawą chaat masala. W skład kupionej przeze mnie mieszanki wchodzi suszone mango, sól i czarna sól, kmin rzymski, kolendra, suszona mięta, imbir, chilli, ajowan, kminek, pieprz czarny, gałka muszkatołowa, goździki i asafetyda.
Wyobraźcie sobie teraz owoce posypane tą aromatyczną mieszanką o intensywnym zapachu zgniłych jaj - za sprawą dodatku indyjskiej czarnej soli (o czarnej soli po polsku możecie przeczytać tu). Połączenie to jest na naszej szerokości geograficznej szokujące, ale też niezwykle pyszne, choć nie wszystkim przypada go gustu :) Proponuję oswoić się z przyprawą, posypując nią na początek plastry jabłka.
Choć wiosna się ociąga, można już kupić pachnące i nie najgorsze w smaku pomidorki koktajlowe. Oto przepis na rewelacyjną sałatkę z marynowanych nerkowców z chaat masalą. Zapewniam, że warto specjalnie dla tego przepisu zaopatrzyć się w chaat masalę lub zrobić ją samemu (jedną z wersji znajdziecie na blogu Thiessy).
Przepis pochodzi z książki Neelam Batry 1000 Indian Recipes.
Zamiast nerkowców, można wykorzystać orzeszki ziemne lub migdały. Myślę, że bardzo ciekawy efekt mogą też dać pestki dyni.

Sałatka z marynowanych nerkowców z chaat masalą
2 łyżeczki przyprawy chaat masala
1/2 szklanki dobrej jakości soku pomarańczowego
1 łyżeczka suszonych liści mięty
szczypta soli
2 szklanki nieprażonych nerkowców
200 g przekrojonych na połówki pomidorków koktajlowych
2-3 łyżki posiekanego szczypiorku
1/2 szklanki posiekanej kolendry lub natki pietruszki
2 łyżki soku z cytryny
W misce dobrze wymieszać sok pomarańczowy, 1 łyżeczkę chaat masali, miętę, szczyptę soli i orzechy. Przykryć folią spożywczą i wstawić do lodówki, do zamarynowania, na 2-4 godziny .
Przełożyć zawartość miski do rondla i gotować, mieszając, 2-3 minuty na średnim ogniu, aż do odparowania większości płynu. Ostudzić i przełożyć do miseczki, w której podamy sałatkę. Dodać pomidory, szczypior, kolendrę lub natkę i sok z cytryny. Wymieszać, posypać pozostałą łyżeczką chaat masali i podawać.

Dwie sałatki z cukinii

2011-03-31T18:17:00.000+02:00

Lubię chrupać cukinie na surowo, lecz jeszcze bardziej lubię lekko podsmażone, przez co zdecydowanie zyskują na smaku.
Proponuję Wam przepisy na dwie sałatki z szybko podsmażonej cukinii. Obie można podawać letnie lub po schłodzeniu. Do sałatki z papryką pasuje ścisły, pokrojony w kostkę twaróg lub feta.
Sałatka z cukinii, ananasa, kuminu i gorczycy smakuje zupełnie wyjątkowo - zachęcam do wypróbowania :)

Sałatka z cukinii, ananasa, kuminu i gorczycy inspirowana przepisem z książki 1000 Indian Recipes (porcja dla dwóch osób)
2 łyżki oleju
1 łyżeczka startego świeżego imbiru
0,5 łyżeczki czarnej gorczycy
0,5 łyżeczki kuminu
2 młode cukinie
0,5 świeżego ananasa
0,25 szklanki soku z ananasa (najlepiej złapać do miski sok, który wycieknie w trakcie obierania ananasa)
1-2 łyżki soku z cytryny
0,5 łyżeczki skórki otartej z cytryny
chilli w płatkach
sól, świeżo zmielony czarny pieprz
posiekana nać kolendry lub pietruszki do posypania

Cukinie przekroić wzdłuż na ćwiartki, po czym pokroić w poprzek na grube ćwierćplasterki.
Ananasa obrać i pokroić w cząstki.
Na rozgrzanym oleju lekko podsmażyć imbir, dodać gorczycę i kumin. Gdy gorczyca zacznie strzelać, wrzucić cukinię i ananasa i smażyć krótko na dużym ogniu, cały czas mieszając.
W docelowej misce wymieszać sok z ananasa z sokiem z cytryny, płatkami chilli, solą i pieprzem. Przełożyć do miski zawartość patelni. Dodać skórkę z cytryny. Wymieszać i spróbować, czy sałatka nie wymaga doprawienia.
Posypać kolendrą.

Sałatka z cukinii i papryki (dla 4 osób)
3 łyżki oleju
3 pokrojone w piórka cebule
2 pokrojone w kostkę czerwone papryki
2 pokrojone młode cukinie
2-3 łyżki dobrego octu balsamicznego
świeży lub suszony tymianek, mogą też być zioła prowansalskie
sól, świeżo zmielony czarny pieprz, chilli w płatkach
nać pietruszki

Na patelni rozgrzać olej, wrzucić cebulę i paprykę i smażyć przez kilka minut na dużym ogniu, mieszając. Dodać cukinię i smażyć jeszcze przez dwie - trzy minuty.
Przełożyć do miski, skropić octem balsamicznym, dodać przyprawy, wymieszać i spróbować.
Posypać nacią pietruszki.

Sałatka z ciecierzycy z ajwarem i harissą

2011-03-18T09:38:00.003+01:00

Strączkowce w sałatkach najlepiej smakują w towarzystwie soczystych warzyw. Na przednówku, zamiast papryki, bakłażana i pomidorów, które osiągają astronomiczne ceny i często pozbawione są smaku, można wykorzystać ajwar, dzięki któremu sałatka będzie wilgotna i aromatyczna. Dodałam też swoją ulubioną harissę, która bardzo przyjemnie podkręca ostrość. Sałatka ma wyrazisty, bardzo wytrawny smak.

Sałatka z ciecierzycy z ajwarem i harissą (dla 4-6 osób)
200 g namoczonej na noc i ugotowanej następnego dnia ciecierzycy (tym razem wykorzystałam 100 g ciecierzycy i 100 g fasoli czarne oczko, ale z samą ciecierzycą sałatka jest smaczniejsza)
2 małe, posiekane i zeszklone na 1 łyżce oleju cebule
3-4 pokrojone w kostkę ogórki kiszone lub konserwowe
5-6 kawałków pokrojonej w kostkę marynowanej papryki
duża garść oliwek (lubię kalamatę) pokrojonych na mniejsze kawałki
dwie czubate łyżeczki kaparów
duża garść posiekanych liści bazylii
duża garść posiekanej natki pietruszki
sos:
pół małego słoika ajwaru (około 100 ml)
1 czubata łyżeczka harissy (uwaga, ostre!) albo sambal oelek
1 mały słoiczek (80 g) koncentratu pomidorowego
4-5 łyżek oliwy
można też dodać 1 starty ząbek czosnku
sól, cukier i świeżo zmielony pieprz do smaku

W misce wymieszać wszystkie składniki sosu, spróbować i doprawić. Dodać resztę składników, wymieszać i odczekać kilka godzin przed podaniem, by smaki się "przegryzły".

PS. Czy mandarynki nie są śliczne? Ten zadziorny kaczorek mieszka na warszawskim Moczydle. Moje dziecko twierdzi, że jego rude ramieniowe lotki wyglądają jak szynka szwarcwaldzka ;)

Zwróciliście kiedyś uwagę, jakie łyski mają niezwykłe stopy?

Mój sernik najlepszy

2011-03-06T23:46:00.002+01:00

Moi goście bardzo często proszą mnie o podanie przepisu na sernik.
Długo piekłam sernik na podstawie przepisu podanego kiedyś przez Marię Pakulnis na łamach Twojego Stylu. Proporcje przypominały sernik wiedeński (10 jaj na 80 dag twarogu, dużo cukru i kostka masła).
Po latach eksperymentowania i setkach (nie przesadzam) upieczonych serników, opracowałam własny przepis, moim zdaniem najlepszy. Piekę wersję bez kruchego spodu i bez rodzynek (choć dodaję je do wersji świątecznych).
Lubię, gdy sernik jest bogaty i kremowy, a przy tym lekki i wilgotny. Gdy rozmazuje się przy krojeniu i nie jest za słodki. Lubię w jednolitej masie natrafiać zębami na kawałeczki skórki otartej z niepryskanej cytryny. Jeśli też taki lubicie, nie zawiedziecie się na tym przepisie.
Twaróg trzykrotnie mielony najlepiej jest odcisnąć z nadmiaru wody. W tym celu na kilka godzin owińcie go w gazę, połóżcie na sicie i obciążcie talerzykiem.
Drugą bardzo istotną sprawą jest, by wszystkie składniki miały temperaturę pokojową. Na kilka godzin przed pieczeniem wyjmijcie je z lodówki (jajka też!). Dzięki temu dobrze się połączą.

Sernik (około 15 porcji)
1 kg twarogu trzykrotnie mielonego
5 jaj i 2 żółtka
200 g cukru
2 opakowania cukru wanilinowego (32 g)
350 g mascarpone (tak, trzeba kupić dwa opakowania i niewykorzystaną resztkę zużyć na przykład jako sos do makaronu)
skórka otarta z jednej cytryny (na małych oczkach tarki)
2 łyżki skrobi kukurydzianej lub ziemniaczanej
1 łyżka mąki pszennej
masło do wysmarowania formy

Zanim przystąpicie do pieczenia, przeczytajcie rady zamieszczone nad zdjęciem.
Nastawcie piekarnik na 180C.
Okrągłą formę o średnicy 24 cm wysmarujcie masłem.
Jajka i żółtka ubijcie z cukrem i cukrem wanilinowym na puszystą, błyszczącą masę - zajmie to około 8 minut.
Dodajcie twaróg i ubijajcie dalej, aż uzyskacie gładką masę.
Dodajcie mascarpone i ubijajcie krótko, na początku na najniższych obrotach, później na wyższych, ale tylko do momentu, gdy nie będzie grudek.
Przesiejcie na masę serową skrobię i mąkę, dodajcie skórkę otartą z cytryny i całość dokładnie wymieszajcie łyżką. Przełóżcie do formy i pieczcie przez 50 minut w 180C. Jeśli sernik będzie się zbyt szybko rumienił, obniżcie temperaturę do 170C.
Nie otwierajcie piekarnika w trakcie pieczenia (50 minut). Ma także pozostać zamknięty, dopóki sernik całkiem nie wystygnie.
Smacznego!

Cytrynowa sałatka z orkiszu i kukurydzy

2011-03-04T12:02:00.000+01:00

Kolejny przepis na kaszę - tym razem pierwsze skrzypce gra orkisz. To jedna z moich ulubionych sałatek, opracowana na podstawie sałatki mojego brata z orkiszu i curry. Słodycz orkiszu i kukurydzy przełamana jest sokiem cytrynowym i aromatem startej skórki z cytryny. Kaszę obsmaża się w przyprawach, co daje wspaniały efekt. Im więcej dacie ziół, tym lepiej.
Pamiętajcie, by pełnoziarnisty orkisz zawsze starannie przebrać przed namoczeniem - bardzo nieprzyjemnie jest trafić na nieobłuszczone ziarno.

Cytrynowa sałatka z orkiszu i kukurydzy (6-8 porcji)
300 g przebranych i umytych ziaren orkiszu
1 puszka kukurydzy
4-5 łyżek oleju
1 łyżeczka soli
2 łyżeczki przyprawy curry albo colombo (można też dać po pół łyżeczki kurkumy, mielonego kuminu, mielonej kolendry i kozieradki)
świeżo zmielony pieprz do smaku
sok z 3/4 cytryny
skórka otarta z 1 cytryny
dużo posiekanych świeżych ziół - na przykład natka pietruszki, szczypiorek, tymianek

Orkisz namoczyć na noc, następnego dnia ugotować do miękkości w nowej wodzie (zajmie to 1h). Ugotowane ziarna osączyć i wystudzić.
Na rozgrzanym oleju podsmażyć przez kilka sekund przyprawy, dodać orkisz i sól. Wymieszać i smażyć, aż cała kasza dokładnie pokryje się olejem.
Orkisz przełożyć do miski, wymieszać z resztą składników, doprawić do smaku. Najlepiej smakuje po schłodzeniu.
Smacznego :)

Tutaj znajdziecie przepis na inną wersję sałatki z orkiszu.

Kasza z musztardą i "paprykarz" z jaglanki

2011-03-03T22:17:00.000+01:00

Na blogu strasznie dawno nie było kaszy!
Jako pierwszy wrzucam przepis na kaszę gryczaną z musztardą ze strony www.fatfree.com.
Podaję własne proporcje. Ponieważ miałam za mało kaszy gryczanej, by wystarczyło dla naszej trójki, wymieszałam ją z podgotowanym pęczakiem. Jeśli użyjecie samej kaszy gryczanej, będzie bardziej sypka. Smak ciekawy.

Kasza z musztardą (3 porcje)
1 szklanka kaszy gryczanej (jeśli użyjecie nieprażonej, należy ją dokładnie sparzyć i wypłukać na sitku pod bieżącą wodą)
2 duże cebule
2,5 szklanki wody
1/4 łyżeczki mielonej kolendry
duża sczypta mielonego pieprzu
2-3 łyżki ciemnego sosu sojowego
1,5 łyżki dobrej jakości musztardy z pełnymi ziarnami gorczycy

Cebule obrać, pokroić w ćwiartki i ugotować do miękkości w 2,5 szklanki wody. Zmiksować. Po zmiksowaniu powinniście otrzymać 2 szklanki płynu - jeśli wyszło mniej, dopełnijcie wodą.
Zmiksowaną wodę z cebulą wymieszać z kaszą, dodać kolendrę i pieprz. Zagotować na średnim ogniu, po czym przykryć i gotować, nie mieszając, do całkowitego wchłonięcia wody. Gdy to nastąpi, wyłączyć gaz i zostawić pod przykryciem na dalsze 5 minut, po czym wymieszać z musztardą i sosem sojowym.

Na zdjęciu obok kaszy jest tofu w moim ulubionym sosie pomidorowym - do podsmażonych na oleju cebuli i czosnku dodaję małą puszkę pomidorów, 2 łyżki melasy, sproszkowaną ostrą paprykę oraz trochę octu i soli do smaku. Sos gotuję, aż gęstnieje, wrzucam do niego marynowane tofu podsmażone na patelni na chrupiąco. Duszę całość razem przez chwilę i gotowe.

Drugi przepis opracowałam po tym, gdy po rekomendacji mojej koleżanki, biegającej Hani, skusiłam się na paprykarz wegetariański z kaszą jaglaną firmy Primavika. Paprykarz był rzeczywiście bardzo smaczny, ale za tę cenę powinno być go co najmniej dwa razy więcej. Domowy paprykarz wyszedł w smaku całkiem podobny do oryginału. Miałam w planach dodanie teksturatu sojowego, ale zapomniałam to zrobić.
Paprykarz świetnie nadaje się na każdy posiłek - pysznie smakuje zarówno na ciepło, od razu po przyrządzeniu, jak i do kanapek na zimno, z kiszonym ogórkiem albo kaparami i oliwkami.

"Paprykarz" z kaszy jaglanej (3 porcje)
1 szklanka sparzonej i wypłukanej na sitku pod bieżącą wodą kaszy jaglanej
2-3 łyżki oleju
1 posiekana duża cebula
1 pozbawiona gniazd nasiennych i drobno posiekana duża papryka
1 łyżeczka łagodnej papryki w proszku
1/2 chili w proszku
2 szklanki gorącej wody, a jeszcze lepiej bulionu warzywnego
0,5 łyżeczki soli
1 łyżeczka cukru
2-3 łyżki koncentratu pomidorowego

Na oleju dobrze podsmażyć cebulę i paprykę, wsypać oba rodzaje papryki w proszku i smażyć kilka sekund, po czym wrzucić sparzoną i wypłukaną kaszę. Mieszając, smażyć przez 2-3 minuty. Zalać wodą/bulionem, dodać sól i cukier, zagotować. Przykryć, zmniejszyć ogień i gotować, nie mieszając, do całkowitego wchłonięcia płynu przez kaszę. Wymieszać dokładnie z koncentratem pomidorowym i zostawić jeszcze na chwilę pod przykryciem.

Światowy Dzień Kota i spaghetti gotowane w winie

2011-02-17T09:39:00.000+01:00

17 lutego obchodzony jest w Polsce jako Światowy Dzień Kota. Wszystkim kotom, kociarzom i ludziom zaangażowanym w poprawę losu tych pięknych zwierząt przesyłam serdeczne pozdrowienia! Na zdjęciach moje dwa kociska: 2,5-letnia koteczka Yoko i 6-letni zwariowany pręgowany kocur Chojrak.

A wracając do kuchni, od dawna miałam na celowniku przepis na spaghetti gotowane w winie, zawsze jednak żal mi było wina (i słusznie!). Pomysł wydawał się ciekawy - podgotowane spaghetti dogotowuje się w lekko odparowanym czerwonym winie. Ja ugotowany w winie makaron wymieszałam z podsmażonym czosnkiem i zblanszowanym groszkiem. Posypałam płatkami chili, bazylią, cheddarem i dużą ilością świeżo zmielonego pieprzu. Ani makaron o smaku wina, ani tym bardziej wino o konsystencji makaronu nie przypadły mi gustu, jednym słowem zmarnowałam jedno i drugie, ale kolorki wyszły ładne ;)

Marchewka o smaku toffi - gajar halwa

2011-02-15T13:09:00.000+01:00

Jedliście kiedyś na Woodstocku halawę krysznowców z kaszy manny? Marchewkowa jest jeszcze lepsza. Z kilograma marchewek teoretycznie wychodzi porcja dla 4-5 osób, ale, wstyd się przyznać, ja zjadam tę ilość sama (na dwa razy;P). Na smażenie należy poświęcić godzinę. Marchewkę smaży się tak długo, aż nabierze smaku kajmaku, a na dnie patelni/rondla zacznie tworzyć się złocista warstwa z przypalającego się cukru i mleka. Długo smażona gajar halwa po prostu rozpływa się w ustach. Nie żałujcie marchewki - radzę od razu podwoić ilość składników. W Indiach do marchewkowej halawy dodaje się gęstej masy z odparowanego mleka (khoya). Dodatkowo każdą porcję halawy dekoruje się khoya. Ostatnio krąży po necie przepis Basi na smażoną śmietanę, która doskonale zastąpi odparowane mleko. Ja prezentuję wersję dietetyczną ;P na podstawie przepisu z książki "Kuchnia Kryszny". Polecam gorąco!

Gajar halwa
1 kilogram startej na drobniutkich oczkach marchewki - mają to być cienkie i jak najdłuższe nitki
50 g masła
0,5 łyżeczki mielonego kardamonu
2 szklanki mleka
1/3 szklanki cukru
po garści dowolnych orzechów i rodzynek (tym razem miałam tylko wiórki kokosowe) - najbardziej lubię orzechy nerkowca, a pistacje najładniej się prezentują na pomarańczowym tle

Orzechy kroję w mniejsze kawałki i przyrumieniam na patelni bez tłuszczu. Rodzynki parzę wrzątkiem i osuszam.
Marchwi nie obieram, tylko dokładnie myję, a jeśli jest brzydka - skrobię. Na patelni lub w szerokim rondlu rozgrzewam masło, wrzucam zmielony kardamon, smażę przez chwilę, po czym dodaję marchew. Smażę, cały czas mieszając, przez kilkanaście minut. W tym czasie doprowadzam mleko do wrzenia i gorącym zalewam marchew. Odparowuję mleko, cały czas mieszając, po czym wsypuję cukier i smażę dalej, nieustannie mieszając, aż marchew zacznie odstawać od rondla, a dno i ścianki rondla zaczną pokrywać się skarmelizowanym cukrem (następuje to po około godzinie smażenia). Wyłączam ogień, do masy dodaję orzechy i rodzynki, i zostawiam do wystudzenia. Później przekładam do niewielkiego (najlepiej kwadratowego) pojemnika. Uklepuję dokładnie. Schładzam w lodówce. Podaję pokrojoną w kostkę.

Jeśli macie mąkę z ciecierzycy, zachęcam do zrobienia innego niezwykle pysznego indyjskiego deseru, który prezentowałam kiedyś w Galerii potraw: laddu.
Na moim blogu jest także kilka innych ciekawych przepisów na marchew. Szczególnie polecam houriyę oraz kokosową marchewkę.

Kapusta z fasolą i papryką, ryż z marchewką i kokosem

2011-02-07T17:06:00.004+01:00

Na moim blogu jest ~~dziesięć~~ dziewiętnaście! (wliczając kapustę pekińską i kiszoną) przepisów na kapustę - wyjątkowo lubię to warzywo i sięgam po nie często. W okresie jesienno-zimowym najchętniej łączę je z papryką oraz fasolą i przyprawiam na ostro. Nie jest to ekspresowe danie, ale z podanych składników wychodzi 10-12 porcji. Jeśli nie przygotowujecie kapusty na imprezę i nie chcecie odgrzewać jej na obiad przez kilka kolejnych dni, część możecie z powodzeniem zamrozić. Dodałam moje ulubione przyprawy, ale niech Was nie ograniczają. Możliwości przyprawienia jest bardzo dużo - świetnie będą pasowały zioła prowansalskie, kminek, majeranek albo rozmaryn.
Do kapusty zrobiłam ryż z marchewką według przepisu z niezwykłej książki Yamuny Devi "Lord Krishna's cuisine. The Art of Indian Vegetarian Cooking". Tak przygotowany ryż ma delikatny, orzechowy smak i smakował nam, choć osobiście wolę pikantniejsze wersje.

Kapusta z papryką i fasolą (10-12 porcji)
1 główka kapusty o wadze 2-2,5 kg
4 łyżki oleju
4 posiekane duże cebule
2 pozbawione gniazd nasiennych i pokrojone w kostkę czerwone papryki
200 g namoczonej na noc, ugotowanej w nowej wodzie (około 60 minut) i osączonej białej fasoli
sok z 1/2 cytryny
słoiczek przecieru pomidorowego (210 g)
1 łyżeczka mielonej kolendry
1,5 łyżeczki słodkiej papryki
1-2 łyżeczki sambar masala lub garam masala
1-2 łyżeczki rozrobionej w łyżce oleju harissy lub 1,5 łyżeczki ostrej papryki
sól
dużo świeżo zmielonego czarnego pieprzu
nać pietruszki do posypania
Z kapusty wyciąć głąb i okroić grube nerwy liściowe. Kapustę pokroić w kostkę, włożyć do dużego (5 l) garnka, zalać 1 szklanką wody i gotować, mieszając, do miękkości (około 20 minut).
Na patelni rozgrzać olej i dobrze wysmażyć cebulę i paprykę, aż się lekko przyrumienią, pod koniec wsypać przyprawy i smażyć dalej 1-2 minuty.
Do ugotowanej kapusty dodać wszystkie pozostałe składniki. Dodać sól i pieprz i spróbować, czy nie trzeba doprawić. Gotować jeszcze kilka - kilkanaście minut. Najlepiej będzie smakowała na drugi dzień.

Ryż z marchewką i kokosem (porcja dla 6 osób)
100 g wypłukanego i namoczonego na kilkanaście minut ryżu basmati
2 łyżki oleju
1,5 łyżki sezamu
6 goździków
6 ziarenek pieprzu
4-centymetrowy kawałek kory cynamonu
3 łyżki świeżo startego kokosa (można zastąpić wiórkami kokosowymi)
2 szklanki wody
3 duże marchewki, obrane i starte na grubych oczkach
1 i 1/4 łyżeczki soli
2 łyżki rodzynek
Namoczony ryż osączyć na sitku.
Na rozgrzany olej wrzucić sezam, goździki, pieprz, cynamon oraz kokos i smażyć, aż kokos się przyrumieni. Wsypać ryż i smażyć nadal, aż ziarenka staną się szkliste. Dodać pozostałe składniki i zagotować. Przykryć pokrywką i gotować na malutkim ogniu, nie mieszając, przez 20-25 minut. Wyłączyć gaz i zostawić jeszcze na kilka minut pod przykryciem.

PS. Do kokosa zabrałam się metodycznie - zgodnie z wcześniejszymi zapowiedziami. Ostukiwałam go, obracając wzdłuż równika, jednak szczelina w skorupie pojawiła się dopiero wtedy, gdy do dzieła zabrał się mój mąż :)

Skoro jesteśmy przy kapuście, doklejam niżej przepis na pak choi, który kiedyś zamieściłam, gotując na zaproszenie u Zieleniny.

Prezentowany przepis pochodzi z fantastycznej książki Robin Robertson 1000 Vegan Recipes.

Tak się składa, że przy przygotowaniu tego przepisu po raz pierwszy miałam do czynienia z pak choi. Miałam 2 młode sztuki, które cudownie smakowały na surowo – ciemniejsze partie liści były bardzo aromatyczne, a jednocześnie obecność związków siarki nie była tak wyczuwalna, jak w popularnych w Polsce gatunkach kapusty. Żałuję, że najpierw podgotowałam pak choi na parze. Podsmażenie w woku byłoby w zupełności wystarczające, a warzywo zachowałoby jędrność, którą lubię. Proporcje sosu zwiększyłam o połowę, w oryginalnym przepisie zamiast soby jest makaron udon.

Jest także tahina, której nie miałam. Poradziłam sobie w ten sposób, że najpierw lekko uprażyłam sezam na suchej patelni, cały czas mieszając, a później zmieliłam go w młynku do kawy.

Pak choi z imbirowo–sezamowym sosem i makaronem soba (dla 3 osób)

1 duża pak choi lub dwie mniejsze, pokrojone na 1,5 cm paski

2 „pęczki” makaronu soba

1 łyżka oleju z prażonego sezamu

3 łyżki uprażonych na suchej patelni i drobno zmielonych nasion sezamu

4 łyżki ciemnego sosu sojowego

2 łyżki wody

1,5 łyżki mirinu

1 łyżka oleju

pół szklanki drobno posiekanych szalotek

1 łyżka startego na tarce imbiru

1/4 łyżeczki płatków chili lub ostrej papryki w proszku

1 łyżka przyrumienionych na patelni nasion sezamu

szczypiorek do posypania

Jeśli dysponujecie starszą pak choi, najpierw podgotujcie ją 2 minuty na parze. Makaron soba ugotujcie zgodnie z przepisem na opakowaniu, po czym osączcie na sicie, przelejcie zimną wodą, przełóżcie do miski i wymieszajcie z olejem z prażonych nasion sezamu.

W małej miseczce wymieszajcie na gładki sos zmielony sezam, sos sojowy, wodę i mirin.

W woku na średnim ogniu rozgrzejcie olej, dodajcie szalotki, imbir i płatki chili, i smażcie przez minutę. Dodajcie pak choi, makaron, sos i smażcie, mieszając, przez kilka kolejnych minut, aż potrawa będzie bardzo gorąca. Podawajcie posypane uprażonym sezamem i szczypiorkiem. Bardzo smaczne.

Kapuśniak z grochem i grzybami

2011-02-04T19:48:00.001+01:00

Proponuję Wam dziś talerz gorącego wegańskiego kapuśniaku wzbogaconego grochem. Tę miseczkę dedykuję Basi w podziękowaniu za wyróżnienie - o samej nagrodzie piszę niżej.

Kapuśniak z grochem i grzybami (10 - 12 porcji)
1 szklanka grochu w połówkach
duża garść suszonych podgrzybków
4 łyżki oleju
3 duże posiekane cebule
1 starta marchew
1 starta pietruszka
kawałek startego korzenia selera
1 kg kiszonej kapusty
3 liście laurowe
po kilka ziarenek ziela angielskiego i pieprzu
5 obranych i pokrojonych w dużą kostkę ziemniaków
1 łyżka mąki
sól i świeżo zmielony czarny pieprz

Groch wypłukać i namoczyć na noc.
Następnego dnia grzyby zalać wrzątkiem na 30 minut.
Kapustę pokroić, włożyć do garnka średniej wielkości, zalać 2 szklankami wody. Dodać liście laurowe, ziele angielskie, pieprz w ziarnach i gotować do miękkości - około 40 minut.
W dużym garnku rozgrzać olej i smażyć na nim przez kilka (8-9) minut cebulę i starte warzywa. Wsypać mąkę i smażyć, cały czas mieszając, do lekkiego zarumienienia. Dodać grzyby wraz z wodą, w której się moczyły oraz groch. Wlać 2-2,5 litra wody i gotować, aż groch zmięknie (20-30 minut), po czym dodać ziemniaki i gotować do miękkości. Dodać ugotowaną kapustę i gotować jeszcze przez kilka minut. Doprawić świeżo zmielonym pieprzem i ewentualnie solą.
Smacznego!

Basi, właścicielce pięknego bloga, bardzo dziękuję za wyróżnienie - zawsze jest mi niezmiernie miło, gdy dowiaduję się, że czytacie mój blog i korzystacie z przepisów :)

Za Basią kopiuję zasady nagrody. Należy:

* Podziękować osobie przyznającej nagrodę
* Umieścić na swoim blogu link do bloga, z którego otrzymało się wyróżnienie.
* Umieścić na swym blogu odznaczenie.
* Wyznaczyć 10 blogów, którym przyznaje się nagrodę i podać link do tych blogów.
* Powiadomić w komentarzu osoby, którym przyznaje się nagrodę

Postanowiłam przyznać nagrodę nietypowo - wszystkim wyróżnionym za to samo, a mianowicie za promowanie weganizmu. Dziś wydaje mi się to jedynie słuszna droga, którą, z różnych względów, nie jestem w stanie podążać. Muszę ograniczyć się do 10 blogów, ale, jeśli prowadzicie wegańskiego bloga, a Was nie wymieniłam, ta nagroda jest dla Was!

Wyróżniam:
1. Kuchnię wegetariańską
2. I love tofu!
3. Wegan
4. Więcej yofu!
5. Śmierć kanapkom
6. Vegelicious
7. Co na wege obiad?
8. Kuchenne fantazje
9.Vegańskiego Svemira
10.Wegankę w kuchni

Makaron z awokado

2011-01-30T16:55:00.006+01:00

Bardzo szybkie danie z kilku składników: makaron z awokado z dodatkiem podsmażonego czosnku i chili. Dużo pieprzu, trochę płatków drożdżowych i wegański obiad gotowy. Dla mnie bomba.

Makaron z awokado (ilość dla 1 osoby)
2-3 "gniazdka" tagliatelle
1 łyżka oleju (lub oliwy)
2-3 drobno posiekane ząbki czosnku
0,5 drobno posiekanej papryczki chili
0,5 dojrzałego awokado
1 łyżka soku z cytryny
0,5 łyżeczki skórki otartej z cytryny
świeżo zmielony czarny pieprz, sól
do posypania - płatki drożdżowe i natka pietruszki lub bazylia

Nastawić makaron do gotowania i zająć się przyrządzeniem sosu. Na oleju krótko podsmażyć czosnek i chili. Gdy makaron będzie al dente, przekroić awokado na pół i łyżeczką wyjąć miąższ. Awokado będzie najładniej wyglądało pozostawione w dużych kawałkach. Dodać sok i skórkę z cytryny, obficie posypać pieprzem, doprawić solą i wymieszać. Makaron odcedzić, wymieszać z awokado, przełożyć na talerze. Posypać płatkami drożdżowymi i zieleniną.

Tofu na przekąskę

2011-01-28T22:16:00.002+01:00

Kilka razy częstowałam przygotowanym w ten sposób tofu osoby, które deklarowały, że go nie lubią, lub nigdy wcześniej go nie jadły. Za każdym razem tak im smakowało, że prosiły mnie o przepis, a jest bardzo prosty. Tofu należy najpierw zamarynować, następnie osuszyć papierowym ręcznikiem, posmarować czymś gęstym, słodkim i klejącym - na przykład melasą, obsypać aromatyczną posypką i upiec w piekarniku do przyrumienienia. To bardzo atrakcyjny sposób na tofu, jeden z najlepszych na oswojenie tego produktu lub przekonanie do niego nieufnych. Podaję Wam kilka różnych wersji smakowych - każda jest równie dobra.

Tofu z posypką (przekąska dla 2 osób)
1 kostka naturalnego tofu
3 łyżki ciemnego sosu sojowego
2 łyżki octu ryżowego lub soku z cytryny
otarta skórka z połowy cytryny
1 łyżeczka startego imbiru lub kilka kropli tabasco
2-3 łyżki melasy, słodu, kecap manis, miodu lub sztucznego miodu
3 łyżki sezamu, pokruszonych orzechów lub młotkowanego pieprzu

Tofu pokroić w kostkę. Zamarynować na co najmniej 1 h w sosie sojowym wymieszanym z octem ryżowym (lub sokiem z cytryny), imbirem (lub tabasco) i skórką otartą z cytryny. Tofu osączyć, osuszyć papierowym ręcznikiem. Smarować wszystkie boki melasą (lub słodem, kecapem manisem, miodem), obtaczać w sezamie (pokruszonych orzechach lub młotkowanym pieprzu) i piec przez 15 minut w piekarniku nagrzanym do 200C. "Posypka" powinna się lekko przyrumienić.

Sajgonki jak w Loving Hut

2011-01-25T17:51:00.004+01:00

W Warszawie działa pierwsza filia wegańskiej sieci Loving Hut. Olga opisała u siebie menu, wspomniała także o kontrowersyjnej stronie działalności sieci. Na razie byliśmy w Loving Hut tylko raz, na sajgonkach. Usiedliśmy przy jedynym wolnym stoliku. Obsługa była przemiła, sajgonki dobre, a rotacja gości duża - cały czas panował ruch. Najlepsza zaś była świadomość, że wegetarianin - a tym bardziej weganin! - może zjeść tam dosłownie wszystko, bo nigdzie nie czai się żadna pułapka w postaci skwarków. W składzie namierzyłam tofu, makaron sojowy, grzyby mun i białą kapustę, którą w swojej wersji zastąpiłam pekińską. W domu udało mi się osiągnąć efekt bardzo zbliżony do oryginału, choć moje sajgonki wyszły bardziej aromatyczne.

Sajgonki jak w Loving Hut (porcja dla 3 osób)
20 dużych arkuszy papieru ryżowego
1 łyżeczka octu ryżowego
nadzienie:
małe opakowanie tzw. makaronu sojowego (100 g)
5 grzybów mun
kostka marynowanego tofu
pięć dużych liści kapusty pekińskiej
2 łyżki sosu sojowego
1 łyżeczka octu ryżowego
kilka kropli oleju z prażonego sezamu
1 łyżeczka startego imbiru
1 starty ząbek czosnku
olej do głębokiego smażenia
dodatkowo sos sojowy i sos słodko-kwaśny do podania

Grzyby zalać wrzątkiem na 0,5-1 h. Wykroić ostrym nożykiem zgrubiałe pozostałości nóżek, a grzyby pokroić w cienkie paski.
Makaron sojowy przygotować zgodnie z przepisem podanym na opakowaniu, po czym wystudzić i pokroić na mniejsze kawałki.
Tofu pokroić w słupki, kapustę pekińską w paski.
W niedużej miseczce wymieszać sos sojowy, olej sezamowy, 1 łyżeczkę octu ryżowego, imbir i czosnek.
Grzyby, makaron, tofu i kapustę wymieszać z sosem sojowym z przyprawami.
Do dużego garnka (na tyle dużego, by swobodnie mieścił się w nim płat ciasta ryżowego) wlać gorącą wodę i dodać łyżeczkę octu ryżowego. Dodatek octu sprawia, że płaty ryżowe lepiej się sklejają.
Przygotować ściereczkę kuchenną.
Pojedyncze płaty papieru ryżowego zanurzać w wodzie na 2-3 sekundy, po czym wyjmować na ściereczkę.
Gdy zrobią się elastyczne, u najbliższego brzegu każdego płatu nakładać po łyżce nadzienia i zawijać sajgonki jak gołąbki - to znaczy najpierw zawinąć od siebie, później dwa przeciwległe boki założyć jak kopertę, a następnie dokończyć zwijanie w kierunku od siebie. Zwijając, cały czas zwracać uwagę, by nadawać im ładny kształt - papier lekko naciągać i zgrabnie formować.
Postąpić w ten sam sposób ze wszystkimi płatami papieru ryżowego - surowe sajgonki układać na drewnianej deseczce.
Rozgrzać dobrze olej w woku - gdy wokół włożonego drewnianego patyczka zaczną ukazywać się bąbelki, olej ma odpowiednią temperaturę do smażenia.

Smażyć po 4 sztuki, aż się lekko przyrumienią. Odcedzać na papierowym ręczniku. Podawać z sosem sojowym i Waszymi ulubionymi azjatyckimi dodatkami.

Część sajgonek zrobiłam bez grzybów, gdyż mój syn ich nie lubi.

Gudżarackie khandvi

2011-01-16T11:55:00.003+01:00

80 % mieszkańców Gudżaratu, stanu w północno-zachodnich Indiach, z którego pochodził Ghandi, to wegetarianie. Oto przepis na niewiarygodnie łatwą w wykonaniu, bardzo atrakcyjną wizualnie, a co najważniejsze: pyszną! przekąskę z mąki z ciecierzycy, rodem z Gudżaratu. Przepis pochodzi ze strony Show Me The Curry. Hetal i Anuja podgrzewają masę w kuchence mikrofalowej i miksują blenderem. Ja gotowałam masę na niedużym ogniu, cały czas mieszając łyżką. Wszystkie grudki doskonale się rozprowadziły i dosłownie po kilku minutach khandvi były gotowe. Jedyny trudny moment następuje w trakcie szybkiego rozsmarowywania całej masy, gdyż błyskawicznie zastyga. Niestety, nie miałam kokosa ani żadnej zieleniny do posypania. Podaję przepis na połowę porcji - wyszło 16 takich ruloników, jak na zdjęciu. Zamiast jogurtu i wody można użyć chudej maślanki.

Khandvi (16 ruloników)
0,5 szklanki mąki z ciecierzycy (besan)
duża szczypta kurkumy
szczypta asafetydy
0,5 szklanki jogurtu
0,5-1 szklanka wody
duża szczypta soli
listki kolendry i wiórki kokosowe (a najlepiej starty miąższ świeżego kokosa) do posypania
2 łyżki oleju lub sklarowanego masła
0,5 łyżeczki czarnej gorczycy
szczypta asafetydy
chili (najlepiej zielone) - tyle, ile lubicie

Mąkę z ciecierzycy wymieszać z kurkumą i asafetydą. Do jogurtu dodać wodę i sól, wymieszać, po czym dodać do mąki z ciecierzycy, dokładnie rozcierając wszystkie grudki. Masa wyszła mi znacznie gęstsza niż ta na filmie, więc dodałam około 0,5 szklanki wody więcej, by masa przypominała konsystencją ciasto naleśnikowe.
Przygotować duży płat papieru do pieczenia, a najlepiej dwa, oraz stalową łopatkę do rozprowadzenia masy (ja wykorzystałam łopatkę do ciasta, ale najprzydatniejsza byłaby szpachelka murarska ;).
Cały czas mieszając, podgrzewać masę w garnku na niedużym ogniu, aż zgęstnieje - co zajmuje 3-4 minuty.
Gorącą masę rozprowadzić cieniuteńką warstwą na papierze do pieczenia tak, by utworzyła duże prostokąty - nie przejmujcie się, jeśli miejscami warstwa będzie przezroczysta - im cieńsza, tym lepsza.
Zostawić do zastygnięcia na 5 minut.
Zająć się przygotowaniem przypraw.
Na rozgrzany tłuszcz wsypać gorczycę, a gdy zacznie strzelać, dodać asafetydę, pokrojone chili i smażyć jeszcze przez chwilę.
Odciąć nożem nierówne brzegi prostokątów. Resztę pokroić na równe paski poziomo, a następnie pionowo, w mniej więcej 12-centymetrowych odstępach. Delikatnie zwijać ruloniki. Układać na półmisku. Posypać kolendrą i kokosem, polać olejem z przyprawami. Zajadać.
Ha!

Rava idli na śniadanie - pierwsze podejście

2011-01-13T23:52:00.005+01:00

Idli - puchate placki ze sfermentowanej masy z ryżu i urad dal - jada się w południowych Indiach na śniadanie. Można je kupić na każdym ulicznym rogu. Kawałki ciepłych placków odrywa się i macza w sambarze, czatneju ze świeżego kokosa lub w zawiesistych sosach z roślin strączkowych. Nie mogę się doczekać, kiedy - zrobione w autentycznej piętrowej foremce - zaprezentuje je na swoim świetnym blogu Thiessa.
Wegański przepis na masę z ryżu i urad dal wymaga najpierw kilkugodzinnego moczenia masy przed jej zmieleniem. Potem należy zostawić ją na 10 h, by sfermentowała.
Istnieje także ekspresowa przaśna wersja, rava idli, z pszenicy, jogurtu i sody. Przepis zaczerpnęłam ze strony Show Me The Curry, gdzie możecie go w całości obejrzeć. Z braku specjalnej foremki wykorzystałam naczynka ceramiczne, które wstawiłam do kąpieli wodnej. Jak widać, pomimo posmarowania foremek olejem, masa szpetnie przywarła do dna - następnym razem wyłożę foremki papierem do pieczenia lub wykorzystam gładkie papilotki na mufinki i ugotuję masę na parze - to chyba najlepszy pomysł. Różnice w strukturze moich idli w porównaniu z oryginałem wynikają z tego, że w Indiach robi się idli z semoliny (rava flour) - grubo zmielonej mąki z pszenicy durum, ja zaś wykorzystałam zwykłą kaszę mannę z polskiej pszenicy. Moje placki są mniej jednorodne i bardziej porowate od oryginału.

Jeśli ktoś ma zbędną foremkę do idli, bardzo chętnie ją przygarnę ;)

Rava idli według tego przepisu (z połowy podanych składników wyszło 14 sztuk)
2 szklanki kaszy manny, a najlepiej oryginalnej rava flour lub semoliny
2 łyżki oleju
1 łyżeczka czarnej gorczycy
szczypta asafetydy
1 łyżeczka chana dal (połówki ciecierzycy, do kupienia w indyjskich sklepach lub przez Internet)
1 łyżeczka urad dal (łuskane połówki białej, małej fasolki, do kupienia w indyjskich sklepach lub przez Internet)
1 czerwone suszone chili
1 łyżka orzechów nerkowca, pokrojonych na mniejsze kawałki
kilka liści curry (niestety, nie miałam)
1 szklanka jogurtu
1 szklanka wody
drobno posiekane zielone chili - zastąpiłam czerwonym
1 łyżeczka startego imbiru
1 łyżeczka soli
posiekane liście z kilku gałązek kolendry, plus - ewentualnie - kilka do dekoracji
2 łyżeczki sody oczyszczonej
ewentualnie kilka plasterków pomidora do dekoracji (u mnie bez pomidora, ale na filmie jest)
papier do wyłożenia foremek lub olej do wysmarowania, jeśli macie pewność, że idli nie będą przywierały

Na pół godziny przed przystąpieniem do robienia idli namoczcie chana dal i urad dal w gorącej wodzie.Wprawdzie autorki przepisu tego nie robią, jednak zabieg ten pozwala uniknąć połamania zębów ;) Po pół godzinie osączyć i dokładnie osuszyć papierowym ręcznikiem.
Na rozgrzany olej wsypywać w krótkich odstępach czasu:
gorczycę, asafetydę, chana dal, urad dal, przełamane suszone chili i nerkowce. Mieszać cały czas i smażyć, aż nerkowce lekko się przyrumienią. Wsypać kaszę i smażyć dalej, mieszając, aż kasza zacznie intensywnie pachnieć przyprawami. Zostawić do wystudzenia.
Foremki wyłożyć papierem do pieczenia lub wysmarować olejem.
W garnku o szerokim dnie zagotować tyle wody, by sięgała mniej więcej do połowy foremek.
Jogurt wymieszać z chili, imbirem, solą, kolendrą i liśćmi curry (rzecz jasna, jeśli się nimi dysponuje).
Przestudzoną kaszę wymieszać z jogurtem z przyprawami, dodać wodę i jeszcze raz wszystko wymieszać. Gdy woda zagotuje się w garnku, dodać do kaszy sodę i wymieszać, po czym nakładać do każdej foremki 2 łyżeczki masy.
Foremki umieścić w garnku, garnek przykryć. Gotować do momentu, w którym włożony patyczek lub nóż będzie suchy. Gotowanie kaszy manny w kąpieli wodnej zajęło pięć minut, lecz w przepisach na idli z semoliny zaleca się 15 minut gotowania na parze. Idli nie można przegotować, bo będą suche.

Idli jeść ciepłe, pysznie smakują z prostym sosem pomidorowo-nerkowcowym wg przepisu z książki "660 curries" Raghavana Iyera:

2 łyżki oleju
1/2 szklanki drobno posiekanej cebuli
10 nieprażonych orzechów nerkowca
1/2 łyżeczki soli
2 czubate łyżki koncentratu pomidorowego
1/2 łyżeczki kurkumy
1/2 łyżeczki mielonego chili
1/2 łyżeczki garam masali

Na rozgrzanym oleju smażyć cebulę i orzechy przez 5-8 minut, aż się przyrumienią. Dodać sól, przecier pomidorowy, kurkumę, mielone chili i garam masalę. Smażyć, mieszając, 30 sekund. Wlać 1/2 szklanki wody i wymieszać, zbierając z dna rondla wszystkie przysmażone fragmenty. Zmiksować na całkiem gładką pastę, wlać kolejne 1/2 szklanki wody. Gotować dalszych kilka minut - do odparowania. Przełożyć do miseczki. Gotowe!
Ufff...

Kwadraty francuskie z nadzieniem porowo-orzechowo-daktylowym

2011-01-11T13:48:00.005+01:00

Ten przepis opracowałam z myślą o moim tacie, który uwielbia pory i ciasto francuskie. Farsz jest bardzo, bardzo dobry. Zmiksowany, okazał się najlepszą wegańską pastą do chleba, jaką jadłam. Polecam z pajdą razowego żytniego chleba. Nie wyjadajcie nadzienia za dużo (choć naprawdę trudno się powstrzymać!), bo nie wystarczy do obłożenia wszystkich kwadratów francuskiego ciasta. Przepis jest wegański.

Kwadraty francuskie z nadzieniem porowo-orzechowo-daktylowym (15 sztuk)
1 opakowanie wegańskiego ciasta francuskiego, rozmrożonego w lodówce
3 łyżki oleju
2 umyte i pokrojone w plasterki duże pory, tylko biała i jasnozielona część
150 ml białego wytrawnego wina (lub wody wymieszanej z sokiem z połowy cytryny)
15 pokrojonych w paseczki daktyli, uprzednio pozbawionych pestek i twardych końcówek
150 g wyłuskanych orzechów włoskich
4 łyżki sosu sojowego
mały pęczek posiekanej natki pietruszki
sól i pieprz do smaku
ewentualnie syrop klonowy dla połysku

Daktyle zalać winem (lub wodą wymieszaną z sokiem z cytryny) na co najmniej 30 minut, by zmiękły. Pory smażyć na rozgrzanym oleju kilka minut, aż staną się miękkie i słodkawe. Dodać daktyle wraz z winem (lub wodą z cytryną), w którym się moczyły, oraz orzechy i smażyć, aż wyparuje cały płyn, po czym wlać sos sojowy i także odparować. Posolić i popieprzyć do smaku. Wyłączyć gaz i wymieszać z nacią pietruszki. Ostudzić i zmiksować, pozostawiając część farszu w całości.
Ciasto francuskie rozwinąć.
Nagrzać piekarnik do 220 C.
Wycinać kwadraty mniej więcej 8 x 8 cm (wyszły trzy rzędy w pionie i pięć w poziomie). Na każdym kwadracie w centymetrowej odległości od krawędzi zrobić dwa nacięcia w kształcie litery L - obrazkowa instrukcja niżej. Uważajcie, by nie robić nacięć do końca przy krańcach liter L! Posmarować wewnętrzne krawędzie kwadratów wodą, by przykleiły się do nich krawędzie powstałe po przełożeniu ciasta. Przekładać przez siebie naprzeciwległe krańce ciasta. Górne krawędzie dokładnie docisnąć widelcem. Nakładać farsz. Piec około 12 minut. Po upieczeniu można, dla ładniejszego wyglądu, posmarować syropem klonowym, ale nie jest to konieczne. Podawać z białym winem i sałatą.

Sposób formowania kwadratów podała kiedyś, za jakąś książką, w Galerii Potraw, Dziuunia. Zdaje się, że upiekłam wtedy kwadraty z tapenadą, ale nie udaje mi się odnaleźć tego wątku w pomrokach GP.

Wegańskie gofry z bananem i coca-colą :)

2011-01-09T10:41:00.004+01:00

Nie sądziłam, że przygotowanie bezmlecznych i bezjajecznych gofrów będzie tak proste. Zamiast występujących w tradycyjnych przepisach jajek, dodałam do ciasta dużego banana, zamiast mleka i masła - mleko kokosowe, które jest bardzo tłuste. Dla chrupkości i puszystości - coca-colę! Gofry wyszły bardzo chrupiące, a smak banana jest doskonale wyczuwalny, żałuję tylko, że w ogóle nie czuć smaku mleka kokosowego. Jeśli użyjecie innego "mleka" roślinnego, dodajcie do ciasta 1 łyżkę oleju. Banana trzeba bardzo dokładnie zmiksować - jeśli pozostawicie większe kawałki, przypalą się.

Wegańskie gofry z bananem i coca-colą (6 gofrów)
200 ml mleka kokosowego (nie light)
1 duży banan
1 opakowanie cukru wanilinowego (16 g)
1 szklanka mąki (170 g)
150 ml coca-coli (i, na wszelki wypadek, jeszcze trochę więcej)
1/4 łyżeczki sody oczyszczonej
odrobina oleju do wysmarowania gofrownicy

Przed przystąpieniem do robienia ciasta, dobrze nagrzejcie gofrownicę. Moja gofrownica nie wymaga smarowania tłuszczem przed pieczeniem, ale na wszelki wypadek starannie wysmarujcie wnętrze gofrownicy pędzelkiem umoczonym w oleju.
Banana zmiksować z mlekiem kokosowym i cukrem wanilinowym, dodać mąkę i dokładnie wymieszać. Wlać colę, wymieszać. Dodać sodę i wymieszać jeszcze raz. Jeśli ciasto będzie bardzo gęste, stopniowo dodawajcie więcej coli.
Wlewać do gofrownicy porcje ciasta i dokładnie rozprowadzić, by ciasto pokryło wszystkie zagłębienia. Smażyć przez około 3 minuty - najlepiej dostosować stopień wypieczenia do osobistych upodobań. Posypywać cukrem pudrem lub smarować dżemem. Można obłożyć owocami i polać syropem klonowym.

PS. Zobaczcie, kto zbierał datki na Wielką Orkiestrę Świątecznej Pomocy przed bramą Uniwersytetu Warszawskiego. Autorem zdjęć jest mój syn.

PPS. Dopiero po opublikowaniu zdjęć na blogu zauważyłam, że znalazłam się w kadrze na drugim zdjęciu :)

Pierogi z ziemniakami i grzybami

2011-01-08T11:00:00.001+01:00

O tych nieznanych mi pierogach z okolic Przemyśla wspomniała w jednym z komentarzy Oslun. Zrobiłam je na Wigilię. Smakują wyśmienicie, a do ich wykonania nie używa się żadnego składnika odzwierzęcego. Mam nadzieję, że choć trochę przypominają oryginał. Ewo, dziękuję!

Pierogi z ziemniakami i grzybami (kilkadziesiąt sztuk)
farsz
20 g suszonych podgrzybków
1 kilogram ziemniaków ugotowanych w łupinach
2 łyżki oleju
2 duże posiekane cebule
sól i świeżo zmielony czarny pieprz (pieprzu dużo!)
ciasto
3 szklanki mąki
1 szklanka wody
1 łyżeczka soli
2 łyżki oleju
do okraszenia
2 łyżki oleju
1 duża posiekana cebula

Grzyby szybko wypłukać i namoczyć na 30 minut w gorącej wodzie, po czym w tej samej wodzie ugotować do miękkości. Osączyć i posiekać.
Cebulę podsmażyć na złoto na oleju. Ziemniaki w łupinach przecisnąć przez praskę (to jest bardzo fajny sposób podpatrzony u Nigelli - oszczędza czas, gdyż ziemniaków nie trzeba obierać, a łupiny zostają w prasce). Do ziemniaków dodać grzyby, podsmażoną cebulę, sól i dużo pieprzu. Wymieszać.
Zająć się przygotowaniem ciasta.
Rozpuścić sól w wodzie, wymieszać z mąką i olejem. Dobrze wyrobić. Przełożyć do foliowego woreczka i odstawić na 30 minut.
Ciasto podzielić na 2-3 części. Wałkować, wykrawać kółka, nakładać nadzienie, zalepiać i od razu wkładać do zamrażalnika wyłożonego papierem do pieczenia. Pierogi nie mogą się stykać. Gdy zamarzną (mniej więcej po 3 godzinach), przełożyć je do foliowych woreczków.
Gdy najdzie Was ochota na pierogi, zagotujcie wodę, posólcie i wrzućcie do niej porcję zamrożonych pierogów. Zamieszajcie delikatnie, by pierogi nie przywarły do dna. Gotujcie 4 minuty od wypłynięcia pierogów na powierzchnię. Podawajcie z cebulą przyrumienioną na oleju.
Smacznego :)

Dosza (dosa), podejście trzecie

2011-01-06T19:26:00.000+01:00

Impulsu do wykonania tych dosz dostarczyła mi Ala (klik), a jak do tego doszło, dowiecie się, śledząc naszą długą wymianę zdań w komentarzach pod kokosowym ryżem (klik). Jest to moje trzecie podejście do tych indyjskich placków - pierwsze w miarę udane :)
Postępowałam zgodnie z przepisem mistrza dosz, Sanjaya Thummy (klik).
Tutaj (klik) znajdziecie wiele cennych informacji, z których także korzystałam.
Oto efekt:

Do ideału jeszcze daleko, ale wydaje mi się, że jestem na dobrej drodze. Ciasto powinno być naprawdę rzadkie, rzadsze od ciasta naleśnikowego. Jeśli lubicie dosze chrupiące, zwiększcie ilość ryżu, jeśli bardziej miękkie, dodajcie więcej urad dal (klik) - małej, czarnej fasolki o delikatnym smaku. Jej łuskanych połówek (w tej postaci są jasnokremowe) używa się (po podsmażeniu) jako przyprawę do bardzo wielu indyjskich dań. Sanjay Thumma mówi, że najważniejszą sprawą jest odpowiednie zmielenie składników - masa ma być jednolita, ale wciąż z niewielkimi grudkami - widać to na podlinkowanym wyżej filmie. Najlepszy efekt osiągnęłam, mieląc składniki w kubku blendera do koktajli. Smażyłam placki na patelni teflonowej, którą na początku posmarowałam odrobiną oleju.
Ciasto rozprowadzałam, wykonując koncentryczne ruchy patelnią. Nie udało mi się zrobić tego miseczką, gdyż ciasto od razu do niej przywierało. Dosze muszą być naprawdę cieniutkie, takie są najsmaczniejsze i chrupiące. Usmażcie jeden placek na próbę, by przekonać się, czy ciasto nie wymaga większej ilości wody. Urad dal i chana dal można kupić w sklepach internetowych.

Dosza (przepis na mniej więcej 12 placków)
1 szklanka długoziarnistego ryżu
1/2 szklanki urad dal
1/8 szklanki połówek ciecierzycy chana dal (klik)
1/2 łyżeczki kozieradki
1 łyżeczka soli
odrobina oleju do smarowania

Ryż, urad dal, chana dal i kozieradkę wsypać do jednego naczynia, dokładnie wypłukać i zalać na noc zimną wodą, która ma sięgać mniej więcej dwa centymetry ponad warstwę ryżu.
Następnego dnia rano dodać sól i całość dokładnie zmiksować w blenderze. Odstawić, aż ciasto zacznie bąblować - u mnie nastąpiło to mniej więcej po 3-4 godzinach.
Rozgrzać dużą patelnię, rozprowadzić ręcznikiem papierowym odrobinę oleju po całej powierzchni. Przystąpić do smażenia. Jeśli ciasto jest zbyt gęste, stopniowo dodawać więcej wody. Gdy placki lekko zbrązowieją, posmarować je z wierzchu umoczonym w oleju włosianym pędzelkiem. Gotowe. Najlepiej jeść od razu. Ponieważ nie wierzyłam, że tym razem dosze mi wyjdą, nie przygotowałam żadnego indyjskiego dodatku i zjedliśmy je, smarując ajwarem ;D Pyszne.

Uwaga: placków nie należy układać jednego na drugim (jak to widać na zdjęciach), gdyż mają tendencję do sklejania się.

Kokosowy ryż

2011-01-04T08:27:00.004+01:00

Ten południowoindyjski przepis na pyszny ryż pochodzi z książki Madhur Jaffrey World Vegetarian. Urad dal (klik) jest przyjemnie chrupki, razem z orzechami nerkowca i kokosem nadaje ryżowi bogaty, orzechowy smak. W Indiach wykorzystuje się świeży kokos, ale wiórki kokosowe zwilżone wodą także doskonale się sprawdzą. W innej swej książce Madhur Jaffrey pisze, że usli ghee (klarowane masło) wcale nie jest w tak powszechnym użyciu w kuchni indyjskiej, jak nam się wydaje. Poza Pendżabem uważane jest za produkt luksusowy i trzymane w niewielkich słoikach na specjalne okazje, do polania dań z roślin strączkowych lub chapati. W większości przypadków pod figurującym w przepisie ghee autorzy mają na myśli różne tłuszcze roślinne. W Kerali jest to olej kokosowy, w Bengalu olej z gorczycy, zaś w stanach północnych olej arachidowy lub sezamowy. To świetna wiadomość dla wegan.
Madhur Jaffrey zaleca, by przyrumienić kolejne składniki przepisu przed dodaniem ryżu, ale w niektórych przepisach nie dopuszcza się do zbrązowienia kokosa. Najlepiej wypróbujcie obie wersje.
Obie są równie pyszne.

Południowoindyjski kokosowy ryż (4-6 porcji)
1 łyżka łuskanego urad dal w połówkach
2 szklanki długoziarnistego ryżu (nie basmati)
3 łyżki oleju lub oleju wymieszanego z ghee
1 łyżeczka czarnej gorczycy
2 suszone chili
duża szczypta asafetydy
2 łyżki nieprażonych orzechów nerkowca
15 świeżych liści curry (dałam bardzo dużą garść suszonych)
1,5 szklanki świeżego startego kokosa lub 15 łyżek wiórków kokosowych
1,5 łyżeczki soli

Namoczyć urad dal we wrzątku i odstawić na godzinę, po czym odcedzić i dokładnie osuszyć papierowym ręcznikiem.
Jeśli używacie wiórków kokosowych, zalejcie je 12 łyżkami wody, wymieszajcie i odstawcie na godzinę, by wiórki wchłonęły wodę.
Ryż zalać 3 szklankami wody i doprowadzić do wrzenia pod przykryciem, po czym zmniejszyć gaz do minimum i gotować 25 minut, nie mieszając i nie zaglądając do środka. Pozostawić pod przykryciem przez dalszych kilka minut, po czym przełożyć do miski, by lekko przestygł.
Na rozgrzany olej wrzucić gorczycę. Gdy zacznie strzelać, dodać asafetydę i przełamane na pół chili. Gdy chili sczernieje, wsypać nerkowce i liście curry. Nerkowce mają się przyrumienić. Dodać namoczone i wysuszone urad dal i dokładnie obsmażyć na złoto. Mieszając, wsypać kokos i smażyć, aż się lekko przyrumieni. Wyłączyć gaz i zawartość patelni wymieszać z ryżem. Posolić. Zajadać w temperaturze pokojowej. Cieszyć się smakiem i pięknym zapachem, jakim wypełni się cały do dom.

Kokosowe curry z czarnej ciecierzycy

2010-12-25T23:40:00.001+01:00

Czarna ciecierzyca (black chickpea), zwana także brązową (brown chickpea), a w hindi kala chana, jest mniejsza i bardziej spiczasta od popularnej kremowej odmiany. Przed ugotowaniem ma kolor beżowo-brązowawy, po ugotowaniu brunatny. Ma twardszą osłonkę i gotuje się ją aż dwie godziny (chyba że macie szybkowar, który, jeśli często przyrządza się dania z kuchni indyjskiej, naprawdę bardzo ułatwia sprawę)! Wygląda bardzo dekoracyjnie i jest w Indiach wysoko ceniona ze względu na kremową konsystencję po ugotowaniu. Dla łatwiejszego porównania, zrobiłam zdjęcia obu gatunkom - ciecierzycy zwykłej i czarnej. Uwielbiam charakterystyczne dla południowych Indii połączenie liści curry i kokosa. Wyobraźcie sobie, jak smakuje wzbogacone o cynamon, kardamon, chili i kolendrę!

Przepis pochodzi z liczącej 800 stron fantastycznej książki "660 curries" Raghavana Iyera. Na Kasza Prodżekt jest już przepis z tej książki na kapustę po indyjsku. Raghavan Iyer uczy gotowania w Stanach Zjednoczonych. W 2004 roku zdobył prestiżową nagrodę IACP Award of Exellence dla nauczyciela gotowania roku. Pochodzi ze stanu Tamil Nadu, dlatego w książce szczególnie dużo jest bezmięsnych przepisów z południowych Indii. Choć nie jest to książka wegetariańska, przepisy wegetariańskie stanowią zdecydowaną większość. Oprócz przepisów na mieszanki przypraw i pasty, jest w niej aż 370 stron poświęconych curry warzywnym, z nasion roślin strączkowych i paneeru. Każdy rozdział poprzedzony jest konkretnymi wskazówkami, jak gotować daną grupę produktów, dodatkowo przepisy opatrzono licznymi uwagami i poradami, a na końcu książki znajduje się obszerny glossariusz przypraw wykorzystywanych w indyjskiej kuchni. Książka powstawała przez lata, część przepisów autor zebrał, pukając od drzwi do drzwi mieszkańców Indii.

Kokosowe curry z czarnej ciecierzycy (kala chana masala) - porcja dla 4 osób
1 szklanka suszonej czarnej ciecierzycy (można zastąpić zwykłą)
6 strączków kardamonu
2 liście laurowe
2 kawałki kory cynamonu, po około 6 cm każdy
4 łyżki oleju lub sklarowanego masła (ghee)
1/2 szklanki wiórków kokosowych
1 łyżka nasion kolendry
4-6 suszonych czerwonych papryczek chili (dałam 2, a i tak było ooostre!)
1 łyżeczka nasion czarnej gorczycy
15-20 świeżych liści curry (dałam dużą garść suszonych, choć oczywiście to zupełnie nie to samo :(
1-1,5 łyżeczki soli

Ciecierzycę namoczyć na noc. Następnego dnia gotować razem z kardamonem, cynamonem i liśćmi laurowymi w nowej wodzie do miękkości - około 2 h, uzupełniając wodę w razie potrzeby.

(Żeby ułatwić sobie sprawę i nie paćkać młynka do kawy tłuszczem, postąpiłam inaczej niż zaleca przepis: zmieliłam kokos, kolendrę i chili przed podsmażeniem. Jeśli macie mały blender, który zmieli tak niewielką ilość przypraw, postępujcie zgodnie z przepisem.)

W rondlu rozgrzać 2 łyżki oleju. Dodać wiórki kokosowe, kolendrę i suszone chili w całości. Smażyć 1-2 minuty, mieszając, aż kokos i kolendra się przyrumienią, a papryczka sczernieje. Dodać pół szklanki wody i zmiksować na pastę.
Na patelni podgrzać pozostałe 2 łyżki oleju. Wsypać gorczycę i smażyć pod przykryciem, aż nasionka przestaną strzelać (kilkadziesiąt sekund). Zdjąć z ognia i natychmiast dodać liście curry.
Do ugotowanej ciecierzycy dodać zmielone przyprawy oraz podsmażoną gorczycę i liście curry. Wlać 1/2 szklanki wody, dodać sól i gotować na niedużym ogniu przez 15-20 minut.
Przed podaniem wyłowić liście, cynamon i kardamon.
Smacznego :)
PS. W poświęconym Indiom ostatnim odcinku najbardziej znanego polskiego programu kulinarnego przetłumaczono gram flour (besan) jako mąkę kukurydzianą, tymczasem chodziło oczywiście o mąkę z ciecierzycy ;)

Wesołych Świąt!

2010-12-25T12:51:00.000+01:00

Wszystkim Czytelnikom mojego bloga życzę Wesołych Świąt i wielu niezapomnianych chwil z bliskimi!

Pizza ;) z kapustą i grzybami, sałatka z fasoli i śliwek

2010-12-20T22:50:00.003+01:00

Miałam nadzieję, że w tym roku uda mi się zamieścić na blogu kilka ciekawych wegetariańskich przepisów wigilijnych i świątecznych. Nie wyrobiłam się. Przypominam Wam więc przepisy, które są już na blogu: kapustę z melasą, pasztet z fasoli, pieczarek i orzechów, sałatkę z pieczarek i orzechów włoskich.
Oprócz tego proponuję Wam bardzo prosty i naprawdę fenomenalny sposób na wykorzystanie resztek wigilijnej kapusty z grzybami, znacznie prostszy niż kulebiak czy pierogi. Skłamałabym pisząc, że wykorzystuję resztki kapusty do tego dania. Jest na odwrót - robię kapustę specjalnie z myślą o tym, że podam ją na cieście pizzowym. Jeśli mi nie wierzycie, że to jest pyszne, przekonajcie się sami :)

Kapusta z grzybami na pizzowym spodzie (4 porcje)
Do tego przepisu potrzeba 0,5 kg kapusty z grzybami. Na przeciętną porcję wigilijnej kapusty biorę:
2,5 kg kiszonej kapusty
4 liście laurowe
po 4 ziarenka pieprzu i ziela angielskiego
5 łyżek oleju
4 duże posiekane cebule
15 g suszonych grzybów, najlepiej podgrzybków
syrop klonowy, melasa lub miód do smaku
ciasto na spód:
300 g mąki, najlepiej typ 650 (do pizzy polecam mąkę babuni z Biedronki)
1 bardzo płaska łyżeczka soli
1 łyżeczka cukru
1 płaska łyżeczka drożdży instant dra Oetkera
2 łyżki oliwy
tyle wody, by powstało gładkie, mięciutkie i elastyczne ciasto

Grzyby połamać na mniejsze kawałki, namoczyć na co najmniej pół godziny w gorącej wodzie i ugotować do miękkości w wodzie, w której się moczyły.
Kapustę poszatkować, przełożyć do dużego garnka, zalać wodą, dodać przyprawy i 2 łyżki oleju. Gotować bez przykrycia do miękkości, mieszając od czasu do czasu. Dodać do kapusty ugotowane grzyby wraz z wywarem. Cebulę podsmażyć na 3 łyżkach oleju do zbrązowienia, dodać do kapusty. Smażyć kilka godzin, co jakiś czas mieszając. Kapusta powinna mieć bursztynowy kolor. Gdy uznacie, że jest gotowa, dodajcie odrobinę syropu klonowego, melasy lub miodu. Ja bardzo lubię kapustę doprawioną na słodko, o czym już tu wspominałam, ale jeśli nie przemawia do Was ten dodatek, pomińcie go.
Ciasto na spód najlepiej jest przygotować dzień wcześniej i przechować w lodówce - takie uzyskuje najlepszą konsystencję i smak.
Mąkę wymieszać w misce robota kuchennego z solą, cukrem, drożdżami i oliwą, i dodawać stopniowo wodę. Ma powstać gładkie, elastyczne i miękkie jak poduszeczka ucha ciasto. Wyrabiać kilka minut. Ciasto ma uformować kulę nieprzywierającą do dna miski. W razie potrzeby należy dodać więcej mąki lub wody. Ciasto posmarować oliwą, a miskę z ciastem przykryć folią samoprzylegającą i wstawić do lodówki.
Następnego dnia rano wyjąć, przebić i wyrabiać przez chwilę, po czym z powrotem przykryć folią.
Przed pieczeniem dobrze rozgrzać piekarnik do maksymalnej temperatury (u mnie to 250 stopni). Blachę wyłożyć papierem do pieczenia. Ułożyć na nim rozwałkowane ciasto. Ciasto obłożyć kapustą z grzybami, zostawiając wolne brzegi. Piec około 12 minut.
Jeść gorące.

Na Wigilli u mojej teściowej jada się ciepłą fasolę z miodem. Jest to ulubiona potrawa wigilijna mojego syna. Ja polecam Wam moją wersję sałatki z fasoli i suszonych śliwek. Bardzo prostą wersję tej sałatki, składającą się jedynie z fasoli i śliwek, jada się południu Polski. Zdjęcie będzie dopiero po świętach. Uwaga - pyszne! - można od razu zrobić podwójną porcję :)

Wigilijna sałatka z fasoli i suszonych śliwek

250 g białej fasoli namoczonej na noc

100 g suszonych śliwek

duża garść wyłuskanych orzechów włoskich

listki z kilku gałązek tymianku

garść posiekanej naci pietruszki

3 łyżki octu balsamicznego

sól, świeżo zmielony pieprz

1 ząbek startego lub przeciśniętego przez praskę czosnku

5 łyżek oliwy

Śliwki namoczyć w wodzie lub mocnej herbacie, aż trochę zmiękną, lecz uwaga, muszą pozostać jędrne - nie mogą się rozpadać. Pokroić na mniejsze kawałki. Fasolę ugotować w nowej wodzie do miękkości, odlać i wystudzić. Ocet balsamiczny posolić, popieprzyć, wymieszać z czosnkiem i oliwą. Wymieszać z resztą składników. Przełożyć do eleganckiej salaterki i podać w Wigilię.

Spaghetti z soczewicą i ajwarem

2010-12-19T15:42:00.001+01:00

Wielokrotnie wspominałam na blogu o harissie - pikantnej paście z chili i czosnku z przyprawami (najczęściej kminem i kolendrą), popularnej w krajach Maghrebu. Harissy używam do kasz, chleba, tofu, twarogu i zup. W okresie jesienno-zimowym bardzo często wykorzystuję w kuchni inny gotowiec z papryki - bałkańską pastę ajwar. W sklepach najłatwiej dostać ajwar chorwackiej Podravki (do wyboru jest ostry i łagodny), niekiedy można trafić na ajwar innych firm. Także Rolnik ma swej ofercie pikantną pastę z papryki, ale jak ma się ona do ajwaru, nie wiem, bo nigdy nie próbowałam. Z ajwarów, które jadłam, najbardziej smakował mi ostry ajwar Podravki. Jeśli wierzyć producentom, zarówno ajwar, jak harissa są produktami wegańskimi. Ajwar Podravki w 73 % składa się z papryki, w 12 % z bakłażanów. W składzie jest też ocet, olej, koncentrat pomidorowy (3 %), sól kuchenna, ostra papryka, cukier i przyprawy. Polecam ajwar do wszystkich dań, do których używa się przecieru pomidorowego, jako jego oryginalny zamiennik. Robiłam pizzę z ajwarem, szpinak zapiekany z ajwarem i czosnkiem oraz wegańską kapustę kiszoną z ajwarem na ciepło. Dziś proponuję Wam makaron z soczewicą, do którego zamiast klasycznego dodatku - koncentratu pomidorowego, dodałam ajwar. Oryginalne i smaczne danie.

Spaghetti z soczewicą i ajwarem (porcja dla trzech osób)
100 g zielonej soczewicy
3 łyżki oleju
2 drobno posiekane duże cebule
3 posiekane ząbki czosnku
1 słoik (195 g) łagodnego ajwaru Podravki
natka pietruszki do posypania
spaghetti

Soczewicę ugotować do miękkości w dużej ilości wody, powinna być naprawdę miękka, a nie al dente. Na patelni rozgrzać olej, smażyć na nim cebulę i czosnek przez kilka minut. Dodać ajwar i smażyć, mieszając, przez 2-3 minuty, wlać 1 szklankę wody i odparować, mieszając, aż sos na powrót zgęstnieje. Dodać ugotowaną soczewicę, podgrzać razem. Wymieszać z gorącym makaronem. Podawać z nacią pietruszki.
Smacznego!

Pierogi z kaszą gryczaną i twarogiem

2010-12-08T16:37:00.001+01:00

Kotlety z kaszy gryczanej i twarogu (zwane golasami lub hreczniakami) oraz pierogi z farszem z kaszy gryczanej i twarogu to potrawy charakterystyczne dla wschodnich rubieży Polski - Podlasia i Lubelszczyzny. Są oryginalniejsze w smaku od pierogów ruskich i co najmniej równie dobre. Z podanych proporcji wychodzi sto kilkadziesiąt sztuk. Surowe pierogi od razu układam jedną warstwą w szufladzie zamrażalnika wyłożonej papierem do pieczenia. Pierogi nie mogą się stykać. Zamrożone przekładam do foliowych woreczków, gdzie czekają na swoją kolej. Dobre, domowe pierogi zawsze wzbudzają zachwyt gości, w tym także zagranicznych. W ostatni piątek podejmowałam na kolacji gości ze Szwajcarii. Zrobiłam bardzo esencjonalną, ciemnobrązową od grzybów zalewajkę, podałam dwa rodzaje pierogów - z kapustą oraz z kaszą gryczaną i twarogiem. Do tego gorące buraczki, a na deser sernik. Największe wrażenie zrobiły zalewajka oraz pierogi z kaszą gryczaną i twarogiem. Każdy z gości wziął dokładkę, pałaszowali, aż miło było patrzeć. To najlepszy dowód, że regionalna kuchnia polska jest naprawdę wyjątkowa i warto ją promować!

Pierogi z kaszą gryczaną i twarogiem (sto kilkadziesiąt sztuk)
300 g kaszy gryczanej
400 g dobrego, ścisłego twarogu
3 łyżki oleju
3 posiekane cebule
1 łyżeczka słodkiej papryki w proszku
0,5 łyżeczki ostrej papryki w proszku
jeśli lubicie, możecie dodać 1 łyżeczkę suszonej mięty - bardzo tu pasuje
2-3 łyżki drobniutko posiekanej natki pietruszki
sól i świeżo zmielony czarny pieprz do smaku (pieprzu nie żałujcie!)
na ciasto:
pół kilograma mąki poznańskiej i dodatkowa mąka do podsypywania
1 szklanka wrzątku
duża szczypta soli
2 łyżki oleju

Z mąki, soli i wrzątku zagnieść ciasto. Dodać olej i zagniatać tak długo, aż na powierzchni ciasta zaczną się ukazywać pęcherzyki powietrza - to znak, że ciasto jest gotowe. Przełożyć je do woreczka foliowego i odstawić na pół godziny.
Cebulę przyrumienić na oleju. Kaszę gotować 25 minut w dużej ilości osolonej wody, po czym dokładnie osączyć na sicie i gorącą wymieszać z twarogiem rozdrobnionym widelcem oraz z cebulą. Dodać przyprawy, wymieszać i spróbować, w razie potrzeby doprawić. Farsz ma być wyraźnie słonawy i pieprzny. Uformować z niego kulki wielkości orzechów włoskich.
Ciasto podzielić na 3 części - każdą osobno wałkować na blacie podsypanym mąką (resztę ciasta pozostawić w woreczku, żeby nie wyschło). Wykrawać kółka, nakładać farsz, zalepiać i od razu zamrażać zgodnie z instrukcją zamieszczoną w opisie nad zdjęciem. Postąpić tak samo z resztą ciasta.
Zamrożone pierogi należy wrzucać na gotującą się, osoloną wodę. Delikatnie zamieszać od dna, by nie przywarły. Gotować około 4 minuty od wypłynięcia na powierzchnię. Podawać z podsmażoną cebulką, smażonymi kaparami lub posiekanymi suszonymi pomidorami z oleju. Serwować w ogrzanych kamionkowych miskach, żeby goście sami mogli sobie nakładać.
Smacznego!

PS. Nie poczyniłam jeszcze żadnych świątecznych przygotowań - nie nastawiłam ciasta na piernik, nie upiekłam ani jednego ciasteczka. Ale o tym, że święta coraz bliżej, przypomina mi grudnik (szlumbergera) na kuchennym oknie. Cały okrył się pięknymi pąkami, a pierwszy kwiat właśnie się otworzył.

Na moim blogu jest już wiele rodzajów pierogów, w tym pierogi z kaszą gryczaną i z soczewicą.

Aromatyczna zupa grochowa z kuminowymi grzankami

2010-12-07T22:04:00.000+01:00

Najbardziej na świecie lubię zalewajkę, ale pikantna zupa grochowa też wysoko się plasuje w rankingu zimowych zup. To jeden z tych przypadków, w którym użycie masła lub dobrego, tłoczonego na zimno oleju wydaje się niezbędne, gdyż dzięki nim zupa staje się aksamitna i nabiera doskonałego smaku. Grzanki do zupy podsmażyłam na oleju z dużą ilością kuminu. Następnym razem kostki chleba najpierw oprószę kuminem, a dopiero później podsmażę, żeby przyprawa rozprowadziła się bardziej równomiernie. Konsystencję możecie regulować, dodając mniej lub więcej wody. W wersji bardziej zawiesistej doskonale sprawdza się jako sos do ryżu, kasz i... makaronu! Jeśli jeszcze nigdy nie jedliście makaronu z sosem grochowym, spróbujcie, bo jest to pyszne połączenie i chyba niezbyt znane. Ja je znam dzięki prababci.

Aromatyczna zupa grochowa z kuminowymi grzankami (6 porcji)
1,5 szklanki łuskanego grochu w połówkach (wskazane jest namoczenie grochu na noc, choć w przypadku łuskanego grochu w połówkach nie jest to konieczne)
3 łyżki oleju
3 pokrojone w kostkę cebule
pół drobno posiekanej papryczki chili
5 startych ząbków czosnku
kawałek (jakieś 2 cm) obranego i startego imbiru
1 łyżeczka czerwonej papryki w proszku
1 łyżeczka mielonych ziaren kolendry
1/3 łyżeczki kurkumy
1,5 łyżeczki garam masala
około 3,5 litra wegetariańskiego bulionu
sól, świeżo zmielony czarny pieprz i odrobina soku z cytryny do smaku
2 łyżki masła dobrej jakości lub dobrego oleju tłoczonego na zimno
do posypania:
1,5 łyżeczki kuminu
kilka kromek czerstwego pieczywa
olej
sól
kilka pasków chili do dekoracji

W dużym stalowym garnku rozgrzać olej i smażyć na nim przez kilka minut cebulę, imbir, chili i czosnek. Mieszając, wsypać przyprawy i smażyć jeszcze przez chwilę. Dodać wypłukany groch, całość zalać bulionem i gotować, aż groch się rozpadnie (można mu w tym trochę pomóc żyrafą), nie zapominając o mieszaniu od czasu do czasu. Jeśli zupa jest za gęsta, dolać wody. Wyłączyć gaz i dodać masło lub tłoczony na zimno olej. Wymieszać.
Chleb pokroić w kostkę i obsypać kuminem. Podsmażyć na oleju (lub podpiec w piekarniku) na chrupiąco. Posypać grzankami gorącą zupę. Gotowe.

Ciecierzyca z aioli na ciepło

2010-11-28T12:01:00.000+01:00

Pomysł na tę sałatkę zaczerpnęłam ze wspomnianej już przy okazji makaronu z kalafiorem książki Deborah Madison "Vegetarian cooking for everyone". Smak tym razem także mnie zachwycił. Gorąca ciecierzyca tworzy fantastyczne duo z kremowym, rozpływającym się aioli. Sałatka nadaje się zarówno na imprezę (wtedy można przed samym podaniem podgrzać ciecierzycę i wymieszać ze zrobionym wcześniej sosem, przechowywanym w lodówce), jak i na obiad - na przykład do ryżu. Jeśli nie robiliście jeszcze aioli, macie okazję wypróbować ten pyszny sos. Świetnie pasuje do wszystkich gotowanych i pieczonych warzyw oraz nasion roślin strączkowych.

Ciecierzyca z aioli na ciepło (dla 4-6 osób)
200 g namoczonej na noc ciecierzycy
2 liście laurowe
po 2 ziarenka ziela angielskiego i pieprzu
3-4 ząbki czosnku
1/3 łyżeczki soli
4-5 łyżek delikatnej oliwy lub oleju
1 żółtko
1/3 łyżeczki świeżo zmielonego czarnego pieprzu
1/3 płatków chili
sok z 1/3 cytryny
ewentualnie szczypta cukru
pół pęczka posiekanej natki pietruszki

Przyrządzić sos. Z czosnku odrzucić kiełki (są ciężkostrawne), włożyć do moździerza, wsypać sól i utłuc na gładką pastę. Dodać 1 łyżkę oliwy i ucierać, aż do uzyskania jednolitej masy, po czym dodać żółtko, a gdy połączy się z resztą składników, stopniowo dodawać pozostałą oliwę. Pod koniec dodać pieprz i płatki chili - spróbować, czy nie trzeba doprawić (ja dodaję szczyptę cukru), oraz sok z cytryny. Ucierać, aż składniki utworzą gładką emulsję. Wymieszać z posiekaną natką pietruszki.
Ciecierzycę wypłukać, zalać nową wodą, dodać liście laurowe oraz pieprz i ziele angielskie i gotować na małym ogniu do miękkości, 45-50 minut. Odlać, wyjąć przyprawy. Gorącą ciecierzycę wymieszać z sosem i od razu podawać. Pyszne!

Makaron z kalafiorem i masłem musztardowym

2010-11-27T15:45:00.002+01:00

Przepis na to niezwykle proste i niewyszukane, lecz niebywale pyszne danie pochodzi z książki Deborah Madison "Vegetarian cooking for everyone". Niech Was nie zwiedzie prostota składników - całość tworzy wyjątkowo udaną, pełną smaku kombinację. Zamiast figurujących w oryginalnym przepisie parmezanu i przyrumienionych okruchów chleba dodałam płatki drożdżowe, zwiększyłam także ilość musztardy. Polecam gorąco!

Makaron z kalafiorem i musztardowym masłem (porcja dla 3 osób)
sól
5-6 "gniazdek" (tagliatelle nidi)
1 główka kalafiora - same różyczki
3 łyżki masła
1 czubata łyżka musztardy (dałam sarepską)
pół pęczka posiekanej natki pietruszki
1/3 łyżeczki chili w płatkach
1/3 łyżeczki świeżo zmielonego czarnego pieprzu
1/4 łyżeczki soli
1/3 szklanki płatków drożdżowych do posypania

Masło stopić w rondelku, wymieszać z musztardą. Dodać chili w płatkach, pieprz, sól oraz natkę i ponownie wymieszać.
Zagotować duży garnek wody, wodę posolić, wrzucić makaron. Na trzy minuty przed upłynięciem podanego na opakowaniu czasu gotowania makaronu dodać kalafior. Gdy makaron i kalafior będą ugotowane al dente, odcedzić na sicie.
Przełożyć z powrotem do garnka, wymieszać z sosem maślano-musztardowym. Na talerzach posypać płatkami drożdżowymi.
Smacznego!

Etiopska sałatka z soczewicy

2010-11-23T21:36:00.000+01:00

Na blogu Kasza Prodżekt jest już jeden przepis na sałatkę z soczewicy i, jeśli mam być szczera, armeńska sałatka smakowała mi bardziej, choć sałatce etiopskiej też niczego nie brakuje ;) Bardzo ciekawym składnikiem sosu jest czarna gorczyca, którą trzeba zmielić wraz z innymi przyprawami w młynku do kawy. Smak sałatki? Musztardowy, lekko piekący i bardzo przyjemny. Przepis pochodzi z wielokrotnie wspominanej przeze mnie książki "World Vegetarian", jednej z moich ulubionych kulinarnych autorek, Madhur Jaffrey.

Etiopska sałatka z soczewicy z mieloną czarną gorczycą
1 szklanka zielonej soczewicy
1 łyżeczka soli
1/4 łyżeczki pieprzu kajeńskiego
2 łyżeczki ziaren czarnej gorczycy
6-7 ziaren pieprzu
3 łyżki soku z cytryny
szczypta cukru (w oryginalnym przepisie go nie ma)
3 łyżki oliwy z oliwek
1/2 pozbawionej gniazd nasiennych i błon dużej zielonej papryki
garść naci pietruszki lub liści kolendry (ten składnik dodałam od siebie)

Soczewicę dokładnie wypłukać, zalać wodą i gotować do miękkości około 30 minut. Ma być miękka, ale nadal jędrna (tym razem soczewicę trochę przegotowałam). Odlać na sitku i lekko wystudzić.
Sól, pieprz kajeński, ziarna gorczycy i pieprz zmielić drobno w młynku do kawy. Przesypać przyprawy do miseczki, zalać 2 łyżkami wrzątku i wymieszać. Dodać cukier, sok z cytryny i wymieszać ponownie, po czym dodać oliwę i całość lekko ubić widelcem, by składniki sosu się połączyły. Soczewicę przełożyć do miski, dodać pokrojoną w kostkę paprykę, polać sosem. Posypać zieleniną. Moim zdaniem, najlepsza jest jeszcze ciepła.

Pierogi z kukurydzą

2010-11-21T23:55:00.000+01:00

Oglądając jednym okiem któryś z polskich programów kulinarnych, dowiedziałam się, że sukcesem do udanego ciasta pierogowego jest staranne rozbełtanie jajka przed dodaniem go do ciasta. Z mojego, wcale niedługiego, choć bardzo intensywnego doświadczenia z pierogami wynika, że doskonałe ciasto na pierogi udaje się także bez jajka, a kluczową rolę odgrywa odpowiedni rodzaj mąki (najlepiej poznańska, typ 500) i bardzo staranne wyrobienie ciasta, aż zacznie klaskać ;) pod wałkiem, a na powierzchni ciasta zaczną się ukazywać bąble powietrza, jak w cieście na faworki. Wyrabianie ciasta - najczęściej z samej mąki, gorącej wody, szczypty soli i odrobiny oleju - powierzam mikserowi. Dobrze wyrobione, elastyczne ciasto przekładam do foliowej torebki i zostawiam na 30 minut, by odpoczęło. W tym czasie zajmuję się nadzieniem.
Nadzienie do pierogów można zrobić dosłownie ze wszystkiego - oto dowód. W komentarzach do pieczonych pierogów z burakami i fetą, Halina wspomniała o pieczonych pierogach z nadzieniem z kukurydzy i cebuli. Zapewne miała na myśli coś w rodzaju empanad, ja natomiast kukurydzą nadziałam ciasto na klasyczne, gotowane pierogi. Do słodkawego i lekko pikantnego nadzienia wspaniale pasowały podsmażone na chrupko kapary i suszone pomidory z oleju. Chrupkie kapary to w ogóle świetny wegański patent na bardzo aromatyczną posypkę, taki ersatz skwarków.

Pierogi z kukurydzą (porcja dla 3 osób, około 20 sztuk)
na ciasto:
1 szklanka mąki
duża szczypta soli
0,5 łyżki oleju
wrzątek
dodatkowa mąka do podsypania blatu
na nadzienie:
1 puszka kukurydzy
1 łyżka oleju
2 posiekane cebule
0,5 drobno posiekanej papryczki chili
1 ząbek czosnku
sól i świeżo zmielony czarny pieprz do smaku
na wierzch:
duża garść starannie osączonych i osuszonych papierowym ręcznikiem kaparów
2 łyżki oleju
kilka pokrojonych w kostkę suszonych pomidorów z oleju

Mąkę wsypać do miski miksera, dodać sól i olej. Na najniższych obrotach stopniowo (i ostrożnie!) wlewać wrzątek, aż ciasto uformuje kulę. Wyrabiać kilka-kilkanaście minut, aż ciasto będzie gładkie i lśniące, a na jego powierzchni zaczną się pojawiać pęcherzyki powietrza. Nie powinno przyklejać się do miski miksera, w razie potrzeby należy dodać więcej mąki lub wody. Przełożyć ciasto do torebki i odstawić na 30 minut.
Tymczasem zająć się nadzieniem i usmażeniem kaparów.
Na małej patelni dobrze rozgrzać 2 łyżki oleju. Wrzucić dobrze osuszone kapary i smażyć, aż napuchną i staną się chrupkie.
Kukurydzę bardzo starannie osączyć na sitku. Cebulę i chili podsmażyć na oleju, dodać starty lub przeciśnięty przez praskę czosnek i smażyć jeszcze chwilę. Zawartość patelni wymieszać z kukurydzą, doprawić do smaku pieprzem i solą i zmiksować "żyrafą", pozostawiając jednak niektóre ziarna kukurydzy w całości.
Ciasto podzielić na dwie części. Pierwszą część rozwałkować na blacie podsypanym mąką. Wycinać kółka, kłaść je na rękę, a następnie na każde nakładać łyżeczkę nadzienia. Nadzienie jest wilgotne, dlatego łatwiej jest nakładać je na krążki ciasta znajdujące się na ręku niż nakładać je na ciasto leżące na stole i odklejać krążki razem z nadzieniem. Tak samo postąpić z drugą częścią ciasta.
Zalepiać i układać na omączonym blacie. Zagotować garnek wody, wodę osolić. Wrzucać pierogi. Wyjmować po 3 minutach od wypłynięcia. Dobrze osączyć i układać na talerzach.
Posypać kaparami i suszonymi pomidorami, polać olejem ze smażenia kaparów.

Halino, dziękuję za pomysł na niecodzienne nadzienie :)

Na moim blogu znajdziecie także przepisy na pierogi z quinoa, pierożki na parze z kremowym nadzieniem z grzybami, pieczone pierogi z burakami i fetą, proziaki z kapustą, wspaniałe sójki mazowieckie, pierogi z fasolą oraz pierogi z kaszą gryczaną i soczewicą.

Opiekanki z kaszy jaglanej i soczewicy

2010-11-17T09:57:00.000+01:00

Kotlety z kaszy jaglanej i ziemniaków po raz pierwszy jadłam kilka lat temu na warsztatach gotowania według Kuchni Pięciu Przemian. Od tamtego czasu eksperymentuję z kotletami z kaszy jaglanej regularnie. Kasza, póki ciepła, doskonale łączy się z innymi składnikami i dobrze formuje. Jeśli wystygnie, będziecie musieli dodać jajko i, być może, trochę tartej bułki, by opiekanki nie rozpadały się.

Opiekanki z kaszy jaglanej z soczewicą (porcja na około 8 opiekanek)
1 szklanka kaszy jaglanej
płaska łyżeczka soli
1/2 szklanki zielonej soczewicy
3 łyżki oleju
2 posiekane cebule
1/3 łyżeczki kurkumy
1/2 łyżeczki świeżo zmielonego czarnego pieprzu
1/2 łyżeczki zmielonego kuminu
1/2 łyżeczki zmielonych nasion kolendry
1/2 łyżeczki łagodnej papryki w proszku
duża szczypta chili w proszku
garść posiekanej naci pietruszki
tarta bułka lub mielone płatki owsiane do obtoczenia opiekanek

Soczewicę opłukać na sitku, zalać wodą, dodać dwa liście laurowe oraz po dwa ziarenka czarnego pieprzu i ziela angielskiego. Gotować do miękkości, około 30 minut, po czym osączyć na sitku. Wyjąć przyprawy.
Kaszę sparzyć wrzątkiem, opłukać pod bieżącą wodą na sitku, przełożyć do garnka. Zalać 2 szklankami wody, dodać 1 łyżkę oleju i sól, zagotować i gotować na minimalnym ogniu pod przykryciem około 20 minut, nie mieszając.
Cebule podsmażyć na oleju.
Gorącą kaszę wymieszać z przyprawami, soczewicą, podsmażoną cebulą i nacią pietruszki. Spróbować, czy nie trzeba doprawić.
Formować w dłoniach opiekanki, obtaczać w bułce tartej lub zmielonych płatkach owsianych. Smażyć na patelni lub opiekać w piekarniku. Podawać z surówką. Bardzo smaczne, treściwe i doskonale wpisujące się w jesienną aurę.
O opiekankach wspominałam już tu.

Jest to moja kolejna propozycja na akcję Edysi Jedzmy kaszę.

Ciszka (kiszka) kaszubska

2010-11-07T11:10:00.000+01:00

Potrawa nie jest zbyt elegancka, za to smakuje wspaniale. Kaszę gryczaną miesza się ze startymi surowymi ziemniakami i cebulą, doprawia do smaku solą i pieprzem, dla lepszego związania masy można dodać jajko. Następnie gotuje się całość w gazie - kiedyś robiło się to w specjalnie do tego celu uszytych lnianych woreczkach - przez 1,5 h. Niektóre przepisy podają tylko 30-40 minut, jednak po tym czasie moje ciszki były w środku surowe, zalecam więc dłuższy czas gotowania. To moje drugie podejście do tego kaszubskiego specjału. Za pierwszym razem surową masę odcisnęłam bardzo mocno i ciszka była zbyt zbita, tym razem masy prawie nie odciskałam i konsystencja była nieco zbyt luźna. Zainteresowanych historią ciszki odsyłam do Listy produktów tradycyjnych.

Ciszka kaszubska (przepis na podstawie książki Hanny Szymanderskiej "Kuchnia polska. Potrawy regionalne")
500 g kaszy gryczanej
1 kg obranych ziemniaków
cebula
2 ząbki czosnku
garść drobniutko posiekanej naci pietruszki
jajko
sól (1 łyżeczka) i świeżo zmielony czarny pieprz (1/2 łyżeczki)
3-4 litry bulionu warzywnego (może być z kostki)
2 listki laurowe
po kilka ziaren całego czarnego pieprzu i ziela angielskiego
Kaszę opłukać, zalać wrzątkiem i zostawić na kilkanaście minut, po czym osączyć na sitku. Ziemniaki, cebulę i czosnek zetrzeć na tarce o drobnych oczkach, odcisnąć z soku. Masę ziemniaczaną wymieszać z kaszą i natką, dodać jajko oraz sól i pieprz. Dokładnie wyrobić. Z masy uformować wałek, zawinąć go (zostawiając trochę luzu, gdyż masa bardzo rośnie w trakcie gotowania) w gazę z apteki (1 m x 1 m), zakręcić końce. Ułożyć w szerokim rondlu. Zalać gorącym bulionem, dodać listki laurowe, pieprz i ziele angielskie i gotować na małym ogniu przez 1,5 godziny. Kiszkę włożyć na kilka minut do zimnej wody, po czym odwinąć z gazy. Poczekać, aż trochę przestygnie. Kroić w plastry i smażyć na chrupiąco z obu stron na oleju. Pycha.
Tą propozycją załapuję się na dwie akcje:
Gotujemy po polsku pod patronatem zPierwszegoTłoczenia.pl
oraz na akcję Jedzmy kaszę zorganizowaną przez Edysię z Przy kuchennym stole.

Szmur

2010-11-05T10:18:00.004+01:00

czyli, jak pisze Hanna Szymanderska w "Kuchni polskiej. Potrawy regionalne": litewski specjał z tureckimi korzeniami, albowiem znawcy doszukują się w nim podobieństwa do bakławy.
O szmurze, a właściwie o szmurkach, wspomina w swej książce kucharskiej także Nela Rubinstein. Do sporządzenia szmurek wykorzystywało się resztki ciasta ptysiowego, obsypywało je migdałami, rodzynkami i cukrem, a potem piekło kilka minut w nagrzanym piecu na rumiano. Ciasto należy pokroić, gdy tylko się podniesie i lekko przyrumieni, po czym dopiec w piekarniku.
Od razu po wyjęciu z piekarnika zjadałam cały dolny rządek - 5 kawałków, szóstego już nie dałam rady dokończyć. Niestety, wskutek fatalnej pomyłki, zamiast na papierze do pieczenia, upiekłam ciasto na papierze śniadaniowym (kto widział, żeby robić papier śniadaniowy w rolkach do złudzenia przypominających papier do pieczenia?), skutkiem czego ciasto musiałam zeskrobywać z papieru nożem, więc zdjęcia pojedynczych ciastek nie zamieszczę. Ale powtórka już wkrótce. Ciasto ptysiowe zrobiłam na podstawie przepisu Michela Roux z książki "Ciasta". Zamiast podanej w oryginalnym przepisie 1/2 łyżki soli, co wydaje mi się błędem, dałam soli pół łyżeczki. Ciasto robi się szybko i przyjemnie.

Szmur (na dużą prostokątną blachę)
na ciasto:
125 ml wody
125 ml mleka
100 g pokrojonego w kostkę masła
1/2 łyżeczki soli
1 łyżka cukru
150 g mąki
5 małych jaj (w oryginalnym przepisie są 4)
na wierzch:
4 łyżeczki cukru
75 g migdałów w płatkach
100 g sparzonych małych rodzynek
Nagrzać piekarnik do 200C.
Wodę, mleko, masło, sól i cukier zagotować w rondlu i zdjąć z ognia. Wsypać mąkę i wymieszać na gładką masę drewnianą łyżką. Ustawić garnek z powrotem na gazie i podgrzewać, mieszając, jeszcze przez minutę. Do lekko wystudzonego ciasta dodawać jajka i miksować (ja robię to żyrafą), aż powstanie gładka i lśniąca masa.
Dużą blachę (ja użyłam blachy z piekarnika) wyłożyć papierem do pieczenia. Rozsmarować równo całe ciasto (warstwa będzie bardzo cieniutka). Posypać cukrem, migdałami i rodzynkami, lekko je wgnieść w ciasto, żeby się trzymały. Można też posmarować powierzchnię ciasta żółtkiem roztrzepanym z mlekiem i dopiero wtedy obłożyć - migdały i rodzynki będą się lepiej trzymały, ale i bez tego trzymają się dobrze.
Ciasto włożyć do piekarnika. Gdy się podniesie i przyrumieni (mniej więcej po 15 minutach), wyjąć je i pokroić nożem na kawałki, po czym włożyć z powrotem do piekarnika i dopiekać jeszcze przez 5 minut.

Na moim blogu są już ptysie czekoladowe.

Jest to moja druga propozycja na akcję Gotujemy po polsku (choć w moim wydaniu raczej po staropolsku;), pod patronatem serwisu zPierwszegoTłoczenia.pl.

Opiekanki z kaszy jęczmiennej i kapusta z orzechami

2010-11-03T17:16:00.003+01:00

Tymi przepisami dołączam do akcji Ireny i Andrzeja "Gotujemy po polsku".

Przepisy przygotowałam na podstawie "Kuchni staropolskiej" Hanny Szymanderskiej.
Niegdyś w kuchni polskiej opiekankami nazywano jarskie kotlety. Dziś już tego słowa się nie używa, a szkoda, bo ładne i adekwatne, w dodatku niektórzy mięsożercy nadal burzą się na określanie mianem kotleta potrawy, która w swoim składzie nie zawiera mięsa. Pałaszowaliśmy, aż nam się uszy trzęsły.

Opiekanki z kaszy jęczmiennej i twarogu (6 kotletów)
200 g opłukanej kaszy jęczmiennej (użyłam mazurskiej kaszy jęczmiennej średniej)
2 szklanki bulionu warzywnego, może być z kostki
1 łyżka masła
200 g twarogu
3 łyżki zmielonych ziaren słonecznika (zmieliłam w młynku do kawy)
2 łyżki tartej bułki
1 duża posiekana cebula
2 łyżki oleju rzepakowego
2 jaja
sól i świeżo zmielony pieprz do smaku
ewentualnie dodatkowa bułka tarta lub pokruszone orzechy do obtoczenia
Zagotować bulion, wsypać kaszę, dodać masło i gotować na średnim ogniu, mieszając od czasu do czasu, aż do całkowitego wchłonięcia wody. Wyłączyć gaz, garnek z kaszą przykryć i staropolskim obyczajem włożyć na kilkadziesiąt minut pod puchową pierzynę (choć hipoalergiczna kołdra z Ikei też się sprawdza ;), żeby kasza "doszła".
Tymczasem na oleju zezłocić cebulę. W oryginalnym przepisie kaszę wraz z twarogiem przepuszcza się przez maszynkę, ale ja, z niechęci do wszelkich papek, po prostu rozgniotłam twaróg widelcem. Wymieszać wszystkie składniki z kaszą. Formować w zwilżonych dłoniach kotlety, obtaczać je - lub nie, w zależności od woli - i smażyć na patelni albo, w wersji mniej energetycznej, wypiec w piekarniku.

Kapusta z orzechami laskowymi
mała główka kapusty (w oryginale jest kapusta włoska)
200 g orzechów laskowych (dodałam znacznie mniej)
sok z 1 cytryny
skórka otarta z połowy cytryny
3 łyżki miodu
sól i świeżo zmielony pieprz
3 łyżki masła
kieliszek białego wytrawnego wina
odrobina wody lub bulionu warzywnego
Kapustę cienko poszatkować i posolić. W szerokim garnku roztopić masło i miód, włożyć kapustę, dodać sok z cytryny, skórkę otartą z cytryny i pieprz. Smażyć, mieszając, aż kapusta zmięknie. W razie potrzeby podlać wodą lub bulionem. Orzechy drobno posiekać, dodać do kapusty, wlać wino i całość dusić przez kilka następnych minut. Spróbować, czy nie trzeba doprawić. Jeśli wolicie bardziej miękką kapustę, należy wydłużyć czas duszenia.
PS. Nie miałam orzechów laskowych i wykorzystałam orzechy nerkowca, przez co przepis staje się nieco mniej polski, ale może nikt się nie zorientuje ;)
PPS. Właśnie doczytałam, że to jest akcja z nagrodami, pod patronatem agregatora kulinarnego zPierwszegoTłoczenia.pl. By wziąć udział w losowaniu nagród, trzeba opublikować na blogu w ramach akcji "Gotujemy po polsku" przynajmniej trzy potrawy.

Zapiekanka z kaszy jaglanej i dyni

2010-10-30T16:00:00.005+02:00

Dynie najbardziej lubię na swojej ścianie, pędzla teściowej :D

Ich miękka konsystencja i słodki, mdławy smak sprawiają, że pierwsze skojarzenie zawsze mam z papką dla niemowląt lub bezzębnych staruszków. Co nie znaczy, że ich nie jadam - jadam i nawet lubię. Tym wpisem udało mi się załapać na tegoroczny Festiwal dyni prowadzony przez Beę.

Zapiekanka z dyni jest słodkawa, aromatyczna i bardzo smaczna - polecam nie tylko przy okazji festiwalu.

Zapiekanka z kaszy jaglanej i dyni (4 porcje)

1 szklanka kaszy jaglanej

700-800 g dyni, już bez pestek

2 szklanki wody lub bulionu warzywnego (może być z kostki)

kilka łyżek oleju rzepakowego lub oliwy

świeżo zmielony pieprz i sól do smaku

2-3 drobno posiekane cebule

2-3 starte lub przeciśnięte ząbki czosnku

kilkanaście drobno posiekanych listków szałwii

1 łyżka soku z cytryny

1/3 łyżeczki suszonego tymianku

1/3 słodkiej papryki w proszku

1/3 ostrej papryki w proszku

1 czubata łyżka skrobii ziemniaczanej lub kukurydzianej

Kaszę jaglaną sparzyć na sitku i dokładnie wypłukać pod bieżącą wodą. Zalać 2 szklankami wody lub bulionu warzywnego i nałożyć pokrywkę. Kaszę zagotować pod przykryciem, po czym gotować na minimalnym ogniu (nie mieszając) przez 20 minut. Wyłączyć i zostawić do wystudzenia.

Dynię pokroić w plastry, posmarować olejem lub oliwą. Oprószyć pieprzem i solą, ułożyć na blasze wysmarowanej olejem i piec w 180C do miękkości (30-40 minut). Dynię wyłożyć na sitko i wystudzić odciskając, by pozbawić ją nadmiaru wody.

Na 2 łyżkach oleju zeszklić cebulę, dodać posiekaną szałwię i smażyć przez chwilę.

Miąższ dyni oddzielić od skórki i rozgnieść widelcem. Dodać do kaszy razem z pozostałymi składnikami. Całość dokładnie wymieszać.

Niedużą formę do pieczenia wysmarować olejem, przełożyć do niej masę i piec 30 minut w 180C.

Zapiekankę podawać posypaną natką pietruszki, koniecznie z jakąś surówką.

Kasza jaglana z papryką

2010-10-25T15:37:00.003+02:00

To bardzo proste i bardzo smaczne danie jednogarnkowe. Zamiast quinoa możecie wykorzystać kaszę gryczaną, efekt będzie trochę inny, ale równie interesujący. Zamiast orzechów nerkowca może być garść migdałów lub orzechów laskowych.

Kasza jaglana z quinoa i papryką (3 porcje)

3/4 szklanki sparzonej i wypłukanej na sitku kaszy jaglanej

1/4 szklanki wypłukanego quinoa

szczypta soli

2 łyżki oleju rzepakowego

2 posiekane w kostkę duże cebule

2 posiekane w kostkę papryki

duża garść umytych i posiekanych orzechów nerkowca

mieszanka przypraw curry - mniej więcej łyżeczka

duża szczypta świeżo zmielonego czarnego pieprzu

2 łyżki sosu sojowego

1 łyżka soku z cytryny

pół pęczka posiekanej natki pietruszki

W rondlu, który ma pokrywkę i nadaje się do piekarnika, rozgrzać olej, zeszklić na nim cebulę i przyrumienić paprykę. Wsypać orzechy i smażyć jeszcze przez chwilę, po czym dodać przyprawy i poczekać, aż zapachną. Wrzucić obie kasze i dokładnie obsmażyć, mieszając, żeby wszystkie ziarenka pokryły się olejem. Wlać 2,5 szklanki wody, dodać szczyptę soli, zamieszać, przykryć i gotować na małym ogniu do całkowitego wchłonięcia wody - około 15 minut. Po tym czasie garnek odkryć, wsypać część posiekanej natki, dodać sos sojowy oraz sok z cytryny. Wymieszać i spróbować, czy nie trzeba doprawić. Przykryć i wstawić na 15-20 minut do piekarnika nagrzanego do 180C. Podawać z surówką, posypane resztą natki.

Pyszne, to same moje ulubione smaki:)

Awokado na kanapkę

2010-10-22T16:56:00.002+02:00

Wymieniałam się ostatnio z koleżankami pomysłami na awokado. Ania powiedziała mi, że najbardziej lubi awokado z musztardą pełnoziarnistą. Pomysł wydał mi się doskonały. Dodałam kiszonego ogórka, grzybki marynowane, natkę pietruszki i powstała najpyszniejsza wegańska pasta do kanapek (albo dip), jaką kiedykolwiek jadłam. Nie przesadzam. Smakiem przypomina sos tatarski własnej roboty, tylko jest jeszcze lepsza :) Jeśli nie macie grzybków, z samą musztardą i ogórkiem kiszonym też będzie smakować wyśmienicie.

Pasta z awokado z musztardą, ogórkiem kiszonym i grzybkami marynowanymi (porcja na 6 kanapek)
1 dojrzałe awokado (To warunek niezbędny do spełnienia. Ma lekko uginać się przy naciśnięciu, a nóż ma w nie wchodzić jak w masło.)
1 łyżka musztardy pełnoziarnistej
garść posiekanej naci pietruszki
jeden duży, pokrojony w kostkę kiszony ogórek
kilka pokrojonych w kostkę grzybków marynowanych i dodatkowo kilka grzybków do dekoracji
świeżo zmielony czarny pieprz
sól do smaku
Awokado przekroić nożem na pół, wyciągnąć pestkę. Miąższ wybrać ze skórki łyżeczką, przełożyć do miseczki i wymieszać z pozostałymi składnikami. Spróbować, czy nie trzeba doprawić. Pyszne!

Robię także pastę z awokado i płatków drożdżowych, do których przekonałam się dopiero niedawno za namową Wegetarinki, a które zdążyłam już bardzo polubić. Myślałam, że to ja wpadłam na połączenie płatków drożdżowych z awokado, ale po sprawdzeniu w Googlach okazało się, że połowa wegetarian na świecie żywi się podobną pastą ;D

Pasta z awokado i płatków drożdżowych (porcja na 6 kanapek)
1 dojrzałe awokado (patrz pierwszy przepis)
duża garść płatków drożdżowych
sok z cytryny do smaku - mniej więcej z 1/3 owocu
duża garść posiekanej naci pietruszki
chili w płatkach, może być odrobina harissy albo sambal oelek, jeśli macie
sól do smaku
Z awokado postąpić jak w pierwszym przepisie. Wymieszać z pozostałymi składnikami, doprawić do smaku. Bardzo smaczne.

PS. Pestka z awokado to doskonała zabawka dla kotów, choć sąsiedzi z dołu mogą być innego zdania ;)

Kapusta włoska po indyjsku ;)

2010-10-21T23:15:00.002+02:00

Kapustę zrobiłam na podstawie jednego z przepisów z książki Raghavana Iyera 660 curries. Polecam zarówno samą książkę, jak i kapustę przyrządzoną w ten sposób. Na Kasza Prodżekt znajdziecie wiele innych ciekawych przepisów na kapustę, gdyż bardzo lubię to warzywo i sięgam po nie często, szczególnie w okresie jesienno-zimowym.

Kapusta włoska po indyjsku (6 porcji)
2 łyżki oleju rzepakowego
1 łyżeczka czarnej gorczycy
0,5 szklanki urad dal (można zastąpić soczewicą lub posiekanymi orzechami arachidowymi)
2 obrane i pokrojone w piórka cebule
1 nieduża główka pokrojonej w paski kapusty włoskiej, uprzednio pozbawionej głąba i dużych nerwów liściowych
2 obrane i pokrojone w plasterki marchwie
2 łyżeczki sambar masali*
0,5 łyżeczki soli
1 mały przecier pomidorowy
pół małej puszki mleka kokosowego
nać pietruszki do posypania
Na rozgrzany olej wrzucić gorczycę i smażyć, aż zacznie strzelać, następnie dodać urad dal i dalej smażyć przez kilkadziesiąt sekund, aż się lekko przyrumieni. Wrzucić cebulę i smażyć do zeszklenia. Dodać kapustę, marchew, sambar masalę oraz sól i smażyć, mieszając, aż sambar masala zacznie pachnieć.
Dodać przecier pomidorowy, 1 szklankę wody i mleko kokosowe. Gotować na małym ogniu pod przykryciem 20-25 minut. Kapusta ma być miękka, ale jędrna. Podawać posypane natką pietruszki z kaszą albo ryżem, ale z makaronem też świetnie smakuje - wypróbowaliśmy następnego dnia.

* Mam gotową mieszankę sambar masala, w skład której wchodzą: kolendra, kurkuma, kmin, chili, kozieradka, gorczyca, sól, pieprz, toor dal, ciecierzyca, goździki, kminek, gałka muszkatołowa, macis, cynamon, kardamon, imbir i asafetyda.

Nie wszystkie eksperymenty z kuchnią indyjską mogę zaliczyć do udanych. Kapustę włoską nadziałam farszem z mąki z ciecierzycy a la faszerowane liście kolokazji. Pomimo pikantnego nadzienia całość wyszła bez wyrazu, a kapusta nie sprawdziła się w tym połączeniu. Na zdjęciu kapusta jest po ugotowaniu na parze, jeszcze przed smażeniem. Może kogoś natchnę do innych eksperymentów?

Nie zachwyciło nas też indyjskie curry z buraków z dodatkiem mielonego sezamu - było zdecydowanie za suche, choć smaczne:

Sałatka z quinoa i kukurydzy

2010-10-20T17:23:00.001+02:00

Gdy przyjeżdżający z zagranicy znajomi pytają mnie, co przywieźć, zawsze proszę o jakieś ziarna. Dzięki ich uprzejmości miałam okazję spróbować owsa i pszenicy ze Szwecji, preparowanych w tak fantastyczny sposób, że nie wymagają długiego gotowania i mają konsystencję zbliżoną do ryżu. Od znajomych mam też zapas quinoa, które w Polsce jest droższe niż gdziekolwiek indziej w Europie. Dzisiaj będę promować wśród koleżanek tofu i quinoa - dla wszystkich będzie to pierwsze spotkanie z tym pseudozbożem tak bogatym w składniki odżywcze, dla większości też pierwszy kontakt z tofu :)
Żeby dziewczyny zachęcić do quinoa, zrobiłam bardzo prostą sałatkę z kilku składników.

Sałatka z quinoa z kukurydzą
1 szklanka quinoa (mam mieszankę 3 różnych odmian kolorystycznych)
3/4 puszki kukurydzy
duża garść pokrojonych w paski suszonych pomidorów
pół pęczka posiekanej naci pietruszki
2 łyżki oleju rzepakowego
2-3 łyżki octu balsamicznego
1/3 łyżeczki chili w płatkach
ewentualnie sól
Quinoa starannie wypłukać na sitku, zalać 2 szklankami wody, zagotować na dużym ogniu, następnie przykryć i gotować na minimalnym ogniu przez 15 minut, nie mieszając. Ziarna powinny wchłonąć całą wodę, jeśli po 15 minutach w garnku nadal jest woda - osączyć quinoa na sitku. Wystudzić. Dodać pozostałe składniki, wymieszać i spróbować. Jeśli sałatka jest za mało kwaskowata, dodać więcej octu, jeśli za mało słona - soli.
I już.

Pierogi z quinoa

2010-10-17T16:31:00.005+02:00

Przepisów na pierogi na Kasza Prodżekt nie brakuje, takich jednak jeszcze tu nie było. Robiłam już sójki mazowieckie - pyszne pieczone pierogi z kaszą jaglaną, robiłam także pierogi z kaszą gryczaną i soczewicą, często też robię pierogi z kaszą gryczaną i twarogiem - wszyscy bardzo je lubimy. Na pomysł wykorzystania quinoa jako farszu do pierogów wpadłam z lenistwa. Rozgniotłam fasolę z puszki widelcem, wymieszałam z ugotowanym quinoa, smażoną cebulką, odrobiną ziół i przypraw. Farsz zapakowałam w ciasto i obiad był gotowy. Polecam, bo pierogi są bardzo smaczne :)

Pierogi z quinoa (50 sztuk)
na ciasto:
1 szklanka mąki pszennej
1/2 szklanki pszennej mąki pełnoziarnistej
szczypta soli
około 1/2 szklanki wrzątku
dodatkowa mąka do podsypania
na farsz:
1 szklanka ugotowanego i wystudzonego quinoa
3 drobno posiekane duże cebule
3 łyżki oleju
250 g opłukanej czerwonej fasoli z puszki
2 starte ząbki czosnku
1 łyżka ciemnego sosu sojowego
duża garść drobno posiekanej naci pietruszki
duża garść drobno posiekanego szczypiorku
świeżo zmielony czarny pieprz do smaku (raczej więcej niż mniej;)
sól do smaku
1/2 łyżeczki łagodnej czerwonej papryki

Z podanych składników zagnieść ciasto na pierogi - ma być elastyczne i nie kleić się do rąk ani blatu - w razie konieczności dodać więcej mąki. Przykryć ściereczką lub folią i odłożyć na czas przygotowania farszu.
Quinoa najlepiej ugotować poprzedniego dnia wieczorem. Najpierw starannie opłukać ziarna pod bieżącą wodą, następnie zalać 2 szklankami wody i gotować na małym ogniu pod przykryciem, aż do całkowitego wchłonięcia wody (około 15 minut). Pod koniec gotowania odkryć i dokładnie odparować - farsz musi być suchy.
Cebulę zezłocić na oleju. 2/3 cebuli dodać do wystudzonego quinoa, resztę zostawić do polania pierogów. Dodać rozgniecioną (lub zmiksowaną żyrafą) fasolę, sos sojowy, posiekane zioła, czosnek i doprawić do smaku.
Ciasto podzielić na 2 części. Każdą część cienko wałkować, podsypując mąką. Wykrawać kółka, na każde nałożyć łyżeczkę farszu. Zalepiać. Gotować w osolonej wodzie. Podawać z resztą przyrumienionej cebulki, natką pietruszki i surówką.
Jeśli nie jesteście w stanie zjeść wszystkich pierogów od razu, część zamroźcie, układając (surowe!) pierogi w zamrażalniku wyłożonym papierem do pieczenia. Pierogi nie mogą do siebie dotykać. Gdy pierogi całkiem zamarzną (w mojej lodówce trwa to kilka godzin), przełóżcie je do foliowej torebki, żeby nie wysychały. Zamrożone pierogi wrzuca się na wrzątek bez rozmrażania i gotuje przez 3-4 minuty od wypłynięcia na powierzchnię.
Smacznego :)

O wegetariańskiej lodówce, soku z granatów i kuchni

2010-10-11T21:38:00.001+02:00

indyjskiej możecie przeczytać na łamach Ugotuj.to, gdzie Kasza Prodżekt gości jako blog tygodnia. Dziękuję wszystkim, którzy docenili mój skromny blog i zapraszam do lektury :)
PS. Kasza Prodżekt gotuje gościnnie u Zieleniny.

Tofu z orkiszem z woka

2010-10-04T14:27:00.002+02:00

To moja druga propozycja na akcję Wegetarinki "Oswajamy tofu". Przepis pochodzi z książki Reader's Digest "Szybko, zdrowo, smacznie" i rzeczywiście danie robi się szybko, jest smaczne, a ze względu na użyte składniki musi być zdrowe. Bardzo spodobał mi się pomysł połączenia tofu i pszenicy w jednej potrawie. Użyłam orkiszu zamiast zwykłej pszenicy, zamieniłam por na szalotki i zwiększyłam ilość sosu sojowego w porównaniu do oryginalnego przepisu. Możecie robić śmiało, danie jest bardzo smaczne.

Tofu z orkiszem z woka (3 duże porcje lub 4 mniejsze)
600 ml bulionu warzywnego (może być z kostki)
200 g namoczonych na noc ziaren orkiszu
2 starte na tarce ząbki czosnku
1 łyżka startego imbiru
4 łyżki ciemnego sosu sojowego
1 łyżka mirinu
1 łyżka oleju
1 czubata łyżka miodu
1/2 łyżeczki przyprawy pięć smaków (w oryginale jest 1 łyżeczka)
180 pokrojonego w kostkę naturalnego tofu (w oryginale jest 285 g)
na smażone warzywa:
2 łyżki oleju
2 starte na tarce ząbki czosnku
1 łyżka startego imbiru
1 pozbawiona gniazd nasiennych czerwona papryka, pokrojona w paski
3 obrane i pokrojone w piórka szalotki
duża garść kiełków fasolki mung
nać pietruszki do posypania
Orkisz opłukać, zalać bulionem i gotować do miękkości około 20 minut. Osączyć na sicie.
Przygotować marynatę do tofu: w misce wymieszać imbir, czosnek, sos sojowy, mirin, olej , miód i przyprawę pięć smaków. Przełożyć do miski tofu i marynować pół godziny albo dłużej, jeśli macie taką możliwość.
W woku rozgrzać 2 łyżki oleju, wrzucić czosnek i imbir i smażyć przez chwilę, mieszając, po czym dodać paprykę i szalotki i smażyć kolejne 4 minuty. Dodać opłukane kiełki fasoli mung, obsmażyć je, po czym wsypać orkisz. Przełożyć do woka zawartość miseczki z tofu i podgrzewać, delikatnie mieszając, aż całość będzie bardzo gorąca,a tofu w niektórych miejscach lekko się przyrumieni. Posypać nacią pietruszki.

Tofu z warzywami na akcję "Oswajamy tofu"

2010-10-01T00:27:00.003+02:00

Udało mi się wreszcie kupić zielone chili. Kilogram tych ślicznotek kosztuje teraz niecałe 7 zł. Przez chwilę myślałam, że kupię dużo, posiekam, poporcjuję, zamrożę i zawsze będę miała pod ręką na okoliczność indyjskich dań. Stanęło na pół kilograma - i tak wyszła ogromna torba. Papryczkom nie można odmówić mocy, ale najważniejsze, że mają niezwykle piękny, intensywny, paprykowy zapach - ostatni raz czułam go jakieś trzydzieści lat temu w szklarni moich dziadków. Przepis jest moją pierwszą propozycją na akcję Wegetarinki "Oswajamy tofu". Jeśli macie w zasięgu imbir, czosnek, trochę warzyw i tofu - możecie mieć dziś smakowity i aromatyczny posiłek.

Tofu z warzywami w aromatycznym sosie (4 porcje)
3 łyżki oleju
1 opakowanie gotowego marynowanego tofu
2 posiekane w kostkę łagodne cebule
3 starte ząbki czosnku
kawałek (2 cm) startego imbiru
pół posiekanej zielonej papryczki chili
pół pozbawionej gniazda nasiennego i pokrojonej w kostkę czerwonej papryki
200 g pozbawionej końców i pokrojonej na mniejsze kawałki fasolki szparagowej
różyczki z jednego kalafiora
1 łyżeczka zmielonego kuminu
1 łyżeczka zmielonej kolendry
pół łyżeczki słodkiej papryki
pół łyżeczki kurkumy
świeżo zmielony czarny pieprz i sól do smaku
pół małej puszki mleka kokosowego
posiekana nać pietruszki do posypania
Tofu wyjąć z opakowania, osuszyć papierowym ręcznikiem, pokroić w kostkę i usmażyć na rumiano na 1 łyżce rozgrzanego oleju, po czym wyjąć i odłożyć na bok.
Rozgrzać pozostały olej, wrzucić cebulę, zielone chili, imbir i czosnek. Smażyć, mieszając, przez 2-3 minuty. Dodać czerwoną paprykę, fasolkę, kalafior i przyprawy, obtoczyć warzywa w przyprawach, smażąc i mieszając przez kolejnych kilka minut, po czym podlać wodą (2 szklanki), dodać podsmażone tofu, mleko kokosowe, przykryć pokrywką i gotować do miękkości warzyw.
Podawać w miseczkach lub jako sos do ryżu/kaszy, posypane natką.

Na koniec kilka migawek z naszego ostatniego grzybobrania w jednym z warszawskich lasów:
zaskroniec w trakcie porannej drzemki - cudem uniknął nadepnięcia:

ropucha w jesiennym słońcu:

i jakby oszronione albo zakończone misterną koronką, trujące, ale bardzo urodziwe pierścieniaki grynszpanowe:

Pierożki na parze z kremowym nadzieniem z grzybów

2010-09-19T18:05:00.002+02:00

Miały być kapelusze borowików w łódeczkach. Takie były plany, zanim nie zweryfikowała ich rzeczywistość. Mąż znalazł jednego młodego borowika - ale nóżkę miał większą od kapelusza :) Poza tym zebraliśmy kilkanaście podgrzybków i kurek oraz kilka zajączków. Grzyby poddusiłam z czosnkiem, a do wystudzonego nadzienia dodałam serek śmietankowy i świeży szczypiorek. Nadzienie zapakowałam do lekkiego ciasta zaparzanego wrzątkiem i ugotowałam pierożki na parze. Delikatne ciasto bardzo pasowało do superdelikatnej konsystencji nadzienia. W oryginalnym przepisie autorstwa Robin Robertson nadzienie robi się z boczniaków i kremowego wegańskiego serka, zaś na każdy kwadracik surowego ciasta nakłada się kwadrat wycięty z arkusza nori. Część pierożków wyłożyłam nori, lecz glony tłumiły wspaniały smak grzybów. Pomysł z nori na pewno wykorzystam przy mniej aromatycznym nadzieniu z pieczarek lub boczniaków.

Pierożki na parze z kremowym nadzieniem z grzybów
2 łyżki oleju lub masła
2 posiekane ząbki czosnku
35-40 dag oczyszczonych i pokrojonych leśnych grzybów
łyżka sosu sojowego
kilka kropli tabasco
świeżo zmielony czarny pieprz, mielona papryka i sól do smaku
kilka łyżek śmietankowego twarożku (u mnie Twój smak)
3 garści świeżego szczypiorku, plus trochę do posypania
ciasto na pierogi:
1 szklanka mąki
szczypta soli
1/3 szklanki wrzątku
do podania w miseczce sos do maczania:
3 łyżki sosu sojowego
1 łyżka octu ryżowego
0,5 łyżeczki oleju z prażonego sezamu
skórka otarta z 1/3 cytryny
Na rozgrzanym oleju smażyć grzyby i czosnek przez kilka minut, mieszając od czasu do czasu. Dodać sos sojowy, tabasco i przyprawy, podlać 1 szklanką wody i dusić kilkanaście minut, aż cała woda dokładnie odparuje. Gdy grzyby wystygną, wymieszać je z serkiem i posiekanym szczypiorkiem. Spróbować i w razie potrzeby doprawić.
Z mąki, soli i wrzątku zagnieść nieprzyklejające się do ścianek miski ciasto. W razie potrzeby dodać więcej mąki lub wody. Ciasto odłożyć na pół godziny. Wałkować cieniutko lekko podsypując mąką, kroić na kwadraty 5 x 5 cm, na każdy nałożyć łyżeczkę grzybowego nadzienia. Zebrać boki, formując sakiewkę - nie zalepiać do końca, by odrobina nadzienia była widoczna. Gotować kilka minut w parowniku wyłożonym papierem do pieczenia (w papierze zrobić kilka dziur, by para mogła swobodnie cyrkulować).
Podawać z sosem zrobionym ze składników podanych wyżej lub z topionym masłem. Posypać szczypiorkiem.
Arcypyszne.

Oto kilka ciekawych okazów z tego grzybobrania.
Trzęsak pomarańczowy (chyba?) - grzyb, i to w dodatku jadalny. Przyznam, że wygląd nie pobudził moich kubków smakowych ;D

Muchomor z mieszkańcem i jeszcze jednym pająkiem. Sąsiedzka wizyta?

Elegancka i wysmukła kania czubajka:

Zupełnie fioletowe lakówki ametystowe:

Gałęziak wysmukły (?)

I niezidentyfikowany przedstawiciel śluzowców - niezwykłej i fascynującej gromady organizmów zamieszkujących lasy:

Sałatka z czerwonego quinoa i surowej fasolki mung

2010-09-17T12:19:00.000+02:00

O tym, że fasolkę mung - tę najlżej strawną roślinę strączkową - można jeść na surowo po namoczeniu, dowiedziałam się z bloga Mahanandi. Namoczona fasolka smakuje bardzo podobnie do surowego zielonego groszku - orzechowo i świeżo. Fasolkę wymieszałam z czerwonym quinoa, awokado i nacią pietruszki, a całość polałam winegretem wymieszanym z mielonym kuminem. Powstała pyszna sałatka.

Sałatka z czerwonego quinoa i surowej fasolki mung
1 szklanka dokładnie wypłukanego czerwonego quinoa
3 łyżki łuskanych połówek fasolki mung - fasolkę opłukać i namoczyć na noc
1 dojrzałe awokado, pokrojone na małe kawałki
pół pęczka natki pietruszki
3 łyżki soku z cytryny
0,5 łyżeczki mielonego kuminu
0,5 łyżeczki słodkiej papryki
0,5 łyżeczki płatków chili
sól i cukier do smaku
5 łyżek oliwy z oliwek
Quinoa zalać 2 szklankami wody, doprowadzić do wrzenia i gotować pod przykryciem 12 minut. Osączyć na sitku, zostawić do wystygnięcia lub przelać zimną wodą. Sok z cytryny wymieszać z przyprawami, dodać oliwę z oliwek.
W średniej wielkości misce wymieszać quinoa z namoczoną i wypłukaną (surową!) fasolką mung, awokado i nacią pietruszki. Polać winegretem. Gotowe.

Tofu w sosie z masła orzechowego

2010-09-13T19:16:00.000+02:00

Udało mi się wreszcie kupić kecap manis - bardzo gęsty i słodki (dzięki dodatkowi cukru palmowego) indonezyjski sos sojowy o lekkim anyżowym posmaku. Pyszny! Można go zrobić samemu, mieszając melasę z sosem sojowym w równych proporcjach. Oczywiście, jeśli ma się melasę ;D Zamiast melasy można też dodać miód lub syrop klonowy, ostatecznie nawet cukier trzcinowy. To jedno z najsmaczniejszych dań z tofu, jakie jadłam. Proporcje składników sosu dopasujcie do własnych upodobań. Bardzo, bardzo pyszne.

Tofu w sosie z masła orzechowego (porcja dla 3 osób)

1 kostka (180 g) naturalnego tofu dokładnie odciśniętego z wody w papierowym ręczniku

2-3 łyżki słodkiego sosu sojowego (kecap manis)

4-5 łyżek sosu sojowego

kawałek startego świeżego imbiru (mniej więcej wielkości kciuka)

kilka kropli tabasco

sok z 1/2 - 3/4 cytryny

2 łyżki oleju

1 posiekana cebula

1 czerwona papryka, pozbawiona gniazd nasiennych i posiekana

2-3 łyżki masła z orzeszków ziemnych (niesłodzonego)

uprażony na suchej patelni sezam

szczypiorek do posypania

makaron ryżowy lub makaron soba albo ryż

W miseczce wymieszać kecap manis, sos sojowy, imbir, tabasco oraz sok z cytryny. Spróbować. Na tym etapie wyregulujcie smaki słodki, słony, kwaśny i ostry, dodając, w zależności od osobistych upodobań, więcej słodkiego sosu sojowego, zwykłego sosu sojowego, tabasco lub soku z cytryny (zacznijcie od mniejszej ilości soku). Do marynaty włóżcie pokrojone w kostkę tofu i zostawcie je w niej na 2-3 h. Po tym czasie wyjmijcie tofu z marynaty (marynatę zachowajcie!) i mocno obsmażcie na 1 łyżce oleju. Zdejmijcie tofu z patelni.

Na patelnię wlejcie pozostałą 1 łyżkę oleju, smażcie na niej cebulę i paprykę, aż papryka się lekko przyrumieni. Wlejcie marynatę spod tofu, dodajcie masło orzechowe (w razie potrzeby też trochę wody), wymieszajcie dobrze. Dodajcie usmażone tofu. Smażcie, aż sos zgęstnieje (trwa to dosłownie chwilę). Podawajcie z makaronem lub ryżem, posypane sezamem i szczypiorkiem.

W poprzednim odcinku była pasta z tofu o smaku śródziemnomorskim ;). Też pyszna.

Pasta z tofu z suszonymi pomidorami

2010-09-12T11:55:00.009+02:00

Gdzieś przeczytałam, że tofu należy traktować tak samo jak mąkę - produkt wyjściowy, który dopiero trzeba poddać obróbce, by nadawał się do jedzenia i zyskał odpowiedni smak. Nie zrażajcie się więc tym, że tofu wyjęte prosto z opakowania jest pozbawione smaku. To zaleta - będzie tak smakowało, jak postanowicie. Delikatnie albo intensywnie - wszystko zależy od Was.
Do tej pasty wrzuciłam to, co miałam w lodówce najlepszego - suszone pomidory w oliwie, oliwki kalamata i kapary konserwowane w soli. Smak podkreśliłam octem balsamicznym, dolałam też trochę oliwy, która sprawia, że tofu zaczyna przypominać konsystencją masło. Pół łyżeczki harissy dodało mocy, wsypałam także kilkanaście posiekanych liści pietruszki, choć mieszanka bazylii z natką pietruszki byłaby pewnie jeszcze lepsza.

Pasta z tofu z suszonymi pomidorami
1 opakowanie (180 g) naturalnego tofu
kilkanaście połówek (dałam 14) suszonych pomidorów z oliwy
1 łyżka oliwy ze słoika z pomidorami
1 łyżka octu balsamicznego
0,5 łyżeczki harissy albo sambal oelek lub kilka kropli tabasco
garść posiekanych czarnych oliwek
garść posiekanych kaparów (kapary konserwowane w soli należy najpierw dokładnie wypłukać)
kilkanaście posiekanych liści bazylii lub bazylii i naci pietruszki
ewentualnie sól i pieprz do smaku
do podania: papryka, ogórki małosolne/kiszone lub posiekana cebulka
Tofu wyjąć z opakowania, zawinąć w papierowy ręcznik i dokładnie odcisnąć z wody, po czym zmiksować (już bez ręcznika;)"żyrafą" z pomidorami na gładką masę. Dodać oliwę, ocet i harissę. Wymieszać dokładnie i dodać pozostałe składniki. Podawać na grzankach lub tostach - ja bardzo lubię chleb opiekany bezpośrednio nad gazem. Dekorować surową lub marynowaną papryką, kiszonymi lub małosolnymi ogórkami, drobno posiekaną cebulką.

Do smarowania polecam także pastę z tofu i buraka z olejem z orzechów włoskich oraz pastę z tofu i papryki z harissą.

Włoszczyzna w orzechowym sosie i ciecierzyca z kuminem

2010-09-07T22:25:00.001+02:00

Masło z orzeszków ziemnych i przecier pomidorowy to najprostszy sposób na aromatyczny sos do warzyw. Ważne, żeby smak orzeszków nie zdominował całego dania - 1 czubata łyżka masła orzechowego na dwulitrowy garnek pełen warzyw w zupełności wystarczy. A do garnka można wrzucić wszystkie warzywa, jakie macie pod ręką albo jakie przyjdą Wam do głowy. Do tego garść strączkowych, szczypta aromatycznych przypraw (powiedzmy: taka większa szczypta ;), a także moja ulubiona harissa i obiad gotowy.

Włoszczyzna w orzechowym sosie (dla 4-5 osób)
3 łyżki oleju
2 posiekane duże cebule
1 czerwona papryka, pozbawiona gniazd nasiennych i pokrojona w kostkę
4 posiekane ząbki czosnku
kilkucentymetrowy kawałek startego imbiru
2 liście laurowe, 4 ziarenka pieprzu i 4 ziarenka ziela angielskiego
2 obrane i pokrojone w grube plastry marchewki
1 obrana i pokrojona w grube plastry pietruszka
pół obranego i pokrojonego w dużą kostkę selera
3 garści namoczonej na noc i ugotowanej w nowej wodzie ciecierzycy
mały słoiczek przecieru pomidorowego
0,5 łyżeczki harissy (lub chili w proszku)
ziarna z 1 kolby kukurydzy, ścięte nożem
1 czubata łyżka masła orzechowego
0,5 łyżeczki mielonego kuminu
1 łyżeczka mielonej kolendry
0,5 łyżeczki garam masala
0,5 łyżeczki czarnego pieprzu
sól do smaku
natka do posypania
Cebulę i paprykę smażyć, mieszając,10 minut na oleju. Dodać czosnek, imbir, liście laurowe, pieprz, ziele oraz wszystkie warzywa i smażyć, mieszając, przez kilka dalszych minut. Dodać ciecierzycę, zalać całość wodą, by przykryła wszystkie składniki i gotować do miękkości warzyw (kilkanaście minut). Dodać kukurydzę, harissę, masło orzechowe (jeśli ma bardzo gęstą konsystencję, lepiej najpierw rozrobić je odrobiną gorącej wody) i resztę przypraw. Gotować przez kilka minut, aż sos nieco zgęstnieje. Spróbować - w razie konieczności doprawić. Podawać z kaszą lub makaronem (na moim talerzu z płatkami owsianymi :).

Ciecierzycy można od razu ugotować więcej i część polać oliwą, obsypać kuminem, chili i solą i upiec w piekarniku (15 minut w 200C pod grillem). Powinna mieć chrupiącą skorupkę i kremowy środek. To włoski przepis na pyszną przekąskę. Dobywający się z piekarnika zapach kuminu jest przecudowny. Taka ciecierzyca fantastycznie smakuje jeszcze gorąca na sałacie z octem balsamicznym.

Właściwie to kilka rzeczy lubię

2010-09-03T01:29:00.002+02:00

Do zabawy zostałam zaproszona przez Wegetariankę, Mathildę oraz Arka. Za zaproszenia bardzo dziękuję :) i choć w pierwszym odruchu odmówiłam, to po zastanowieniu doszłam do wniosku, że znajdzie się kilka rzeczy, które naprawdę lubię, a nie są tak intymne, bym nie mogła się nimi z Wami podzielić.
Zasady są następujące (kopiuję za Wegetarianką):
1. Napisz, kto przyznał Ci tę nagrodę.
2. Wymień 10 rzeczy, które lubisz.
3. Przyznaj tę nagrodę 10 innym blogerom i poinformuj ich komentarzem.

Lubię - co tam lubię - ja uwielbiam! myśleć o gotowaniu, knuć przepisy, gotować i jeść. Cierpię na coś w rodzaju kulinarnego natręctwa myśli ;-)
Lubię kaszę jęczmienną z masłem, odsmażany makaron z cynamonem i pieprzem, ryż z mieszanką przypraw curry. Chrupiące jabłka i niedojrzałe gruszki. Mazurek z kajmakiem.
Lubię jeździć na rowerze po lesie, daleko i szybko
Lubię jesień, za melancholię, dymy i mgły
Lubię prozę Marguerite Yourcenar, szczególnie "Pamiętniki Hadriana", kto nie czytał - polecam
Lubię muzykę Les Rita Mitsouko, za szaleństwo i energię, którą z niej czerpię od 20 lat
Lubię filmy "Cyrano de Bergerac" i "Gusta i guściki". Wiele innych filmów też lubię, ale te dwa szczególnie
Lubię swoje dwa kociska - neurotycznego, obłąkanego Chojraka oraz słodką i nieśmiałą Yoko
Lubię przyrodę, bardzo!
Lubię rozmowy z mężem i poczucie humoru syna. Lubię świadomość, że gdzieś tam, tysiąc kilkaset kilometrów od Warszawy, jest moja kochana Anoushka, mój dobry duch

Do zabawy zapraszam Anoushkę, bo każde wejście na jej bloga to prawdziwa uczta dla oczu!

Poleczkę, za piękne i szczegółowe przepisy, klimatyczne zdjęcia i wielkie serducho :)

Hanię, którą nieustająco podziwiam za upór i hart ducha.

Lidkę z Na 4 ręce - prezentuje bardzo różnorodną kuchnię, w tym dużo przepisów etnicznych, które szczególnie cenię.

Poki, bo to moja wegetariańska koleżanka, prezentująca świetne przepisy.

Pinos, której kulinarne poczynania zawsze mnie inspirowały i jest dla mnie wielkim autorytetem od spraw chińskich ;)

Magdalenę, bo prowadzi pięknego bloga na niezwykle wysokim poziomie.

Karolinę, za to samo, co wyżej :)

Wegankę w kuchni, bo na jej blogu jest mnóstwo ciekawych wegańskich przepisów

Lu is a foodie, bo na pewno lubi coś ciekawego ;)

Szał(wi)owa zupa porowa z fasolą

2010-09-02T15:28:00.000+02:00

Elegancka i bardzo pyszna zupa z kilku składników - szałwii, porów i fasoli. Katalizatorem smaku jest sok i skórka z cytryny, zaś w roli garni wystąpił przysmak świętokrzyski (czyż nie wygląda dekoracyjnie? ;D), który wspaniale się sprawdza także jako namiastka skwarków na pierogach (tylko trzeba jeść szybko, bo rozmięka ;DDD

Szałwiowa zupa porowa z fasolą (6 porcji)
200 g białej fasoli namoczonej na noc i ugotowanej do miękkości w nowej wodzie
duża łyżka masła
duża garść posiekanych liści szałwii plus kilka w całości do dekoracji
4 posiekane ząbki czosnku
3 duże pory (tylko biała i jasnozielona część), pokrojone w plasterki
sól i pieprz
1 łyżeczka mąki
1,5 litra bulionu warzywnego (może być z kostki)
sok i skórka otarta z połowy cytryny

Na rozgrzanym maśle usmażyć posiekaną szałwię oraz listki szałwii w całości, nie dopuszczając do zbytniego zrumienienia masła. Listki w całości wyjąć i odłożyć. Na patelnię dodać czosnek i pory, posolić i smażyć długo - kilkanaście minut, aż pory będą dobrze usmażone. Wsypać mąkę, smażyć, mieszając, jeszcze przez 2-3 minuty. Wlać bulion, dodać sok i skórkę otartą z cytryny, doprawić pieprzem. Po kilku minutach wyłączyć gaz i zmiksować zupę "żyrafą". Przed podaniem podgrzać wraz z ugotowaną fasolą. Przelać do miseczek, udekorować odłożonymi listkami szałwii (i świeżo usmażonym przysmakiem świętokrzyskim;). Jeść, oblizując się.

Tofu z selerem i pieprzem seczuańskim

2010-09-01T13:41:00.001+02:00

Seler jest jednym z najmniej docenianych warzyw, a przecież jest pyszny i wszechstronny! Sama zdecydowanie za rzadko wykorzystuję go w kuchni, choć bardzo lubię orzechowy, lekko piekący smak surowego selera i kremową konsystencję upieczonego. Postanowiłam jadać to warzywo częściej. Dzisiaj zawinęłam średniej wielkości seler w pergamin i upiekłam w 190 C. Gdy po 80 minutach w piekarniku, nakłuty nożem seler nie stawiał oporu, był gotowy. Do poniższego przepisu zainspirowało mnie połączenie wędzonego tofu z pieprzem seczuańskim, jakie podpatrzyłam w jednym z programów Kylie Kwong. Danie to bardzo nam smakowało, choć mój syn powiedział, że lepsze byłoby bez selera;) Spodziewałam się raczej, że bardziej będzie mu przeszkadzała obecność pieprzu seczuańkiego.

Tofu z selerem i pieprzem seczuańskim (3 porcje)
1 kostka pokrojonego w kawałki wędzonego tofu (180 g)
1 upieczony seler, obrany i pokrojony w słupki (nad zdjęciem jest opis, jak upiec seler)
2 łyżki oleju
2 obrane i pokrojone w piórka cebule
kawałek startego imbiru
kilkanaście ziarenek pieprzu seczuańskiego
garść orzeszków ziemnych
2 łyżki sosu sojowego
ocet ryżowy do smaku
1-2 łyżeczki słodko-kwaśnego sosu chili
szczypta cukru
do posypania: dymka, kolendra lub natka pietruszki
Na umiarkowanie rozgrzany olej wrzucić pieprz seczuański, po chwili dodać cebulę, imbir i orzeszki. Smażyć, aż cebula lekko się przyrumieni. Dodać seler i tofu. Dalej smażyć, aż tofu i seler się zezłocą . Wlać sos sojowy, skropić octem ryżowym, dodać słodko-kwaśny sos chili i ewentualnie doprawić solą i/lub cukrem do smaku. Posypać zieleniną. Podawać na przykład z brązowym ryżem.

Wegetariance i Mathildzie bardzo dziękuję za miłe słowa :) i zaproszenie do zabawy, niestety zaproszenia przeczytałam dopiero dziś.

Ryż na śniadanie, ryż na kolację, czyli indyjski odcinek 3

2010-08-30T19:38:00.001+02:00

W tym poście dzielę się swoimi internetowymi indyjskimi inspiracjami, a bohaterem odcinka jest ryż basmati - podstawowy składnik każdego indyjskiego posiłku i niezastąpione źródło energii.
Pierwsza propozycja, południowoindyjski curd rice, czyli ryż z jogurtem, najlepiej smakuje w gorące letnie wieczory. Jest to indyjskie jedzenie na poprawę nastroju. W tym daniu przyprawy należy dozować z umiarem, nie powinny dominować łagodnego smaku ryżu z jogurtem. Przepis jest autorstwa mojego ulubionego hinduskiego kucharza, Sanjaya Thummy. Ryż pachnie i smakuje cudownie, choć niezwykła chrupkość urad dal nie przestaje mnie zaskakiwać - kto nie miał okazji spróbować, podpowiem, że nasiona urad dal są niewiele miększe od kamieni ;)

Curd rice - ryż z jogurtem (4 duże porcje)
200 g ryżu basmati, ugotowanego pod przykryciem w 600 ml wody (i wystudzonego) - ryż powinien być bardzo miękki
300 ml pełnotłustego jogurtu
duża szczypta soli
1 drobno posiekane zielone chili
garść posiekanej świeżej kolendry (niestety nie miałam)
1 łyżka ghee lub oleju
1 suszone czerwone chili
0,5 łyżeczki czarnej gorczycy
0,5 łyżeczki kuminu
1 łyżeczka urad dal
ja dodałam także 1 łyżeczkę chana dal, zgodnie z innymi wariantami tego przepisu
szczypta asafetydy
nieduży kawałek startego świeżego imbiru
świeże liście curry z jednej gałązki
pół szklanki - szklanka kwaśnej śmietany lub kremówki (u mnie kremówka)
Ryż wymieszać z jogurtem, dodać posiekane chili, sól i kolendrę.
Rozgrzać olej (lub ghee), wrzucić gorczycę, czerwone suszone chili i kumin. Gdy gorczyca zacznie strzelać, wsypać urad dal i chana dal, imbir i asafetydę. Smażyć, aż urad dal i chana dal się się przyrumienią, wrzucić liście curry i wyłączyć ogień. Wymieszać uprażone przyprawy z ryżem, dodać kwaśną śmietanę lub kremówkę, ryż zyska jeszcze lepszy smak i konsystencję.

* * *

Khir (kheer) to indyjski deser, który można jeść na ciepło lub zimno. Nam najbardziej smakuje na gorąco na śniadanie. Przepis podaję za Pankaj. To najmniej egzotyczna z trzech propozycji zawartych w tym poście. Jeśli lubicie kardamon, na pewno będzie Wam smakowało!

Ryż z mlekiem po indyjsku (khir lub kheer) - porcja śniadaniowa dla 2 osób lub deserowa dla 4

500 ml mleka (i w razie potrzeby więcej, by ryż nie był zbyt gęsty - konsystencją powinien przypominać budyń)

100 g ryżu basmati

100 g cukru

3 łyżeczki zmielonych migdałów

3 łyżeczki wiórków kokosowych

kilka pręcików szafranu, namoczonych w odrobinie ciepłej wody (szafranu nie miałam)

1 łyżeczka zmielonego kardamonu

Zagotować mleko, wsypać wypłukany ryż i gotować, mieszając, by nie przywarł, dodać migdały. Gotować 15 minut lub tak długo, aż ryż będzie miękki. Dodać migdały, cukier, szafran i kardamon. Jeśli ryż byłby zbyt gęsty, dodać mleka. Podawać na ciepło lub zimno, udekorowany pistacjami lub migdałami (ja, jak widać, posypałam uprażonym sezamem).

* * *

Trzeci przepis pochodzi z najpiękniejszego bloga o kuchni indyjskiej, jaki znam - Mahanandi.

Do jego wykonania potrzebny jest indyjski dmuchany mamra (borugulu). Smakuje jak ryż, jest chrupiący i nie ma nic wspólnego z ryżem dmuchanym dostępnym w polskich sklepach. Swoją mamrę kupiłam w sklepie indyjskim, ale zdaję sobie sprawę, że nie będzie Wam łatwo go dostać. Ryż tak przyrządzony bardzo smakował mojemu synowi i na pewno zrobię powtórkę ze zwykłym ugotowanym ryżem basmati.

Buggani (Puffed rice upma) - indyjski dmuchany ryż z przyprawami (2 porcje)

100 g dmuchanego ryżu (pół opakowania)

1 duża posiekana cebula

4 zielone chili zmiksowane na pastę (miałam jedno czerwone)

1 łyżeczka soli

1 łyżeczka oleju lub ghee

pół łyżeczki czarnej gorczycy

pół łyżeczki kuminu

pół łyżeczki urad dal

kilka liści curry (u mnie niestety suszone)

1 suszone czerwone chili

szczypta kurkumy

dodatkowo:

1/4 szklanki uprażonych orzeszków ziemnych (u mnie nerkowce)

1 limonka

w oryginale jest także putnala pappu podi, czyli przyprawowy proszek z przyrumienionej zmielonej ciecierzycy, ale ja tego nie miałam

Ryż należy najpierw wypłukać przez dokładnie 5 minut w dużej ilości wody, mieszając i odciskając. Ryż jest bardzo lekki, więc unosi się na powierzchni, trzeba go zatapiać dłońmi. Szczerze powiedziawszy, stchórzyłam, myśląc, że ryż mi się rozpadnie i płukałam go znacznie krócej.

Na dużej patelni rozgrzać łyżeczkę oleju lub ghee, wrzucić gorczycę, kumin, czerwone chili, liście curry i urad dal. Dodać cebulę, a gdy się lekko przyrumieni, dodać pastę z zielonych chili, smażyć jeszcze przez chwilę, nie dopuszczając do przyrumienienia. Na koniec dodać kurkumę i sól.

Wymieszać z wypłukanym i dobrze odciśniętym ryżem, polać sokiem z limonki, posypać uprażonymi orzechami i jeść.

Po indyjsku - ciąg dalszy: kumin

2010-08-26T13:35:00.000+02:00

Propozycje dań z poprzedniego indyjskiego odcinka łączyły nasiona strączkowe, tym razem łącznikiem jest kumin. Przeciwnicy kuminu twierdzą, że pachnie potem albo starymi skarpetkami. Mój mąż, że smakuje jak kminek, tylko o wiele gorzej (a kminku nie cierpi), z kuminową ucztą wstrzymaliśmy się więc (syn i ja) do wyjazdu męża.
Jeśli naprawdę nie lubicie kuminu i nie chcecie go polubić, to szkoda, gdyż ominie Was wiele wspaniałych dań i smaków.
Jeśli chcielibyście się z nim oswoić, proponuję zacząć od małych dawek kuminu mielonego, na początek w połączeniu z mieloną kolendrą i świeżo zmielonym czarnym pieprzem. Taką mieszankę podsmażcie na łyżce masła i obsmażcie na niej ugotowany ryż, makaron albo kaszę. Wyśmienite!
Przepis na kuminowy ryż (w Internecie znajdziecie wiele jego odmian pod hasłem zeera pulao) spisałam na kolanie w księgarni z książki Gordona Ramseya "Great escape", drugi przepis jest autorstwa wspomnianej już przeze mnie Madhur Jaffrey.

Kuminowy ryż (jeera rice)
300 g ryżu basmati (użyłam brązowego, należy jednak pamiętać, że w Indiach zwykle jada się oczyszczony biały ryż)
2 łyżki sklarowanego masła
30 g nerkowców (orzechy powinny być nieprażone, ja niestety miałam prażone)
1 łyżka kuminu
2 liście laurowe
4 ziarenka pieprzu
kawałek laski cynamonu
3 goździki
1 cebula
400 ml wody
1 łyżeczka soli
(wydaje mi się, że powinna tu też być świeża kolendra do posypania)
Ryż dokładnie umyć, kilka razy zmieniając wodę - woda z ostatniego płukania ma być zupełnie przejrzysta. Rozgrzać ghee i smażyć na nim nerkowce, aż się przyrumienią (3-4 minuty). Wyjąć orzechy łyżką cedzakową i odłożyć je na bok. Na pozostałe na patelni masło wrzucić przyprawy i smażyć, mieszając, aż zaczną pachnieć (kumin powinien zmienić odcień na rdzawy). Następnie wrzucić pokrojoną w półplasterki cebulę i smażyć, aż stanie się szklista.
Wsypać ryż i dokładnie wymieszać, by cały oblepił się masłem z przyprawami. Wlać wodę, wsypać uprażone orzechy, przykryć i gotować 10 minut. Wyłączyć gaz i zostawić ryż na kolejne 5 minut pod przykryciem.
Kuminowy ryż jest wyborny.
Ze względu na to, że wykorzystałam do tego dania ryż brązowy, dałam więcej wody i wydłużyłam czas gotowania, ale polecam pozostanie przy białym ryżu basmati.

Kuminowe ogórki według Madhur Jaffrey
300 g ogórków
1/3 łyżeczki soli
szczypta pieprzu kajeńskiego
1/3 łyżeczki świeżo zmielonego czarnego pieprzu
1/3 łyżeczki uprażonego na suchej patelni i zmielonego kuminu
sok z 3/4 cytryny
Ogórki pokroić wzdłuż na cztery. Posypać przyprawami, skropić sokiem z cytryny.
Przyznam, że ogórki mnie nie zachwyciły, to znaczy zachwyciły, ale dopiero gdy skropiłam je syropem klonowym. Ogórki, syrop klonowy i kumin, to jest dopiero połączenie!

Po indyjsku

2010-08-25T14:29:00.004+02:00

W Polsce nie jest łatwo zgromadzić składniki potrzebne do gotowania indyjskich potraw. Kto próbował, ten wie. Same przyprawy to jeszcze pół biedy, choć takiej na przykład czarnej gorczycy trzeba szukać nie w sklepach typu Kuchnie Świata, gdzie jeszcze nigdy jej nie widziałam, lecz w sklepach zielarskich. Świeże zielone chili, cienkie i długie - drugi podstawowy składnik kuchni indyjskiej - można ostatecznie zastąpić czerwonym chili, choć oczywiście to nie to samo. Gdy widzę w sklepie świeże liście curry, kupuję od razu większą ilość i zamrażam, bo suszone to marny ersatz, a dostawa świeżych jest raz w tygodniu.
Prawdziwe schody zaczynają się jednak dopiero przy próbie zgromadzenia - absolutnie niezbędnych przy przyrządzaniu południowoindyjskich potraw - nasion roślin strączkowych. Fasolkę mung (moong dal) stosunkowo najłatwiej dostać (najlepiej kupić od razu dwa rodzaje: w zielonych łupinkach - ta przyda się także do kiełkowania - i łuskaną). Trudniej o chana dal, czyli indyjską odmianę ciecierzycy (łuskane połówki), urad dal (drobniutką białą fasolkę, wyjątkowo delikatną i smaczną, niezbędną do przyrządzania indyjskich naleśników dosa z fermentowanego ciasta z ryżu czy idli, fermentowanych indyjskich ryżowych puchatych placków) albo toor dal (ang. pigeon pea), w poszukiwaniu którego przejechałam niemal całą Warszawę. Nasiona te traktuje się jak przyprawy - po umyciu praży się je w oleju z aromatycznymi przyprawami na rumiano i dodaje do potraw pod koniec gotowania. Poza orzechowym smakiem, zapewniają także pożądaną chrupkość, dość zaskakującą dla nieprzyzwyczajonych do tego rodzaju wrażeń polskich zębów ;) i oczywiście porcję protein, tak ważną w wegetariańskim jadłospisie.
Poniżej znajdziecie kilka przepisów z wykorzystaniem indyjskiej bazy przypraw i roślin strączkowych - jedne autentyczne, inne wymyślone przeze mnie. Przy odrobinie inwencji można wykorzystywać indyjskie składniki na co dzień, przygotowując aromatyczne potrawy z polskich produktów. Pamiętajcie, by wszystkie przyprawy do zrobienia tarka przygotować w zasięgu ręki zanim przystąpicie do gotowania, potem nie będzie na to czasu. Nie wahajcie się dostosowywać ilości przypraw do Waszych kubków smakowych - ostateczny efekt będzie zależał tylko od Was.

Bakłażan, papryka i fasolka mung (4 porcje)
100 g namoczonej na noc fasolki mung
2 łyżki oleju
3 obrane i pokrojone w półplasterki cebule
3 posiekane ząbki czosnku
1 czerwona i 1 żółta papryka - pozbawione gniazd nasiennych i pokrojone w kostkę
1 obrany ze skórki i pokrojony w kostkę bakłażan (pamiętajcie, żeby wcześniej go spróbować - jeśli miąższ okaże się gorzki, posypcie bakłażana solą, odstawcie na pół godziny, po czym wypłuczcie i osuszcie)
1 mały słoiczek koncentratu pomidorowego
sól i cukier do smaku
2 łyżki oleju
1,5 łyżeczki nasion czarnej gorczycy
1 łyżeczka zmielonej kolendry
1 łyżeczka zmielonego kuminu
1 łyżeczka garam masala

1/2 łyżeczki świeżo zmielonego czarnego pieprzu

1/4 łyżeczki asafetydy
1/2 łyżeczki kurkumy
garść liści curry (od biedy mogą być suszone)

Fasolkę osączyć i gotować w nowej wodzie, aż da się rozetrzeć w palcach (około 1/2 h).
Na dwóch łyżkach oleju smażyć cebulę, czosnek i papryki, aż się lekko przyrumienią. Dodać bakłażana, podlać odrobiną wody i dalej smażyć kilka minut. Dodać przecier pomidorowy, ugotowaną fasolkę, posolić i posłodzić do smaku i gotować dalsze 10 minut.
Przyrządzić tarka (uprażona w oleju mieszanka przypraw, dodawana pod koniec gotowania, nazywana jest też tadka lub baghar, w zależności od regionu):
dobrze rozgrzać olej, aż niemal zacznie dymić, wrzucić czarną gorczycę, zmniejszyć gaz. Dopiero, gdy gorczyca zacznie strzelać, wsypywać stopniowo pozostałe składniki, cały czas mieszając - prawidłowo usmażone nasiona czarnej gorczycy zmienią kolor z brunatnego na szary i powiększą objętość. Smażenie wszystkich przypraw nie powinno trwać dłużej niż kilkadziesiąt sekund. Wlać tarka do warzyw i gotować jeszcze chwilę, mieszając.

* * *

Ulubiona fasolka Madhur Jaffrey
Przepis stąd. Madhur Jaffrey napisała mnóstwo świetnych książek kulinarnych, między innymi "biblię wegetarian" - "Madhur Jaffrey's World Vegetarian" (którą pożyczyłam od Piniowych Orzeszków) oraz jedną z najlepiej znanych i najbardziej cenionych książek o kuchni indyjskiej - "Indian Cooking".

Fasolka po indyjsku (3 porcje)
340 g zielonej fasolki, pokrojonej w 2,5-centymetrowe kawałki
1 łyżka urad dal lub nieprażonych orzeszków ziemnych, pokruszonych w moździerzu
1 łyżka oleju
1 łyżeczka czarnej gorczycy
2 suszone czerwone chili (daję jedną, gdyż domownicy na dwie się buntują ;)

1/3 łyżeczki asafetydy

8-10 świeżych liści curry
1/4 łyżeczki pieprzu kajeńskiego
pół cytryny

Fasolkę ugotować w osolonej wodzie, odcedzić i przelać zimną wodą. Na rozgrzany olej wrzucić gorczycę. Gdy zacznie strzelać, dodać pozostałe przyprawy i urad dal (lub orzeszki ziemne), smażyć krótko, aż urad dal się lekko przyrumieni, po czym wrzucić fasolkę i liście curry. Smażyć chwilkę, wyłączyć gaz, polać sokiem z cytryny i podawać.

* * *

Cukinia z zasmażką ;)
W Indiach chyba nieznana jest nasza cukinia, wykorzystuje się tam rodzime gatunki dyniowatych. W poniższym przepisie do cukinii dodałam sos z mąki z ciecierzycy (besan, gram flour). W autentycznych indyjskich przepisach nie dodaje się wody, a warzywa oblepia gęsta, przyrumieniona masa. Mnie bardziej odpowiada półpłynny sos, dlatego dodałam wody.

Cukinia z sosem z mąki z ciecierzycy (3 porcje)
2 średnie cukinie
1 łyżka oleju
1 łyżeczka nasion gorczycy
1 średnia posiekana cebula
2 łyżki mąki z ciecierzycy
1/2 łyżeczki zmielonej kolendry
1/2 łyżeczka zmielonego kuminu
1/2 łyżeczki chili w proszku
1/2 łyżeczki kurkumy
sól i pieprz do smaku
Na rozgrzanym oleju smażyć gorczycę, aż zacznie strzelać. Dodać cebulę i smażyć, żeby stała się szklista. Wsypać mąkę z ciecierzycy i dalej smażyć, aż się przyrumieni. Dodać resztę przypraw i wymieszać. Dodać cukinie i 3/4 szklanki wody, by powstał gęsty sos. Gotować na małym ogniu pod przykryciem do miękkości cukinii. Można dodać soku z cytryny do smaku.

* * *

Kasza jaglana z kukurydzą, brokułem i ziemniakami (dla 3 osób)

1/2 szklanki kaszy jaglanej

3 obrane i pokrojone w kostkę ziemniaki

ziarna z 1 kolby kukurydzy (ścięte z kolby nożem)

1/2 łyżeczki soli

1 łyżka masła

1/2 łyżeczki kurkumy

1/2 łyżeczki kolendry

1/3 łyżeczki pieprzu

różyczki z 1 małego brokuła

2 łyżki oleju

1 łyżeczka nasion czarnej gorczycy

1 łyżeczka całych nasion kuminu

(opcjonalnie 1 płaska łyżka chana dal)

kilka liści curry

pół łyżeczki mielonej chili

Kaszę sparzyć na sitku i dokładnie wypłukać pod bieżącą wodą. Osączyć, wsypać do garnka, dodać ziemniaki i kukurydzę. Zalać trzema szklankami wody, dodać kurkumę, sól i pieprz oraz masło i 10 minut gotować pod przykryciem. Odkryć, wrzucić różyczki brokuła, gotować dalsze 10 minut, cały czas mieszając.

Przyrządzić tarka:

na rozgrzany olej wsypać gorczycę. Gdy zacznie strzelać, wsypać kumin i chana dal. Chana dal ma zostać przyrumienione na złoto, a dobrze usmażony kumin powinien mieć rdzawy odcień. Wrzucić liście curry i chili, smażyć jeszcze przez chwilę. Gorącą tarka przelać do garnka z kaszą, wymieszać i od razu podawać.

Curry z cukinii, pieczarek i nerkowców

2010-08-16T16:18:00.001+02:00

Od dawna wiadomo, że połączenie cukinii i pieczarek, samych w sobie dość bezpłciowych, daje bardzo smakowity rezultat. Poniższy przepis to moja ulubiona wersja wegańskiego curry, gdzie w roli sosu-zagęszczacza i ładunku protein jednocześnie, występują ugotowane z cebulą i zmielone orzechy nerkowca - pomysł ten podpatrzyłam w kuchni indyjskiej. Przepis obliczony jest na cztery porcje, ale obydwoje z mężem wzięliśmy dokładkę, więc właściwie jest to ilość odpowiednia dla dwóch osób.

Curry z cukinii, pieczarek i nerkowców
2 łyżki oleju
3 cebule - dwie posiekane w kostkę, jedna w półplasterki
kilkucentymetrowy kawałek korzenia imbiru, obranego ze skórki i drobno posiekanego
1 drobno posiekane czerwone chili
3 duże ząbki czosnku
300 g obranych ze skórki, pozbawionych nóżek i pokrojonych w grube plastry pieczarek
1 cukinia ważąca około 350 g, pokrojona w grube ćwierćplasterki
po pół łyżeczki zmielonych przypraw: kurkumy, kozieradki, pieprzu cayenne, czarnego pieprzu i kolendry
po łyżce jasnego i ciemnego sosu sojowego
garść (około 40 g) orzechów nerkowca
natka pietruszki do przybrania

Orzechy nerkowca wraz z pokrojoną w półplasterki cebulą zalać 1 szklanką wody i gotować 5 minut, po czym wyłączyć.
Na rozgrzanym na patelni oleju smażyć, mieszając, dwie pokrojone w kostkę cebule, imbir, chili i czosnek przez kilka minut. Dodać pieczarki i cukinię, i smażyć dalszych kilka minut, aż grzyby i cukinia lekko się przyrumienią. Wsypać przyprawy i smażyć jeszcze przez chwilę, następnie wlać oba sosy sojowe.
Do ugotowanych z cebulą orzechów nerkowca wlać pół szklanki zimnej wody (w tym celu, by nie poparzyć się w trakcie miksowania) i dokładnie zmiksować "żyrafą". Na patelnię z cukinią i pieczarkami wlać zmiksowane orzechy i podgrzewać kilka minut. Rozlać do miseczek, posypać natką pietruszki. Podawać można właściwie ze wszystkim - chlebem, ryżem, kaszą, do makaronu także wspaniale pasuje.

PS. Oto polska wersja etykiety indyjskich krakersów murukku. Krakersy oznaczone były jako odpowiednie dla wegetarian, ale po przeczytaniu etykiety niejednemu wegetarianinowi mogłoby się zrobić słabo. Na szczęście "pisklę ziarnka grochu" to w wersji angielskiej bengal gram, czyli ciecierzyca :D

Frytki z bobu i tunezyjskie puree z marchwi

2010-07-31T21:03:00.001+02:00

Jedną z popularnych przekąsek w Maroku jest smażony w głębokim tłuszczu suszony bób (fava). Bób przed smażeniem moczy się przez noc, następnie delikatnie obiera z łupinek i dzieli na połówki. Dzisiaj usmażyłam w głębokim tłuszczu surowy bób, z którym postąpiłam tak samo - obrałam z łupinek i rozdzieliłam na połówki. Wyszedł pyszny, najlepiej smakował lekko przyrumieniony. Był chrupiący, smakował trochę jak frytki, a trochę jak groszek wasabi, który można kupić w puszkach, a za którym wszyscy przepadamy. Idąc tym tropem, jedną z ostatnich usmażonych partii bobu posypałam proszkiem wasabi. Wyszła świetna przekąska. Wspaniale chrupało się z piwem:)

Bób smażony w głębokim tłuszczu (przekąska dla 2 osób)

300 g bobu (waga w łupinkach)

olej do głębokiego smażenia

sól, wasabi w proszku albo zmielony kumin

Surowy bób obrać z łupinek (to dość żmudna robota), następnie rozdzielić na połówki i bardzo dokładnie osuszyć papierowym ręcznikiem.

W niewielkim naczyniu (ja smażę w maleńkim żeliwnym woku) rozgrzać olej i smażyć bób partiami, wrzucając jednorazowo garść. Każdą partię smażyć przez kilka minut (mniej więcej 3), wyjmować cedzakiem i osuszać papierowym ręcznikiem. Bób ma być chrupiący i leciutko przyrumieniony. Jeszcze gorący obsypać solą, wasabi w proszku lub zmielonym kuminem.

* * *

Nigdy bym nie przypuszczała, że można z przyjemnością jeść zimną, gotowaną marchew z pieczywem, a jednak można. To kolejny przepis z książki Claudii Roden Tamarind & Saffron. Marchew z kuminem i harissą bardzo przypadła mi do gustu. Mam nadzieję, że ktoś też da się skusić. Najważniejsze, by zadbać o składniki dobrej jakości - pełną smaku marchew, dobrą oliwę i harissę. Nadspodziewanie dobre.

Tunezyjskie puree z marchewki (houriya)

750 g marchwi

sól

4 łyżki oliwy extra virgin

3 łyżki octu winnego (ja dałam ocet z cydru)

2 starte na tarce lub przeciśnięte przez praskę ząbki czosnku

1 łyżeczka harissy (możecie zastąpić dobrym sambal oelek, ale harissa będzie znacznie lepsza)

1,5 łyżeczki zmielonego kuminu

Marchew obrałam ze skórki, pokroiłam w plastry równej wielkości i ugotowałam do miękkości na parze. Wystudziłam i zmiksowałam na puree, po czym wymieszałam z resztą składników. Dosoliłam do smaku. Podawałam na zimno, polaną oliwą, posypaną sezamem i nacią pietruszki.

Claudia Roden pisze, że można dodać 6 czarnych oliwek lub 100 g fety pokrojonej w małą kostkę. Nam bardzo smakowało na plastrach cheddara.

Bakłażany najlepsze na świecie

2010-07-29T11:57:00.000+02:00

Kilka dni temu pożyczyłam od Piniowych orzeszków trzy niezwykłe książki kulinarne. Pierwszy wypróbowany przeze mnie przepis pochodzi z książki Claudii Roden Tamarind & Saffron. Jest to przepis na pikantne, miodowo-imbirowe bakłażany. Proporcje są doskonałe, a po spróbowaniu bakłażanów mowę nam odjęło z rozkoszy. Tego się na da opisać - trzeba samemu spróbować!

Pikantne, miodowo-imbirowe bakłażany
2 średnie lub duże bakłażany obrane ze skórki przed pieczeniem (ja upiekłam 4 mniejsze)
oliwa z oliwek
sól
3 obrane i starte na tarce lub przeciśnięte przez praskę ząbki czosnku
duży kawałek (5 cm) obranego i startego na tarce imbiru
1,5 łyżeczki zmielonego kuminu
duża szczypta pieprzu cayenne
6 łyżek płynnego miodu
sok z 1 cytryny
(w przepisie było jeszcze 150 ml wody, ale ja wody nie dodałam wcale)
do posypania: prażony sezam i natka pietruszki

Bakłażany zawsze należy wybierać jędrne i błyszczące - po naciśnięciu palcem skórka nie może się odkształcać. Takie bakłażany bez problemu dadzą się obrać ze skórki obierakiem do warzyw i nie będą gorzkie (najlepiej jednak spróbować kawałeczek - jeśli gorycz będzie wyczuwalna, należy pokrojone bakłażany posolić i zostawić na sicie na 30 min, a następnie wypłukać i dokładnie wytrzeć papierowym ręcznikiem).
Obrane bakłażany pokroić w jednocentymetrowe plastry, każdy plaster posmarować z dwóch stron oliwą z oliwek, posolić i piec około 20-30 minut w piekarniku nagrzanym do 200C. Raz w trakcie pieczenia obrócić. Bakłażany nie muszą być bardzo miękkie, będą się jeszcze smażyły w sosie.
Na patelni lub w płaskim rondlu rozgrzać dwie łyżki oliwy, wrzucić czosnek i smażyć przez chwilę na dużym ogniu, cały czas mieszając. Zdjąć z ognia, dodać resztę składników oraz bakłażany i smażyć, mieszając, aż bakłażany wchłoną cały sos. Spróbować, czy nie trzeba doprawić. Schłodzić. Podawać do dobrego pieczywa. Ja posypałam uprażonym na suchej patelni niełuszczonym sezamem i natką pietruszki, bo wspaniale pasują do bakłażanów.

Pieczone pierogi z burakami i fetą

2010-07-25T13:20:00.008+02:00

Właściwie przymierzałam się do buraczanych koft Poleczki, jednakże, na fali fascynacji proziakami, ostatecznie zrobiłam pierogi z burakami i fetą. Pierogi z ciasta z kefiru i sody najlepiej smakują usmażone na patelni na niewielkiej ilości tłuszczu. Można je także upiec w piekarniku, ale z patelni będą lepsze.
Jeśli zostanie Wam trochę ciasta, wymieszajcie je z czarnuszką, kminkiem lub niełuszczonym sezamem i usmażcie na patelni - wyjdą delikatne wytrawne ciastka z wielkimi ozdobnymi bąblami jak faworki. Można je podać z jogurtowo-czosnkowym dipem. To ostatnio ulubiona przekąska mojego syna.
A wracając do nadzienia buraczanego, wcale nie trzeba go pakować w pierogi, gdyż samo w sobie jest wyśmienite i można je zajadać z chlebem, choćby na śniadanie (w tym wypadku do farszu można dodać śmietanę).

Pieczone pierogi z burakami i fetą
ciasto:
500 g mąki pszennej, najlepiej typ 650
300 - 350 ml kefiru
1 łyżeczka sody
0,5 łyżeczki soli
duża szczypta pieprzu

nadzienie lub pasta do chleba z buraczków i fety:
4 buraki
200 g fety lub "sera typu bałkańskiego"
3 łyżki soku z cytryny
pęczek posiekanej natki pietruszki
pęczek posiekanego szczypiorku
garść listków tymianku
skórka otarta z jednej cytryny
50 g posiekanych pistacji
świeżo zmielony czarny pieprz i ewentualnie sól (niedużo, bo feta już jest słona)
olej do smażenia

Buraki umyć, owinąć w folię aluminiową i upiec w piekarniku (1 h w 180C). Po wystudzeniu obrać ze skórki i zetrzeć na tarce o dużych oczkach (ja zostawiłam pokrojone w kostkę, ale to był zły pomysł - niektóre pierogi wyszły bardzo garbate;).
Przygotować ciasto: mąkę wymieszać z sodą, solą i pieprzem. Stopniowo dodawać kefir - tyle, by ciasto było bardziej elastyczne niż ciasto na pierogi - w razie potrzeby dodać więcej mąki lub kefiru. Wyrobić bardzo dobrze mikserem i przełożyć do torebki foliowej.
Fetę rozgnieść widelcem w miseczce, dodać buraki i resztę składników nadzienia. Wymieszać (spróbujcie tej masy - jest pyszna!).
Ciasto podzielić na 3 części - jedną część wałkować cienko na blacie podsypanym mąką, resztę ciasta schować do torebki. Wykrawać duże (8 cm) kółka, nakładać na każde łyżeczkę nadzienia i od razu smażyć na rozgrzanej na małym ogniu patelni do zrumienienia, po czym przełożyć na drugą stronę i też przyrumienić. Podawać gorące, najlepiej prosto z patelni.
W każdym momencie można zrezygnować z lepienia pierogów i resztę nadzienia zachować na kolację, a pozostałe ciasto wymieszać z dowolnymi przyprawami (patrz opis nad zdjęciem), rozwałkować cienko i smażyć na tłuszczu. Smażenie bez nadziewania będzie szło dużo szybciej, a samo ciasto z przyprawami też jest bardzo smaczne.

Jeszcze jedna uwaga do ciasta na kefirze: surowe pierogi z kefirowego ciasta należy smażyć niedługo po ulepieniu, gdyż w miarę upływu czasu ciasto staje się coraz bardziej klejące.

PS. Na blogu Kubek czy filiżanka możecie przeczytać historię pewnych sześciu nakrapianych filiżanek :) Autorce bloga dziękuję za zaproszenie do zabawy!

Spaghetti nerkowese ;)

2010-07-22T10:37:00.001+02:00

Nie jem mięsa i nie czuję potrzeby imitowania mięsnych dań w mojej kuchni (może za wyjątkiem kołdunów;) - nie o to przecież w wegetariańskim gotowaniu chodzi. Podobieństwo smaku spaghetti z sosem z nerkowców do spaghetti bolognese wyniknęło przypadkiem - nie szukałam wegańskiej alternatywy dla słynnego włoskiego dania. Orzechów nerkowca nie moczyłam, suche zmiksowałam dość drobno w blenderze. Dwie łyżki orzechów zmieliłam jeszcze drobniej i posypałam nimi spaghetti już na talerzach. Takie drobno zmielone orzechy nerkowca smakują słodko i delikatnie, podobnie do parmezanu albo mleka w proszku. To danie to bardzo smaczne węglowodany stężone ;). Po takiej porcji można góry przenosić - albo rowery, gdy na ścieżce rowerowej napotyka się kładkę lub schody, jak ma to miejsce w wielu miejscach w Warszawie.

Spaghetti nerkowese dla 3 osób
80 g orzechów nerkowca, dodatkowo 2 łyżki orzechów do posypania
2 łyżki oleju
1 drobno posiekana duża cebula
2 drobno posiekane ząbki czosnku
dwa obrane ze skórki i pokrojone w kostkę pomidory
mały słoiczek przecieru pomidorowego
sól, cukier i pieprz do smaku
1 szklanka bulionu wegetariańskiego (może być z kostki)
posiekana natka pietruszki do posypania (na zdjęciu jej nie ma)
spaghetti
80 g orzechów nerkowca zmiksować dość drobno. 2 łyżki orzechów zmielić drobniutko.
Cebulę zeszklić na oleju, dodać czosnek, smażyć 2-3 minuty, a następnie wrzucić pomidory i smażyć jeszcze kilka minut. Dodać koncentrat pomidorowy i 80 g orzechów nerkowca. Wlać bulion, doprawić i gotować przez kilka minut. Spróbować, czy nie trzeba doprawić.
Ugotowane i odcedzone spaghetti wymieszać w garnku z sosem. Nałożyć porcje na talerze, posypać drobno zmielonymi orzechami, natką pietruszki i świeżo zmielonym czarnym pieprzem.

Smacznego:)

Tabbouleh z... kalafiora

2010-07-18T15:22:00.003+02:00

Ten przepis zatoczył koło we francuskojęzycznej sieci tyle razy, że trudno orzec, kto pierwszy wpadł na pomysł zastąpienia kaszy kalafiorem w tej słynnej orientalnej sałatce. Sukces, jakim od kilku lat niezmiennie cieszy się ta wersja tabbouleh, mówi sam za siebie. Mnie ten pomysł bardzo się spodobał, a efekt jest strasznie fajny. Kalafiora należy poszatkować drobno - tak, by wyglądem przypominał bulgur. Naprawdę można dać się nabrać!

Kalafiorowe tabbouleh
1 kalafior
1 bardzo duży pęczek drobno posiekanej natki pietruszki
pół pęczka drobno posiekanej świeżej mięty
pół drobniutko posiekanej cebuli
1 obrany ze skórki i drobno posiekany pomidor
1 obrany ze skórki i drobno posiekany zielony ogórek
garść umytych rodzynek
sok z 1 cytryny
skórka otarta z 0,5 cytryny
5 łyżek oliwy z oliwek
sól i dużo świeżo zmielonego czarnego pieprzu

Kalafior umyć i odciąć nożem różyczki kwiatowe wraz z łodyżkami (grube łodygi odrzucić). Włożyć do blendera i miksować (najlepiej pulsacyjnie), aż kalafior zacznie wyglądem i wielkością przypominać bulgur. Wrzucić do wrzącej, osolonej wody z dodatkiem cukru i gotować 2-3 minuty (nie dłużej!). Odcedzić na sitku i przelać lodowatą wodą, po czym starannie odcisnąć łyżką nadmiar wody. Kalafior przełożyć do średniej wielkości miski, wymieszać z resztą składników, spróbować i doprawić. Schłodzić przed podaniem.
Smacznego :)

Inne przepisy na kalafior na blogu Kasza Prodżekt znajdziecie tu.

Pomidory na słodko razy dwa: matesha masla i sałatka z ananasem

2010-07-15T20:36:00.004+02:00

Długo czekałam na ten moment - pomidory wreszcie smakują jak powinny!
W dwóch poniższych przepisach proponuję pomidory na słodko. Wiem, że nie wszyscy lubią takie połączenie. Ja słodzę pomidorową, słodzę nawet pomidory pokrojone w plastry, które następnie polewam śmietaną i posypuję cebulą pokrojoną w kostkę (trzeba obficie popieprzyć, można także leciutko posolić ;). Kto nie jadł takiej słodkiej wersji pomidorów, niech spróbuje.
Pierwszy przepis, matesha masla, to niesamowicie pyszny dip z pomidorów z cynamonem i miodem, specjalność Marrakeszu. Czekam tylko, aż pomidory trochę stanieją i zamierzam produkować duże ilości tej "konfitury" i pakować do słoików. Przepis pochodzi z książki Claudii Roden Arabesque: A taste of Morocco, Turkey and Lebanon.
Drugi przepis wymyśliłam, gdy dostałam od koleżanki ogromny pęczek świeżej melisy. To orzeźwiająca i aromatyczna sałatka, wchodzi na stałe do mojego repertuaru. Pomidory z ananasem, syropem klonowym i pistacjami - brzmi może zaskakująco, a smakuje naprawdę pysznie i mniej egzotycznie, niż można by się spodziewać.
Polecam oba przepisy.

Matesha Masla
2 łyżki oliwy (dałam więcej)
1 kg pomidorów pozbawionych skórki i pokrojonych w kostkę
sól do smaku
1 łyżka cukru (użyłam ciemnego cukru trzcinowego)
1/2 łyżeczki cynamonu
3/4 łyżeczki świeżo zmielonego czarnego pieprzu
1 łyżka miodu
dodatkowo uprażony na suchej patelni sezam (najlepiej niełuszczony), do posypania

Oliwę rozgrzać na patelni, dodać pomidory, cukier i dużą szczyptę soli. Smażyć pomidory na średnim ogniu, cały czas mieszając przez 45 minut. Gdy pomidory zgęstnieją i niemal się skarmelizują, dodać cynamon, miód, pieprz, spróbować i dodać więcej soli, jeśli zajdzie potrzeba. Mieszać i smażyć jeszcze przez chwilę.
Podawać na zimno (z uprażonym sezamem) lub na gorąco - sama nie wiem, co lepiej smakuje. Wersję na zimno dodatkowo polałam oliwą. Doskonale pasuje do świeżego chleba, grillowanych warzyw czy ciecierzycy.
Z hummusem i baba ganoush stanowi tercet egzotyczny ;-) i trio naprawdę doskonałe. Mój hit tego lata.

Orzeźwiająca sałatka z pomidorów, ananasa i melisy
3 obrane ze skórki i pokrojone w dużą kostkę pomidory
kilka pokrojonych w cząstki plastrów ananasa (wiadomo, że świeży byłby lepszy)
sok z połowy cytryny
3 łyżki syropu klonowego
duża szczypta soli
0,5 łyżeczki świeżo zmielonego czarnego pieprzu
3 łyżki oliwy z oliwek
garść posiekanych pistacji
kilkanaście posiekanych w drobne paseczki listków melisy

Przyrządzić sos: sok z cytryny wymieszać z solą, pieprzem i syropem klonowym, dodać oliwę. W średniej wielkości misce wymieszać wszystkie składniki. Pozwolić smakom się przegryźć i schłodzić przed podaniem.